Pſalmus H
¶ Augꝰ Singularit̓ eī dicit̉ ꝓpt̓ electos qͥbꝰ ꝓmittit̉ reqͥes eterna q̄ negat̉ illis qͥ dicūt qͥs oſtēdit nobis bona; qͥ pace q̄rūt in bonis terrenis etin eiſdē multiplicari Perit enim hecmultiplicitas. ⁊ ſingularitas tenet̉ inſcīs: de qͥbꝰ dicit̉ in Act. apoſto. Multitudinis credētiū erat cor vnū ⁊ aīavna. Singulares ergo ⁊ ſimplices .i.ſecreti a multitudine ac turba naſcentiū rerū atqꝫ moriētiū: amatores eternitatis ⁊ vnitatis eſſe debemꝰ ſi īherere cupimꝰ vni deo ac dn̄o Ieſu xp̄ocui ē honor ⁊ gloria ī ſecula ſec̄. Am̄.Erba mea au¶ Cribꝰ. Titulꝰ huiꝰ pſalmi talioeſt. ¶ Augꝰ. In finē ꝓ ea q̄ hereditatē ꝯſeqͥtur pſalmꝰ dauid Intelligit̉hic eccleſia q̄ accepit hereditatē: ſcilꝫvitā et̓naꝫ ꝑ dn̄m nr̄m ieſū chr̄m vtpoſſideat ip̄m deū ⁊ ab ipſo poſſideastur. Deꝰ eī dicit̉ hereditas nr̄a: quiaipſe nos paſcit ⁊ ꝯtinet. ſed dicimurhereditas dei tqͣꝫ p̄cioſo ſanguine ſuoꝯꝑata. ipſeqꝫ nos colit ⁊ regit. Quidaut in finē ſignat: in p̄cedēti p̄sᶻ dc̄mē: Idē Caſſio. Orat ergo ecc̄ia ꝓ ſuis mēbris dicens Caſſ.Erba mea Itā pſalmodiā qͣꝫ or̄ones meas pͥuatas Lauribꝰ ꝑcipedn̄e Iexandiēdo ea in effectu Augꝰ.Per aures dei intelligit̉ pn̄tia maīeſtatis eiꝰ. Et qꝛ parū ꝓdeſt aut nihiloratio vocalis: ideo ſubiūgit lintellige clamorē meū Hiero. Clamorin ſcpͥturis nō vocis ſꝫ cordis ē. Un̄dn̄s Exo. xiiij dicit ad Moyſē. Quidclamas ad me; cuꝫ tn̄ moyſes an̄ nonclamaſſꝫ. Qn̄ gemitꝰ nr̄ ⁊ ꝯſcīa dep̄catur. tūc cor clamat ⁊ iſtuꝫ clamorē intelligit deꝰ. Un̄ dicit Hiere. Nō ſileat pupilla oculi tui. Qn̄ lachrymasad deuꝫ fundimꝰ. eo tꝑe pupilla oculinr̄i clamat ad deū Tntēde voci or̄o
nio mee. Nico. Replicatō ē ciuſdem ſnīe: ſicut freq̄nt̓ fit in his q̄ ꝓnūciant̉ ex magno affectu HugoNā or̄o ē piꝰ affectꝰ mentis in deu tēdens plerūqꝫ ꝓrūpens in voceꝫ l rexmeꝰ. Hiero. qui regnas ī me. ⁊ n̄regnat in me pctm̄. ꝓpterea tu es ldeus meꝰ. qꝛ nō eſt deꝰ vent̓ meꝰ: nō ēaurū deꝰ meꝰ nec libido deꝰ meꝰ: necaliqͣ creatura deꝰ meꝰ: qm̄ virtꝰ tu es:et cupio habere virtutes. ꝓpterea tues deꝰ meꝰ ⁊ virtꝰ mea Hugo Etbene dico: Intēde voci oronis mee.Quoniā ad te orabo dn̄e. dirigendocor meū ad te ⁊n ad vanitates ſeculimane exaudies .i. exaudias in optatiuo lvocē meā. ¶ Nicō. Hebrei n̄hn̄t optatiuū modū: ſꝫ ꝓ eo vtunt̉ futuro indicatiui modi. vn̄ hic poniturexaudies ꝓ exaudias Hugo Quidā iuxta lr̄am intelligunt hoc qd̓ hicdicit̉ mane ꝓ diluculo: eo ꝙ precipuetūc eſt tempꝰ oronis. Un̄ Augꝰ. aitTurpe ē chriano ſi radiꝰ ſolis eū inueniat ocioſuꝫ in lecto Hīero. Sꝫvidete qͥd dicat mane. nō dixit tertiahora: nō dixit ſexta hora. vel plena luce. ſed mane .i. exordio bonoꝝ actuumqn̄ ſol iuſticie ꝑ ſuā gr̄am venerit incor meū: expulſis īde pctōꝝ tenebrisLexaudies vocē meā qꝛ qͣꝫdiu ī peccatoꝝ tenebris ſum: nō me exaudies.Augꝰ. Iniqͥtas: malignitas: mendacin: homicidiū: dolus: ⁊ qͥcqͥd hmōiē ipſa nox eſt. qͣ trāſeunte fit mane: vtvideat̉ deꝰ. Idē Caſſiod̓. ¶ HugoPoſtqͣꝫ oſtēdit qͣlis ſit eiꝰ oro: ꝯſeqͥnter oſtēdit q̄ bona ſeq̄nt̉ ex oratione.Primū eſt iuge ſeruitiū dei. Scd̓m ēcognitio ꝟitatis. De pͥmo dicit Ꝙ ane lin exordio bonoꝝ opeꝝ laſtaho. lꝑ iuge ſeruitiū cū ꝓpoſito ꝯtinuandibonū opꝰ inceptū Itibi ⁊ nō vanitatibꝰ ſeculi: vel deſiderijs corꝑis nūqͣꝫvacādo l⁊ l ſic lvidebo. l. i. cognoſcā