Mt pp §DI XXVIa ſpe ſicut vocabulo ita rōnabili differētiaEſt em̄ fides malaꝝ reꝝ ⁊ bonaꝝ. qꝛ ⁊ bona credunt̉ ⁊ mala. ⁊ hͦ fide bona nō mala.Eſt etiā fides ⁊ p̄teritarū rerū et p̄ſentiaꝝ⁊ futuraꝝ. Credimꝰ em̄ mortē xp̄i q̄ iā p̄terijt. credimꝰ ſeſſionē q̄ nunc eſt. Credimusventurū ad iudicādū qd̓ futurū ē. Item fides ⁊ ſuarū rerū eſt ⁊ alienarū. Naꝫ ⁊ ſe qͥſqꝫ credit eē cepiſſe nec fuiſſe vtiqꝫ ſempit̓nūEt alia atqꝫ alia non mō de alijs hoībꝰ multa q̄ ad religionē ꝑtinēt veꝝ etiā d̓ angeliscredimꝰ. Spes aūt nō niſi bonaꝝ rerū eſt.nec niſi futurarū ⁊ ad eū ꝑtinētiū qͥ earumſpem gerere ꝑhibēt̉.Redit ad p̄miſſaꝫ q̄ſtionē .ſ. an fides ⁊ ſpes in xp̄o fuerint.Poſt hoc ſuꝑeſt inueſtigari vtrum fides ⁊ ſpēs in xp̄o fuerītvn̄ tractatꝰ iſte ſūpſit exordiū? Quibuſdānō indocte videt̉ fidē ꝟtutem ⁊ ſpem in eonō fuiſſe. ſic̄ in ſctīs iā beatificatis. vel ī angelis nō ſunt. ⁊ tn̄ ſctī credūt et ſperant reſurrectionē futurā. ⁊ angeli eādeꝫ creduntnec tn̄ in eis fides vel ſpes ꝟtus ē. qꝛ ⁊ deoꝑ ſpeciē ꝯtēplando fruunt̉. ⁊ in dei vbo reſurrectionē futurā ſiue iudiciū: nō ꝑ ſpeculū in enigmate. ſed p̄clariſſime inſpiciunt.Si em̄ qꝛ credūt reſurrectionē futurā. id̓oveꝝ eſt eos fidē hr̄e. ergo ea ꝯſūmata poſtiudiciū ſil̓r ⁊ fidē hr̄e dicent̉ qꝛ credēt eamp̄teritā. Sꝫ ſicut tūc credēt. nec tn̄ fidē q̄ fideles facit habebūt. qꝛ nō credēt abſqꝫ ſcientia. q̄ nō erit enigmatica ſꝫ ꝑ ſpeciē. ita etmō credūt ⁊ ſperāt reſurrectioneꝫ. nec tn̄ fidē habēt qꝛ credēdo cognoſcūt. Venit em̄eis qd̓ ꝑfectū eſt et euacuatū eſt qd̓ ex ꝑteeſt. Uenit em̄ cognitio et euacuata ē fidesUenit ſpecies ⁊ deſijt ſpes. Ita ⁊ xp̄s in qfuerūt bona patrie credidit qͥdē ⁊ ſperauitreſurrectionē tertia die futurā. ꝓ qͣ ⁊ pr̄emorauit. nec tn̄ fidē ꝟtutē vel ſpem habuit.qꝛ nō enigmaticā ⁊ ſpecularē. ſꝫ clariſſimaꝫde ea cognitionē habuit. qꝛ nō ꝑfectius eācogͦuit p̄teritā qͣꝫ intellexit futurā. Sperarauit tn̄ xp̄s ſicut in pſalmo ait. In te dn̄eſperaui. nec tn̄ fidē vel ſpem ꝟtuteꝫ habuitSi luſti apud qꝛ ꝑ ſpeciē videbat ea q̄ credebat. De antiinferos tenti qͥs ꝟo patribꝰ qͥ apd̓ inferos vſqꝫ ad paſſifidem ⁊ ſpem onē tenebāt̉ nō incōgrue dici p̄t ꝙ fidem ⁊habuerūt.ſpem v̓tutē habuerint. qꝛ credebat ⁊ ſperabant ſe viſuros deū ꝑ ſpeciē qͣliter eū tuncnō videbāt. qꝛ nō patuit eis cognitio deiſpeciē an̄ paſſionē xp̄i. Qua cōſūmata. a fi.de trāſierunt ad ſpeciem.XXV IIIſta eſt diſtinctio. xxvj. huiꝰ tertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit d̓ fide. Agit deſpe. Et tria circa hoc facit. Primo em̄ on̄dit quid ſitScd̓o de quo ſit. Tertio inqͥrit an in xp̄o fuerit. Primum facit vſqꝫ ibi. Et ſic ſpes. Scd̓m vſqꝫ ibi. Poſthec ſuꝑeſt. Tertiū vſqꝫ ad finē diſtinctiōis. In ſpāliſnīa magiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitionibꝰ quaꝝ pͥmaeſt hec. Spes q̄ ꝟtꝰ theologica d̓r. h̓ a mgr̄o dupl̓rdeſcribit̉. Quā mgr̄ intendēs ponit duplicē ſpei deſcriptionē. Quaruꝫ pͥma ſumit̉ ex ꝯꝑatōe ip̄ius ſpeiad ſuum obiectū tm̄. Et eſt iſta. Spes eſt ꝟtus quaD. . p̓no ſpoſpūalia ⁊ eterna bona ſperāt̉ .i. cū fiducia expectant̉Scd̓a aūt ſumit̉ ꝑ cōꝑationē ip̄iꝰ ſpei ad ip̄m ſuū obiectū actū ⁊ principiū. q̄ eſt cōpletior ꝙͣ pͥma. Et eſtSpes eſt certa expectatio future btītudīs ꝓueniēsex gratia dei ⁊ ex meritis precedentibus ipſam remſperatā. Nā ſine gr̄a dei ⁊ merito vel ſaltē ſine merēdi ꝓpoſitio aliqͥd future btītudīs expectare non eſtſpes. ſed p̄ſumptio dici pōt. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec.Spes vt fides eſt d̓ rebus nō viſis. Hāc mgr̄ ponēsdicit ꝙ ſpes ꝓprie nō ē de rebus viſis ſicut ⁊ fides.qꝛ eſſe de nō viſis eſt vtriqꝫ ipſaꝝ cōe. differenter tn̄nā fides eſt de nō viſis inꝙͣtū ſunt inuiſibilia. Spesꝟo inqͣtū ſunt nō habita. Differūt etiā nō ſolū vocaliter ſed etiam realiter. Primo quo ad hoc ꝙ fideseſt indifferent̉ de bonis et malis. ſpes aūt de bonistm̄. Scd̓o quo ad hoc ꝙ fides eſt tā de p̄teritis ꝙͣ dep̄ſentibꝰ ꝙͣ etiā de futuris. Spes aūt tm̄ de futurisTertio on̄dit quo ad hoc ꝙ fides ē de rebꝰ ſuis ⁊ alienis. ſꝫ ſpes ē de rebꝰ ad ſeip̄aꝫ ꝑtinētibꝰ. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Chriſtus in hac vita fide ⁊ ſpe caruiteo ꝙ oīa clare vidit. Hāc mgr̄ ponēs querit. Vtrumin xp̄o fuerūt ſpes ⁊ fides. Et rn̄dens dicit ꝙ inꝙͣtūſunt ꝟtutes nō fuerunt in xp̄o ſicut etiā nō ſūt in beatis. Licet em̄ btī credāt ⁊ ſperāt nō tn̄ in eis ē fides⁊ ſpes. q̄ ſūt ꝟtutes. qꝛ ip̄i deū ꝑ ſpeciē vidēt ⁊ in ipſo clare q̄ credunt̉ ⁊ ſperant̉ intuent̉. cū igit̉ xp̄s nōenigmaticā ſed clarā habuit oīm cognitiōeꝫ. ꝯn̄s eſtip̄m nec fidē nec ſpem habuiſſe. Et ſubdit ꝙ antiquipr̄es qͥ apud inferos erāt an̄ paſſionē xp̄i fidē ⁊ ſpeꝫhabuerūt. Et ꝓprie ꝓut ſunt ꝟtutes ⁊ habitꝰ qͥdaꝫq̄ poſtea euacuata erant ī eis ꝑ aduentū vicꝫ clare ⁊ꝑfecte viſionis. Et tm̄ in ſpeciali.De charitate qͣdiligit̉ deꝰ et ꝓximus q̇ in xp̄o ⁊ in nob̓ eſt.Um autem ꝯ. xxvijxp̄s fidē ⁊ ſpem nō habueritdilectionē tn̄ habuit inqͣꝫtumhō tantā. qua maior eſſe nonvalet. qͥ ex charitate eximia animaꝫ poſuitꝓ amicis et inimicis. Habuit em̄ in cordecharitatē quam oꝑe nobis exhibuit. vt exhibitiōis forma nos ad diligenduꝫ inſtrueret Hic aliqͥd dicendū ē de charitate. ⁊ mōCuiras. jp.⁊ ordine diligēdi deū ⁊ ꝓximū.Quid ſit charitas.Charitas ē dilectōqua diligitur deus ꝓpter ſe. ⁊ ꝓximus ꝓ­ De duobꝰ māpter deū vel in deo. Hec hꝫ duo mandata datis charitatis.