Druckschrift 
Collectarius siue expositio// libri psalmorum
Entstehung
Seite
XLIIIr
Einzelbild herunterladen
 

xliii.

ſa dn̄i eē qͦ ꝯdidit: nūc int̓rogatiōi reſpōdēs qͣles eē debeāt: qͥ ſe ipſiꝰ deſiderāt nūcupari. p̄mittit ergo int̓rogatiōes vt apta rn̄ſio ſubſequat̉ dicensHier Quis ꝓ raritate ponit̉ Iaſcēdit in mote dn̄i. Hugo Iſte mosē ſcā ecc̄īa: de qͦ chr̄s ī ſcd̓o pſal. Egoaūt ꝯſtitutꝰ ſum rex ab eo ſuper ſyonmōtē ſcm̄ eiꝰ. qͥs gͦ digne aſcēdit reccleſiā vt ſit de eccīa nō ſoluꝫ nūero: ſꝫetiā merito; qꝛ multi ſt̓ de ccc̄a nūerotm̄. qͥ etſi aſcēdūt nō ſtāt ſꝫ cadūt. Iōſb̓iūgit Lant qͥs ſtabit pꝰ aſcēſum ꝑſeuerant̉ ꝑ fidē ⁊ bonā oꝑationē Li loco ſcō eiꝰ l. i. ī ecc̄a Coll. Hiero. vero Augꝰ. ⁊ Caſſio. dicūt mōtē dn̄i eēaltā iuſticiā: vt eſt illud. Uade ⁊ vende oīa q̄ habes ⁊ da pauperibus ⁊ habebis theſaurū in celis. aut qͥs ſtabitin loco ſancto eius Hīero: id ē ſuꝑ hac altiſſimā iuſticia eiꝰ. acſi dicat:qꝛ multi aſcendūt ⁊ nō ꝑſeuerāt Deinde premiſſe int̓rogatiōi reſpondetdicēs Tnnocēs manibꝰ. Caſſ. cuiꝰoꝑatio neminē ledit: ſꝫ qͣntū p̄t adiuuare ꝯtendit. et ne putares hoc ſufficere addidit (et mudo corde I. i. qͥ mūdus eſt in cogitatiōe lqͥ non accepit īvano aīam ſuā. In vano enī accipitaīaꝫ ſuā. qͥ putat deſiderāda q̄ ſūt trāſitoria vel caduca: veluti terrena. Illevero in vano nō accipit aīam ſuā. quiſe nouit ad diuinitatis ītelligētiā procreatū ad legē dn̄i cuſtodiendā: ad cogitatōes eterne vite: ⁊ qͥcqͥd qͦ p̄t ſuꝑna gratia ꝓmereri lnec iurauit in dolo ꝓximo ſuo. In dolo iurat qͥſqꝫ qͥalit̓ facturꝰ eſt qͣꝫ ꝓmittit. Ueraciteriurare in veteri teſtamento ꝓhibituꝫqͥdem non eſt. ſcriptū eſt enī Iurauitdn̄s: nō penitebit eū Legimꝰ eī ꝓphetas ſcōs iuraſſe. Et qͣre dicit ī euāgelio Nō iurabis neqꝫ ꝑ celū: neqꝫ perterrā ⁊cͣ. niſi qꝛ humano generi de infirmitate mētis freq̄nt̓ naſcit̉ cā ꝑiu-

rij. Et ideo in nouo teſtamēto vtiliꝰdicit eē oīo nō iurandum. pͥmo p̄miſitpias obſeruationes. Et ꝯſeq̄nt̓ ſubdit premia dicens Hier o. Hic accipiet bn̄dictōeꝫ a dn̄o ſillā videlꝫ infuturo de qͣ habet̉ Math̓. xxv. Uenite bn̄dicti patris mei: ꝑcipite regnuꝫEt bene dicit a dn̄o Caſ. qꝛ ipſe benedicit qͥ iudicaturꝰ eſt. Ipſe abſoluit.qͥ incōmutabilit̓ dānare potuiſſꝫ. Etvt illa bn̄dictio nō ꝑ merita ſꝫ ꝑ īdulgentiā dn̄i veniſſe videat̉. Idcirco ſb̓iungit Let mīam a deo ſalutari ſuo.Salutaris nr̄ eſt chr̄s dn̄s a qͦ ⁊ bcatitudo tribuit̉. ⁊ pctā laxant̉. Nec moueat qd̓ pͥus dixit: hic accipiet bn̄dictionē a dn̄o. Et poſtea ſubiunxit: ⁊ miſericordiā a deo ſalutari ſuo: dum inordine rerū pͥmo parcat pctīs nr̄is. ⁊poſtea benedictōis ipſiꝰ munera ſubſeq̄nt̉. Hoc enī freq̄nt̓ inuenis eē variatū. vt pͥmo mīa ponat̉. vt eſt illud.Deꝰ miſereat̉ noſtri ⁊ benedicat nobis. Iterūqꝫ ꝯuertit: illuminet vultūſuū ſuꝑ nos ⁊ miſereat̉ nr̄i. Que figura dicit̉ anaſtrophe .i. ꝑuerſio. qn̄ ponimꝰ ordine ꝯuerſo ſentētiaꝫ: qꝛ ſingularit̓ ſuꝑius dixerat: qͥs aſcendit īmontē dn̄i. Nūc generationi chr̄ianehoc cognoſcit̉ applicare cū ſubiungit.Hec eſt generatio. Que ſacri baptiſmnatis fonte renaſcit̉. ⁊ fidem ſuā piaoꝑatōe ꝯmendat. vn̄ ſequit̉ qrētiuꝫeū dn̄m videlꝫ ſaluatorē. Hi ſūt qͥ ſenō ābiūt preponi: ſꝫ ſuo ordine ſuoqꝫfine ꝯtēti ſūt: vt vel minimā partē inchr̄i regno mereant̉ acciꝑe Sꝫ quiaſunt alij nimio fidei calore feruētes qͥoperū bonitate nōnullis p̄poni ſe velint: addidit Cārētiū faciē dei iacobvt hoc in illis faciat qd̓ ī iacob feciſſedeclarat̉. qͥ poſteriꝰ natꝰ: pͥmatū fr̄is ſenioris accepit Hiero. Sequit̉ voxāgeloꝝ qui cū chriſtoⁱ ad infernū deſcenderūt. adqꝫ tartareos miniſtros