LI.hūc futura eſt. mō ꝑ hodie dū pn̄s ē. mō ꝑheri dū p̄terita eſt. Itaqꝫ an̄qͣꝫ crearet̉ mūdus ſciebat deꝰ hūc creandū. poſtqͣꝫ creatus ē ſcit eū creatū. nec eſt hͦ ſcire diuerſa: ſꝫoīno idē de creatōe mūdi. Sic̄ antiqͥ pr̄escrediderūt xp̄m naſcituꝝ ⁊ morituꝝ. nosaūt credimꝰ eū natū ⁊ mortuū. nec tn̄ diu̓ſa credimꝰ nos ⁊ illi: ſꝫ eadem. Tꝑa em̄ (vtait Augꝰ.) variata ſunt. ⁊ iō v̓ba ſunt muAuguſtitata nō fides. Indubitant̓ gͦ teneamꝰ deuꝫſꝑ oīa ſcire que aliqn̄ ſcit.Iſta eſt diſtinctio. xlj. huiꝰ primilibri. In qua mgr̄ poſtꝙͣ egit quid ſit p̄deſtinatio etquis ſit effectus eiꝰ. inquirit de cauſa ip̄ius. Et triafacit. Nam pͥmo ponit ſententiā veritatis Secundoelidit falſitatem. Tertio concludit ꝙ nulla mutatioſit in ſcientia deitatis. Primum facit a pͥncipio diſtīctionis vſqꝫ ibi. Opinati ſunt tn̄ quidā. Secundumab inde vſqꝫ ibi. Preterea conſiderari oportet. Tetium vſqꝫ ad finem diſtinctiōis. Et tantū ī generaliIn ſpēali ſententia mgr̄i ſtat in tribus ꝓpoſitōnibꝰqͣrum pͥma ē hec. Predeſtinatio nō cadit ſub meritoſicut obduratio. Hanc mgr̄ ꝓbans dicit ꝙ obdurationē cadere ſub merito. ibi noīe obduratiōis nō intelligit ip̄am diuinā p̄ſcīam que ab eterno eſt. iō nullam pōt habere cauſam. ſed intelligit ꝑ eam ſubtractionē vel carentiā gr̄e quam qͥdē ſuis peccatis merent̉: qͣliter non eſt de p̄deſtinatiōe que nec quo ad illud quod in eo eternum eſt .ſ. diuinā electōꝫ. nec quoad illud quod in ip̄a temꝑale eſt .ſ. gr̄e appoſitioneꝫpōt mereri. ſaltem intelligendo quo ad pͥmā gr̄am.que ſub ꝓprio merito non exiſtit. Scd̓a propoſitio eſt hec. Deꝰ ꝓpter nulla futura merita vl̓ demerita: ſed libere ab eterno elegit vel reprobauit. Hācmgr̄ ꝓbās ponit opinionē quorūdam: qͥ opinati ſūtꝙ ꝓpter futura merita aliqui p̄deſtinant̉ vel reprobant̉ a deo. Et ad hoc inducit autoritates. b. Auguſtini qͥbus videt̉ dicere ꝙ futura fides in Iacob fuitcauſa ſue p̄deſtinatiōis. ſed vt dicit mgr̄ hoc beatusAugꝰ. poſtea retractauit. Et poſtremo addit ꝙ reprobatio dei nō eſt cauſa peccati. ſed p̄deſtinatio eiꝰeſt cauſa boni. ⁊ in. viij. c. ponit exp̄ſſe ſnīam huiusꝓpoſitiōis. