Pſalmusxxiiij
qͦ fit miſeris: bonitas eſt/ q̄ impendit̉oībꝰ cōiter Dulcis ⁊ rectꝰ dn̄s. l. i.miſericors dimittendo pctā: ⁊ iuſtusdigna vltimo iudicio merita reqͥrēdoIdē Augꝰ. (ꝓpter hocIqꝛ dn̄s ē miſericors ⁊ iuſtꝰ Nico. legē dabitdelinq̄ntibꝰ in via vite pn̄tis. q̄ lex ēvt ſi vere peniteāt mīam ꝯſeqͣnt̉. ſinaūt et̓nalit̓ puniāt̉ tqͣꝫ ſua mīa abutētes Uiriget māſuetos l. i. in aīo placidos l in iudicio. l. i. in preceptis iudicialibꝰ ſeruādis ꝑ q̄ hō bene ſe habꝫad ꝓximū Hiero. docebit mitesvias ſuas vt videlꝫ deū ex toto corde diligāt Caſ. Int̓ māſuetos ⁊ mites videt̉ eē diſtātia. Manſueti dicuntur qͣſi manu ꝯſueti: hoc eſt tolerātesiniurias: nō reddentes malū ꝓ malo.Mites ſunt qͥ nulla furoris accenſione turbant̉: ſꝫ leuitate aī iugit̉ ꝑſeuerant. hos docebit vias ſuas de qͥbusſubdit̉ Tniuerſe vie dn̄i. Nico.id ē oꝑa eiꝰ q̄ ſunt q̄dā vie deueniēdiin cognitōeꝫ ipſiꝰ lmīa ⁊ veritas. l. i.iuſticia: qꝛ licꝫ in aliqͥbꝰ eiꝰ oꝑbꝰ magis appareat mīa eiꝰ: vt in p̄miationeſcoꝝ. tn̄ eſt ibi etiā iuſticia in qͣntū deordinauit ꝙ ꝓ talibꝰ oꝑibꝰ redderet̉p̄miū et̓nū. ꝓpter qd̓ dicit aplūs ij. adchorin. x. Bonū certamē certaui: curſum ꝯſūmaui: fidē ſeruaui. ideo repoſita eſt mihi corona iuſticie. quā reddetmihi dn̄s in illo die iuſtꝰ iudex. Et ſimilit̓: licꝫ in aliqͥbꝰ oꝑibꝰ plꝰ appareatiuſticia: vt in dānatōe maloꝝ. tn̄ ibi ēmīa in qͣntū punit citra ꝯdignū. qꝛ tāta eſt offenſa: q̄ntꝰ ille qͥ offendit̉: Etideo in qͦlibꝫ pctō mortali incurriturde rigore iuſticie pena infinita. Et hevie manifeſte ſunt Creqͥrentibꝰ l. i. cuſtodientibꝰ Iteſtamentū eiꝰ. . i. legē adeo datā let teſtimonia eiꝰ .i. monitaꝓphetaꝝ ⁊ apoſtoloꝝ ipſiꝰ. qd̓ apparetꝑ exꝑientiā diuinoꝝ bn̄ficioꝝ ꝙ vniuerſe vie dn̄i ſunt mīa ⁊ veritas: ⁊ hͦ
bene ꝯſonat littere hieronymi iuxtahebreū q̄ ſic habꝫ. Oēs ſemite dn̄i miſericordia ⁊ veritas his qͥ cuſtodiuntpactū eiꝰ ⁊ iuſtificatōes eius. Deindeꝯcludit populꝰ fidelis petitionē ſuaꝫde remiſſiōe pctōꝝ dicens Propternomē tuū dn̄e l. i. ꝓpter declarationēbonitatis tue Caſſ. Uel qͥ dictꝰ ēieſus: qd̓ lingua nr̄a interpretat̉ ſaluator (ꝓpiciaberis peccato meo Iip̄m remittendo Nicō. Imultū eſt enī l. i.excedens facultatem virtutis mee adſatiſfacienduꝫ: qꝛ de nullo pctō p̄t hōſatiſfacere niſi ex dei dono. Nullū enīopꝰ eſt ſatiſfactoriū abſqꝫ diuina gr̄afactū Caſ. Deinde oſtendit qͥs timeat aūt qͣli qͥs munere gratulet̉ cuꝫdicit Nicō. Quis eſt qͥ hō timetdn̄m Iſicut patre timore filialil legeꝫſtatuit ei. ſcꝫ legē dinā ⁊ legē natureLī viā quā elegit. ¶ Hugo qꝛ hō eligit viā quā vult ſiue viā vite. vel viāmortis: ſicut dicit̉: Ecci .xv. Ante hominē vita ⁊ mors: bonum ⁊ malū: qd̓placuerit ei dabit̉ illi Nico. .i. ī poteſtate eius eſt ad bonum tendere. ⁊ amalo declinare Hiero. Simile huic ꝑ moyſen ad populuꝫ ꝓteſtat̉ dn̄sdicens: Ecce hodie ſtatui āte oculostuos ignē et aqͣm: bonū ⁊ malū. vitāet mortē. elige vitā ⁊ viues Animaeius in bonis demorabitur hoc̄ eſtin premijs futuris ſi elegerit vitamLet ſemen eiꝰ. l. i. opꝰ qd̓ hic ſancte viuendo ſeminauit lhereditabit terrāid eſt poſſidebit vitā ꝑpetuā tāqͣꝫ hereditatē ſuā Caſſ. Firmamentū ēdn̄s timentibꝰ enItimor humanꝰ diffidentiā tribuit: diuinꝰ aūt ſpei firmamenta ꝯcedit Hugoᵐ qꝛ ipſe timordn̄i ſtabilit ⁊ firmat cor in dn̄o. Un̄dicit Grego. Ancora mentis: pondꝰtimoris: timor dn̄i: fiducia fortitudīs:et teſtamentū ipſiꝰ ſcꝫ dei ꝓmiſſio-