LI.dere in deum. Nā credere deo eſt credere ea eſſe veraque deus dicit. credere deū eſt credere ipſum eſſe deum. Sed credere in deū eſt credēdo in deū per bonaoperā ire. vel credere in deū eſt ei ꝑ amoreꝫ inhererePrimis duobus modis credunt mali et demones. ſꝫtertio modo ſolū ſancti et boni homīes. qꝛ iſto tertiomodo credere eſt fidē formatā habere. Sed duo primi modi credendi ſunt fides informis que eſt malorūhominū et demonū. et tamen eſt donū dei et qualitasmentis. quia mali etiā quedā dona dei hn̄t. Iſtis premiſſis magiſter remouet quaſdā dubitatiōes. quaruprima ē hec. Signet̉ aliquis qui habet fidē informē ⁊incipiat habere charitatē. dubitari poteſt an fides q̄prius fuit informis maneat in eo et efficiat̉ virtus. anilla depulſa ſuccedat alia que eſt fides et ꝟtus formata. Et rn̄dens dicit. ꝙ ꝙͣuis vtrūqꝫ poſſit dici. tamenvidetur dicendū ꝙ illa que prius fuit informis remaneat. et ꝑ charitatis aduentū formata fiat. Scd̓a dubitatio eſt. Nam ex quo fidem ſuꝑius diſtinxit tripliciter. dubitari poſſet an eſſet tantum vna fides tenenda vel plures. Et reſpondet ꝙ tm̄ vna fides eſt ẜm apoſtolū confitenda ſiue fides capiat̉ pro illa credibiliſiue ꝓ habitu. Nam fides capta ꝓ ipſo credibili vnaeſt. Nam vnum et idē omnes credere p̄cipimur. Sū.pta aūt ꝓ habitu quo creditur iterū vna eſt in omnibus credentibꝰ non numero ſed ſpecie. ſeu ſimilitudine ſicut plurimuꝫ hominū idem volentium dicit̉ vnaeſſe voluntas. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Licet fides ſitmaterialiter de his que non apparent .i. que excedūcognitionem naturalē. tn̄ ꝙ ipſa ſit in nobis poſſumꝰvidere ꝑ noticiam intellectualeꝫ. Hanc magiſter ponens oſtendit de quo eſt fides materialiter Et dicit fidem materialiter eſſe de nō apparentibus. qd̓ ꝓbatautoritate bea. Augꝰ dicit ꝙ licet videre non poſſumus que credimus. ip̄m tn̄ fideꝫ qua credimus in nobis videmus non viſione corporali vl̓ imaginaria autſimilitudinaria ſed intellectualiter cognoſcēdo ip̄ameſſe eorum que non vident̉. Poſtea confirmat intentum ſuuꝫ ſcilicet ꝙ fides ſit de non apparentibus peautoritatem apoſtoli diffinientis fidem. ꝙ ſit ſubſtattia rerum ſperandarū argumentū non apparentiunQuā diffinitionem declarans dicit. ꝙ fides eſt ſubſtātia rerum ſperandarum. quia res ſperande percipiuntur in nobis per experientiam in futuro. Nō autēſubſiſtunt ſub fide. Et dicit argumentū non apparentium .i. ꝓbatio et certitudo ipſoꝝ. Poteſt etiā dici fides eſt ſubſtantia reꝝ ſperandaruꝫ. eo ꝙ fides ſit immutabile omniū bonorum fundamentuꝫ. Tertia propoſitio eſt hec. Quāuis inter fidem ⁊ ſpem ſit aliquaconuenientia. inter eas tn̄ et maior differentia. Hancmagiſter ponens querit. Utrū iſta diffinitio fidei quāponit apoſtolus conueniat etiam ſpei. Et reſpondendo dicit ꝙ ſane intelligendo vtriqꝫ ipſorum conuenirepoteſt. Non tn̄ ꝓpter hoc fides et ſpes ſunt vnum. qꝛlicet cōueniant quo ad illud. ſunt tn̄ multa alia in qubus differunt. Et etiam dicit ꝙ p̄t ꝓbabiliter dici. ꝙconueniat ſoli fidei et non ſpei. eo ꝙ ſola fides ſit fundamentū omniū ꝟtutum et bonoꝝ: quod ꝓbat autoritate bea. Augꝰ. quam poſtea declarās dicit. ꝙ quāuis fides dicat̉ fundamentū oīm virtutū et bonorumoperū. non tn̄ charitatis. eo ꝙ nō fides charitatis ſꝫcharitas fidei ſit cauſa. cū ſit oīm ꝟtutū mater ⁊ ſumma. imo eſt ipſe ſpirituſſanctus vt in primo libro dicebatur. Et ſi obijceret̉ contra illud dicēdo ꝙ fides ſitcā charitatis que ipſam p̄cedit. cū nullus poſſet amare qd̓ non credit. Rn̄deri pōt ꝙ fides informis q̄ videlicet non eſt virtus charitatem p̄cedit. vel ꝙ actus fidei precedit actū charitatis. et ſi non tꝑe tn̄ cā vel naturaliter. Quod confirmat autorirate. b. Augꝰ. Etm̄ in ſpeciali de ſententia huius diſtinctionis.IIIQuō intelligit̉ qd̓ ſcriptū eſt cumfactū fuerit credatis.Ic querit̉ ſifides tantum de nō viſis eſt DI. XXIqūo ꝟitas apl̓is ait. Nūc di IIIIco vobis priuſqͣꝫ fiat vt cū factum fuerit credatis. vbi innui videt̉. ꝙ fides illis fuerit de factis et viſis. Suꝑ quo Augꝰ. ſuꝑAugꝰ. mouet queſtionem et abſoluit ita inIohannē.quiens. Quid ſibi vult. vt cuꝫ factū fueritcredatis? Hec eſt laus fidei. ſi quod credit̉non videtur. Nam ⁊ thomas cui dictuꝫ eſtquia vidiſti me credidiſti. nō hoc crediditqd̓ vidit. Cernebat em̄ et tangebat carnemviuentē quā viderat morientē. et credebatdeum in carne ipſa latentē. Credebat ergomente qd̓ nō videbat. ꝑ hoc quod ſenſibuscorporis apparebat. Si vero dicunt̉ crediq̄ vident̉ ſicut dic̄ vnuſqͥſqꝫ oculis ſuis credidiſſe. non ipſa eſt que in nobis edificat̉ fides ſed ex rebus que vident̉ agitur in nob̓vt ea credant̉ que non vident̉. Ex his aꝑte intelligitur. ꝙ ꝓprie fides nō apparentiūeſt. Nec illa eſt fides qua in chriſto edifica/ Ꝙ etiā de rebus p̄ſentit̓mur qua dicimus vſitata locutione nos ead̓r fides: ſedcredere que videmuſ. Alibi tamē dicit Au improprie.guſtinus fidem eſſe de rebus preſentibꝰ qd̓erit in futuro. cum per ſpeciem deuꝫ preſentem contemplabimur. que tamen non proprie dicitur fides ſꝫ veritas Et inquit fidesqua creduntur ea que nō videntur. Sed tamen eſt etiam fides reruꝫ. quando nō ꝟbis ꝓaugꝰ. in lib̓.ſed rebꝰ ipſis p̄ſentibus credit̉. Quod erit qͣſtionum euācū per ſpeciē manifeſtam ſe ꝯtemplandam gelij.ſanctis p̄bebit dei ſapientia. Sed nō ꝓpriehec dicitur fides imo fidei merces ad quaꝫcredendo ꝑuenitur. vt ex fide ꝟboruꝫ tranſeat iuſtus in fidem rerū.Si petrus habuit fidē paſſiōis qn̄vidit hoīem illum pati.SI Vero queriturvtruꝫ petrus fidem paſſionis habuerit. cūhominem xp̄m oculis pati cernebat? Dicimus eum fidem paſſionis habuiſſe. non ineo ꝙ credebat homineꝫ pati quia hoc videbat. ſed in eo ꝙ credebat deum eſſe qui patiebatur. Nō em̄ virtus fidei erat ꝙ credebat̉ homo pati et mori qd̓ iudeus cernenscredebat. ſed ꝙ credebatur deuſ eſſe qͥ pati Auguſti.ebatur. Vnde Augꝰ. ſuꝑ illū pſalmi locun