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Ꝙ licꝫ deꝰomuia ſciat que pͥus ſciuit. non tn̄ p̄ſcit que p̄ſciuit.Hanc ꝓbans mgr̄ querit an ſcīa dei poſſit diminni.Et rn̄det ꝙ p̄ſcientia pōt diminui. ſed non ſcientia.Multa em̄ deus p̄ſciuit que mō nō p̄ſcit. qꝛ nō ſuntfutura. ſed quod ſciuit ſcit. Poſtea obijcit in contrarium ſic. Deꝰ ſciuit me naſciturū ⁊ mūdū creandum⁊ hoc mō neſcit. ergo nō oīa q̄ ſciuit ſcit. Et reſpondet ꝙ oēm rem quā deus ſciuit ſcit. Et argumentūꝓcedit diuerſimode quo ad modū ſciendi qͥ īportal̓ꝑ enunciabilia. Et tm̄ in ſpēali.De omnipotentia dei vbi priꝰ cōſideratur quare dicatur omnipotens.DI. XLIA IUnc de omnipotentia dei agendū eſt. vbi prima ꝯſideratio occurrit quō vere deꝰ dicat̉ oīpotens: an qꝛ oīa poſſit. antm̄ qꝛ ea poſſit q̄ vult. Ꝙ em̄ deꝰ oīa poſſit:pluribꝰ autoritatibꝰ cōprobat̉. Ait enimAugꝰ. in li. q. veteris ac noue legis. Oīa qͥ Auguſti.dem pōt deꝰ: ſꝫ nō facit niſi qd̓ cōuenit veritati eiꝰ ⁊ iuſticie. Idē ī eodē. Potuit deus cūcta face̓ ſil̓. ſꝫ rō ꝓhibuit .i. voluntas.Ratōꝫ nēpe ibi volūtatē dei appellauit. qꝛdei volūtas rationabil̓ eſt ⁊ equiſſima Fatendum eſt gͦ deum oīa poſſe.Quō dicat̉ deus omīa poſſe. cuꝫnos multa poſſumus que ipſe nōpoteſt.Sed queritur quooīa poſſe dicat̉. cū nos q̄dam poſſimꝰ quoip̄e nō pōt? Nō pōt em̄ ambulare. loqui ethmōi. q̄ a natura diuinitatis ſunt penitusaliena. cū horū inſtrumēta nullatenꝰ habere queat incorꝑea ⁊ ſimplex ſb̓a. Quibꝰ id Reſpōſio.rn̄dendū arbitror ꝙ hmōi actiōes ambulatio .ſ. ⁊ locutio ⁊ hmōi a dei potentia aliene non ſunt: ſꝫ ad ip̄am ꝑtinent. Licet enimhmōi actiones in ſe deus habere nō poſſitnon em̄ pōt ambulare vel loqui: ⁊ hmōi.eas tn̄ in creaturꝭ pōt oꝑari. facit em̄ vt hōābulet ⁊ loqͣt̉. ⁊ hmōi. Nō gͦ ꝑ iſtas actiones diuine potētie detrahit̉ aliqͥd. qꝛ et hͦpōt facere omnipotens.De alijs obijcit̉.Sed ſunt alia quedam q̄ deus nullatenꝰ facere pōt. vt pctā.Nō em̄ pōt mentiri. nō pōt peccare: ſꝫ nonideo omīpotentie dei in aliquo detrahiturvel derogat̉ ſi peccare nō poſſe d̓r. qꝛ noneſſꝫ h̓ potētie: ſꝫ infirmitatiſ. Si em̄ hͦ poſſꝫoīpotens nō eſſet. Nō gͦ impotētie: ẜ potētie imputādū eſt ꝙ iſta nō pōt. Un̄ augꝰ.in. xv. li. de tri. Magͣ inqͥt dei potentia eſt Soluitnō poſſe mentiri. Sunt em̄ q̄dā q̄ in alijs re Auguſti.bus potentie deputanda ſunt. in alijs ꝟomīme. Et q̄ in alijs laudabilia ſunt. in alijsꝟo rep̄henſibilia ſunt. Nō gͦ ideo deꝰ minꝰpotēs eſt qꝛ peccare nō pōt. cū omīpotensnullatenus poſſit eſſe qui hoc pōt.Item de alijs opponit. dSunt etiam et aliaq̄dā q̄ deꝰ nō pōt. vn̄ vid̓r nō oīa poſſe. nōem̄ pōt mori vel falli. Un̄ Augꝰ. in lib̓. de Auguſti.ſimbolo. Deus oīpotens non pōt mori. nōpōt falli. non pōt miſer fieri. non pōt vinci.