Pſalmusxxxij
et debitū cultū (polūs quē elegit. lelectōe p̄deſtinatiōis: q̄ īfallibilit̓ ꝯſeqͥt̉effc̄m Iō ſb̓dit̉ lin hēditatē ſibi qꝛp̄deſtinati īmobilit̓ adhēbut deo ī patria celeſti: ita ꝙ erunt hēditas dei. etdeꝰ erit hēditas ip̄oꝝ. qꝛ illos qͦs ſic p̄deſtinauit ab et̓no. vocat tꝑalit̓ ad fidc̄ ſuā. ⁊ iuſtificat ꝑ gr̄aꝫ finalē: ⁊ ſicꝯſeq̄nt̓ eos magnificat ꝑ gloriā ẜm ꝙdic̄ aplūs ad Ro. viij. qͣs p̄deſtinauit: hos ⁊ vocauit. et qͦs vocauit hosiuſtificauit ⁊ qͦs iuſtificauit. hos ⁊ mgnificauit. et ſic qͥ pͥꝰ fuerūt beati ī ſpefacti ſt̓ btī ī re. Deīde on̄t huiꝰ p̄miatiōis pͥncipiū: di. De celo. Circa qd̓ſciēdū ꝙ oꝑa meritoria nō ſunt pͥmaca ꝓpt̓ quā p̄miant̉ aliqͥ ī vita btā ẜᵐꝙ declarat aplūs ad Ro. ix. de iacob⁊ Eſu di. Cū nōdū nati fuiſſent autaliqͥd boni ⁊ mali egiſſēt dc̄m ē. Maior ẜuiet mīori. ſic̄ ſcpͥtū ē. iacob dilexi. eſau odio habui. nec ec meritoꝝ p̄uiſio futuroꝝ: īmo p̄paratio gratietꝑe ꝓcedit ex et̓na p̄deſtinatōe vt p̄dictū ē Et hͦ ē qd̓ h̓ dr̄ d̓ celo reſpexit dn̄s. Accipit̉ eī h̓ celū fūme trinitatis qd̓ ē idē qd̓ deꝰ: qꝛ ab et̓no viCaſſ. Uidit ei: gr̄aꝫ ſignat miſerētisNico. Licꝫ eī oēs videt eqͣles ī naturalibꝰ: tn̄ ex eis aliqͦs elegit ex ſpēali gr̄a ad participationē beatitudinisſuꝑnaturalis: ad qua nō p̄t hō attingere ex naturalibꝰ Qe p̄parato habitaculo ſuo reſpexit. Aud. vel deapl̓is: vel de predicatoribꝰ veritatis.vel de āgelis qͦs ad nos miſitl ſuperoc̄s filios hoīm ¶Nico. qꝛ qͦs ſic elegit ex ſua mera volūtate ⁊ gr̄a: hosdiſpoſuit iuſtificare ī tꝑe ꝑ gr̄am finalē: alijs dimiſſis Iō ſb̓dit̉. Qui finxit ſingillatim l. i. ꝑ vnūquēqꝫ ſeparatiꝫ vel ſingularit̓ (corda eoꝝ l. i. aīashoīm: qꝛ eas qͣs creauit eiꝰdē nature
in ſuecie: fecit diſtinctas īdiuidualit̓Et ꝓpt̓ hoc dicit: ſingillatī Licꝫ eniꝫaīe ſint eiuſdē ſpēi. tn̄ variant̉ ī oꝑatiōibꝰ ꝯiūcte corꝑibꝰ: qꝛ aliq̄ declinātad bonū veꝝ: ⁊ aliq̄ ad bonū apparēs.et hoc ē t̓renuꝫ Et ẜm hͦ diuerſificat̉ſtatꝰ bonoꝝ ⁊ maloꝝ Et hec oīa ſuntdeo clariſſime nota Ideo ſb̓dit̉ lqͥ intelligit oīa oꝑa eoꝝ. Caſſ. tā cogitatiōes. qꝫ dicta. qꝫ facta. qͥbꝰ bonū malūqꝫ ſꝑ oꝑamur Hiero. Ipſe eī ē ſpeculator ꝓſpiciens de die in die actꝰhoīm Nico. Deinde ꝙ dīna ꝓuidētia eſt pͥncipiū ſalutis hoīm tā in ſpiritualibꝰ qͣꝫ in corꝑalibꝰ oſtendit perexcplū de reprobatis dicēs Non ſaluat̉ rex ꝑ multā virtutē. ſui exercitꝰ.niſi cū hoc habeat diuinā ꝓtectionēHoc apparet Numeri xxi. de Seonrege amorreoꝝ: qͥ cū fortiſſimo exercitu egreſſus eſt obuia filijs iſrael: ſedſtatim cecidit in prelio (et gigas nōſaluabit̉ ī multitudine virtutis ſueoc apparet ibidē d̓ Ogꝭ rege baſanqͥ ſolꝰ remāſerat de ſtirpe gigatuꝫ: vthabet̉ Deū. iij. et tn̄ ſtatī corruit cora filijs iſrael Similit̓ de Golia gigāte quē dauid adhuc adoleſcēs ictulapidis interfecit Caſſio. Fallaxequꝰ ad ſalutē qꝛ ille du capos appetit: duꝫ pedes preproꝑa feſtinatōe ꝑmiſcet: ſalutē ſeſſoris ſui nō valet cuſtodire: ⁊ qͥ ſub modeſtia nō gradiat̉riunoſis caſibꝰ ſꝑ exponit̉ Falſus eīdictꝰ eſt equꝰ eo ꝙ ſolet fallē ī ſe p̄ſumētes Nico. Lin abūdātia āt virtutis ſue nō ſaluabit̉. Hoc apparet inPharaone ⁊ exercitu eiꝰ cū curribꝰet eqͥtibꝰ ī mari ſūmerſis Iſta āt d̓caſunt ad oſtendēdū ꝙ ſi nō potuerūtſaluari corꝑalit̓ ⁊ tꝑaliter ꝟtute humana: multo minꝰ potuerūt ꝯſeqͥ ſalutē ſpūalē ⁊ eternā abſqꝫ dei gratiaſpēali Ergo in ſua virtute nullꝰ ſaluat̉: qꝛ a deo ē ſalꝰ: quaꝫ ſoli iuſti ꝯſe