LI.Quod ideo factū eſt vt qui erat in diuiniTertia ro. tate dei filius: in humanitate fieret hoīs filius. Nō pater vel ſpūſſanctꝰ carnē induitne alius in diuinitate eſſet filius. alius ī humanitate. Et ne idem eſſet pater et filius ſiAugꝰ. in ec. deus pater de homine naſceret̉. Un̄ in eccleſiaſticis do cleſiaſticis dogmatibus. Nō pater carneꝫgmnatibus.aſſumpſit. neqꝫ ſpūſſanctus. ſed filius tm̄.vt qui erat ī diuinitate dei filius. ipſe fieretin homine hominis filius: ne filij nomen adalterū tranſiret qui nō eſſet eterna natiuitate filius Dei ergo filius hominis factus eſtfiliꝰ. natus ẜm veritateꝫ nature ex deo defilius. et ẜm veritatē nature ex homine hominis filius: vt ꝟitas geniti. nō adoptionenō appellatione. ſed in vtraqꝫ natiuitate filij nomē naſcendo haberet. vt eſſet verꝰ deus et verus hō vnus filius. Nō ergo duoschriſtos. neqꝫ duos filios. ſed deū et hoīeꝫvnū filiū. quē ꝓpter ea ⁊ vnigenitū dicimmanentē in duabus ſubſtantijs. ſicut ei nature veritas contulit non confuſis naturisneqꝫ īmixtis ſicut thimotheani volunt. ſedſocietate vnitis. Ecce habes qͣre filius noſpater vel ſpūſſanctus carnē aſſumpſerit.Utrū ſpūſſanctꝰ vl̓ pater potueritincarnari vel poſſit.Si vero queriturvtrū pater vel ſpūſſanctus incarnari potuerit. vel etiam modo poſſit. ſane rn̄deri poſit. et potuiſſe olim ⁊ poſſe nunc carnem ſumere et hoīeꝫ fieri tam patrē qͣꝫ ſpm̄ſanctuꝫSicut em̄ filiꝰ homo factus ē. ita pater velſpūſſanctus potuit et poteſt.An filius qui tantum carnem accepit aliquid fecerit quod non patervel ſpūſſanctus.Sꝫ forte aliqui dicent. cū indiuiſa ſint opera trinitatis ſi filicarnē aſſumpſit. tunc pater et ſpūſſanctusqꝛ ſi filiꝰ carnem aſſumpſit. nec hoc fecit pter vel ſpūſſanctus. non omne quod facit filius facit et pater et ſpūſſanctus. At om̄iaReſpoſio. ſimul pater et filius amboꝝ ſpūs pariter ⁊ꝯcorditer operant̉. Ad quod dicimꝰ quianihil oꝑatur filius ſine patre et ſpūſſancto.ſed vna eſt hoꝝ trium oꝑatio indiuiſa ⁊ indiſſimilis. et tamen filius nō pater vel ſpūſſanctus carnē aſſumpſit. Ipſam tamē carnis aſſumptionem trinitas operata eſt. ſic̄Augꝰ. dicit in lib̓. de fide ad Petrū. RecōNō ꝓteſſ laibriꝙͣ. t vg 57 . §ᵐ ō.al̓ yp ms. ρxm. E ſꝫito ⁊ 2º libro Aguq tr n̓e libro de eo ꝟ ꝙͣta .ij ſaprccia. pplendet TNreīdajtaano h Fdaſe 2ꝰ lib.k. s partatꝰ p̓mpal. 6/ pͥº. qu de v̓bi ct̓vi īcae naue. a pꝰ. qꝫ ad 3vSōēno iFtādo ꝯ. 9de v̓ beati p. ſſio. . ¶. d ꝓx. ij S. ctiōꝫ M 5ª ꝯ. donoꝝ. ⁊ v̓tū ꝑfiā qad fij lbrv.IIIciliati ſumus ꝑ ſolum filium ẜm carnē. ſed Auguſtinon ſoli filio ẜm deitatem. Trinitas enimnos ſibi reconciliauit. per hoc ꝙ ſolum verbum carneꝫ ipſa trinitas fecit. Trinitas etgo carnis aſſumptionem fecit: ſed verbo.non patri vl̓ ſpirituiſancto. Si enim paterſibi. et filius ſibi. vel pater filio. et filius patri