Druckschrift 
Collectarius siue expositio// libri psalmorum
Entstehung
Seite
LVIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmusxxxij

et debitū cultū (polūs quē elegit. lelectōe p̄deſtinatiōis: īfallibilit̓ ꝯſeqͥt̉effc̄m ſb̓dit̉ lin hēditatē ſibi qꝛp̄deſtinati īmobilit̓ adhēbut deo ī patria celeſti: ita erunt hēditas dei. etdeꝰ erit hēditas ip̄oꝝ. qꝛ illos qͦs ſicdeſtinauit ab et̓no. vocat tꝑalit̓ ad fidc̄ ſuā. iuſtificat gr̄aꝫ finalē: ſicꝯſeq̄nt̓ eos magnificat gloriā ẜmdic̄ aplūs ad Ro. viij. qͣs p̄deſtinauit: hos vocauit. et qͦs vocauit hosiuſtificauit qͦs iuſtificauit. hos mgnificauit. et ſic pͥꝰ fuerūt beati ī ſpefacti ſt̓ btī ī re. Deīde on̄t huiꝰ p̄miatiōis pͥncipiū: di. De celo. Circa qd̓ſciēdū oꝑa meritoria ſunt pͥmaca ꝓpt̓ quā p̄miant̉ aliqͥ ī vita btā ẜᵐ declarat aplūs ad Ro. ix. de iacob Eſu di. nōdū nati fuiſſent autaliqͥd boni mali egiſſēt dc̄m ē. Maior ẜuiet mīori. ſic̄ ſcpͥtū ē. iacob dilexi. eſau odio habui. nec ec meritoꝝuiſio futuroꝝ: īmo p̄paratio gratietꝑe ꝓcedit ex et̓na p̄deſtinatōe vtdictū ē Et ē qd̓ dr̄ celo reſpexit dn̄s. Accipit̉ celū fūme trinitatis qd̓ ē idē qd̓ deꝰ: qꝛ ab et̓no viCaſſ. Uidit ei: gr̄aꝫ ſignat miſerētisNico. Licꝫ oēs videt eqͣles ī naturalibꝰ: tn̄ ex eis aliqͦs elegit ex ſpēali gr̄a ad participationē beatitudinisſuꝑnaturalis: ad qua p̄t attingere ex naturalibꝰ Qe p̄parato habitaculo ſuo reſpexit. Aud. vel deapl̓is: vel de predicatoribꝰ veritatis.vel de āgelis qͦs ad nos miſitl ſuperoc̄s filios hoīm ¶Nico. qꝛ qͦs ſic elegit ex ſua mera volūtate gr̄a: hosdiſpoſuit iuſtificare ī tꝑe gr̄am fina: alijs dimiſſis ſb̓dit̉. Qui finxit ſingillatim l. i. vnūquēqꝫ ſeparatiꝫ vel ſingularit̓ (corda eoꝝ l. i. aīashoīm: qꝛ eas qͣs creauit eiꝰdē nature

in ſuecie: fecit diſtinctas īdiuidualit̓Et ꝓpt̓ hoc dicit: ſingillatī Licꝫ eniꝫaīe ſint eiuſdē ſpēi. tn̄ variant̉ ī oꝑatiōibꝰ ꝯiūcte corꝑibꝰ: qꝛ aliq̄ declinātad bonū veꝝ: aliq̄ ad bonū apparēs.et hoc ē t̓renuꝫ Et ẜm diuerſificat̉ſtatꝰ bonoꝝ maloꝝ Et hec oīa ſuntdeo clariſſime nota Ideo ſb̓dit̉ lqͥ intelligit oīa oꝑa eoꝝ. Caſſ. cogitatiōes. qꝫ dicta. qꝫ facta. qͥbꝰ bonū malūqꝫ ſꝑ oꝑamur Hiero. Ipſe ē ſpeculator ꝓſpiciens de die in die actꝰhoīm Nico. Deinde dīna ꝓuidētia eſt pͥncipiū ſalutis hoīm in ſpiritualibꝰ qͣꝫ in corꝑalibꝰ oſtendit perexcplū de reprobatis dicēs Non ſaluat̉ rex multā virtutē. ſui exercitꝰ.niſi hoc habeat diuinā ꝓtectionēHoc apparet Numeri xxi. de Seonrege amorreoꝝ: fortiſſimo exercitu egreſſus eſt obuia filijs iſrael: ſedſtatim cecidit in prelio (et gigasſaluabit̉ ī multitudine virtutis ſueoc apparet ibidē Ogꝭ rege baſan ſolꝰ remāſerat de ſtirpe gigatuꝫ: vthabet̉ Deū. iij. et tn̄ ſtatī corruit cora filijs iſrael Similit̓ de Golia gigāte quē dauid adhuc adoleſcēs ictulapidis interfecit Caſſio. Fallaxequꝰ ad ſalutē qꝛ ille du capos appetit: duꝫ pedes preproꝑa feſtinatōemiſcet: ſalutē ſeſſoris ſui valet cuſtodire: ſub modeſtia gradiat̉riunoſis caſibꝰ ſꝑ exponit̉ Falſusdictꝰ eſt equꝰ eo ſolet fallē ī ſe p̄ſumētes Nico. Lin abūdātia āt virtutis ſue ſaluabit̉. Hoc apparet inPharaone exercitu eiꝰ curribꝰet eqͥtibꝰ ī mari ſūmerſis Iſta āt d̓caſunt ad oſtendēdū ſi potuerūtſaluari corꝑalit̓ tꝑaliter ꝟtute humana: multo minꝰ potuerūt ꝯſeqͥ ſalutē ſpūalē eternā abſqꝫ dei gratiaſpēali Ergo in ſua virtute nullꝰ ſaluat̉: qꝛ a deo ē ſalꝰ: quaꝫ ſoli iuſti ꝯſe