carnis aſſumptionē operatus eſſet. iamnon eadem eſſet operatio vtriuſqꝫ ſed diuiſa. Sed ſicut inſeparabilis et indiuiſa eſtvnitas ſubſtantie trium. vt ait Auguſtinꝰin libro de trinitate. ita ⁊ operatio. nō tamēeandem trinitatem natā de virgine. crucifixam et ſepultam catholici tractatores docuerunt. ſed tm̄ modo filium. nec eandē trinitatem in ſpecie columbe deſcendiſſe ſuꝑIeſum. ſed tantum ſpiritumſanctum. neceandem dixiſſe de celo. tu es filius meus. ẜꝫtantū patris vocem fuiſſe ad filium factamqͣꝫuis pater et filius et ſpūſſanctus ſicut inſeꝑabiles ſunt: ita et inſeꝑabiliter operentur. Hec et mea fides ē. quoniā quideꝫ heceſt catholica fides Licet ergo ſolus filiꝰ carnē aſſumpſerit. ip̄am tamē incarnationē cūpatre et ſpūſancto operatus eſt.Hic incipit tertiꝰ liber ſentētiaruꝫIn quo magiſter poſtꝙͣ egit de deo ẜm ſe ſeu ẜm rōnē ſue uaturalis ꝑfectionis .ſ. in primo. et ẜm ꝙ eiuspotentia relucet in effectu mundane creationis. putain ſecundo libro. Agit conſequenter de eo inquantum eius ſapientia reſplendet ineffectu mundane reſtaurationis. Et diuidit̉ iſte tertius liber in tres tractatus principales. In primo agit de verbi eterni incarnationę. et ille extenditur a principio libri vſqꝫ addecimamquintā diſtinctionē. In ſecundo tractat deeiuſdem verbi incarnati paſſione. et protēditur a decima quinta diſtinctione vſqꝫ ad viceſimātertiam di.ſtinctionem. In tertio determinat de donorū et virtutum perfectionē. et hoc a viceſimatertia diſtinctione vſqꝫ ad finem libri. In prima inquā diſtinctione p̄mi tractatus tria facit. Primo enim oſtendit quid ſitincarnatio Secundo qualiter ſpecialiter filium incarnari decuit: deducit. Tertio an pater et ſpirituſſan.ctus incarnari potuerunt: inquirit. Primum facit aprincipio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Diligenter vero. Secundum vero ſubiungit ab inde vſqꝫ ibi. Si vero q̄ritur. Tertium autem ſubiungit vſqꝫ ad finem diſtinctionis In ſpeciali enim magiſtri ſententia ſtat in tribus propoſitionibus. quarum prima eſt hec. Viſibilis dei filij miſſio eſt ipſa verbi incarnatio. Hanc eſꝓpoſitionem magiſter probat autoritate apoſtoli dicentis. ꝙ in tempore plenitudinis. ſcilicet in temporegratie quod initium habuit ab aduētu ſaluatoris noſtri. pater miſit filium ſuum antiquis patribus promiſſum in lege. cuius quidem filij viſibilis in carnemmiſſio dicitur eſſe ipſa incarnatio. Secunda propoſitio eſt hec. Licet etiam a qualibet perſona diuinapotuit humana natura aſſumi. nulla tamen perſona.rum ita congrue humanari potuit ſicut perſona verbi. id eſt filij. Hanc quidem propoſitionem magiſterprobat triplici ratione. Quarum quidem rationumprima ſumitur ex appropriato filij ſcilicet ſapientia.Nam conſonum fuit. vt deus qui in ſapientia omy ijpotēna i. hcet. Rne tiahomt