Lparauit em̄ deus quod diuīa equitas redderet. non qd̓ humana iniquitas admitteret. Non em̄ ſicut p̄parauit ſanctos ad iuſticiaꝫ ꝑcipiendā. ſic p̄parauit iniqͦs ad iniuſticiam amittendam. qꝛ prauitatis preAugꝰ. in lib̓. parator nunqͣꝫ fuit. Sicut ergo predeſtinade bono pere tio dei ꝓprie eſt p̄ſcientia ⁊ p̄paratio beneſeuerantieficiorum dei: quibus certiſſime liberant̉ qͥcunqꝫ liberant̉. ita reprobatio dei eſt p̄ſciObduratio entia malicie in quibuſdam non finiende. ⁊quō effectꝰ ſit p̄paratio pene non terminande. Et ſicut p̄reprobatiōis deſtinationis effectus eſt gratie appoſitio.Aug. quō dical̓oeꝰ obdu? ⁱta reprobationis eterne quodāmodo effectus eſſe videtur obduratio. Nec obduratdeus (vt ait Auguſtinus ad Sixtum) impartiendo maliciam. ſed non impartiendogratiam: ſicut nec digni ſunt. Quibꝰ enimnon impartit̉. nec digni ſunt nec merētur.potius vt non impartiat̉: hoc digni ſunt:hoc merent̉. Unde apoſtolus ait. Cuiusvult miſeret̉ deus: ⁊ quem vult indurat.miſericordiā appellans p̄deſtinationem: etprecipue predeſtinationis effectum .i. gratie appoſitionem. obdurationem ꝟo gratiepͥuationem. Non enim (vt ait Auguſtinꝰad Simplicianum) intelligēdū eſt ꝙ deusita induret. quaſi quenqͣꝫ peccare cogat. ſꝫtamen quibuſdam peccatoribus miẜicorpeſtinadiam iuſtificationis ſue non largit̉. et ob hͦeos indurare dicit̉. quia non eorū miſeret̉.non qꝛ impellit vt peccent. Eorū autē nonmiſeret̉. quibus gratiā non eſſe p̄bendamequitate occultiſſima ⁊ ab humanis ſenſibus remotiſſima iudicat. quā non aꝑit: ſedmirat̉ apl̓s dicens. O altitudo diuitiaruꝫſapīe ⁊ ſcientie dei.Iſta eſt diſtinctio. xl. huiꝰ primi libri. In qua magiſter poſtꝙͣ agit de ſcientia dei in generali. Hic incipit agere de qͣdam eius ſpecie .ſ. dep̄deſtinatione in ſpēali. Et tria circa hoc facit. Nampͥmo oſtendit qͥd ſit p̄deſtinatio. Scd̓o ſubdit comparationem p̄deſtinationis ⁊ p̄deſtinatorū. Tertioſublungit quis ſit effectus tam p̄deſtinationis ꝙͣ reprobationis. Primum facit a pͥncipio huius diſtinctionis vſqꝫ ibi. Predeſtinatorum nullus vid̓r poſſedamnari. Secundū ab inde vſqꝫ ibi. Cūqꝫ p̄deſtinatio. Tertium ꝟo vſqꝫ ad finem diſtinctōnis. Et tantum in generali. In ſpecialiſententia magiſtri ſtat ītribus ꝓpoſitionihus. quarum p̄ma eſt hec. Diuīap̄deſtinatio eſt tam gratie ꝙͣ glorie p̄paratio. Hancmagiſt̓ ꝓbat autoritate beati Auguſtini. qua etiaꝫoſtendit quomō p̄deſtinatio ſe habeat ad p̄ſcientiaꝫdicens. ꝙ p̄deſtinatio preſupponit p̄ſcientiam. ſednon econuerſo. Cuius ratio eſt. quia deus nihil predeſtinanit niſi quod ip̄e iſcit eſſe facturū. igit̉ omnispredeſtinatio p̄ſupponſt p̄ſcientiam. ſed non econuerſo. orne qd̓ deus p̄ſcit eſt facturus. quia omniamala p̄ſcit. tn̄ nut ꝙͣ eſt ea facturus. igit̉ non omīs p̄XLIſcientia eſt p̄deſtinatio. ſed magis ecōuerſo. Et ſubdit p̄deſtinationem eſſe ſolum reſpectu ſaluandoruꝫp̄ſcientiā ꝟo eſſe reſpectu reprobandoꝝ ſeu damnādorum. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Numerus p̄deſtinatorum non poteſt augeri vel minui. Hanc mgr̄ probans dicit numerū p̄deſtinatorū eſſe ideo certuꝫ. qꝛnullus damnandus poteſt ſaluari. neqꝫ quicūqꝫ predeſtinatus poteſt damnari. quod ꝓbat autoritatebeati Auguſtini. Deinde obijcit contra predicta ſicDeus pōt dare gr̄am illis quibus nō dat. ⁊ ſubtrahere illis quibus dat. qꝛ al̓s nō eſſet liber. ergo vid̓rꝙ numerus p̄deſtinatorū augeri poſſit vel minui. etꝑ ꝯſequens nō ē certus. Ad quod mgr̄ reſpondensdicit ꝙ iſte ꝓpoſitiones. p̄deſtinatus poteſt damnari. preſcitus poteſt ſaluari. ⁊ alie conſil̓es ꝓpoſitiones poſſunt intelligi coniunctim vel diuiſim. coniunctim ſi intelligant̉. tunc ſunt falſe. quia deſignant illum poſſe ſaluari quem deus p̄uidit damnandum.que nunꝙͣ poſſunt ſimul ſtare vere ratione certitudinis diuine ꝓuidentie. Si intelligant̉ diuiſim. vl̓ ſpredeſtinatus conſideret̉ non vt p̄deſtinatus. ſed vthic homo abſolute: ⁊ ſic omnes tales ſunt vere. qꝛ nihil aliud denotant niſi ꝙ talis homo poſſit damnari⁊ talis ſaluari. quod verū eſt quocūqꝫ homine denotato. eo ꝙ qͥlibet inꝙͣtum in ſe eſt nō magis ſe habeat ad vnū ꝙͣ ad reliquū. Illud conſequent̓ magis declarat dicens. ꝙ p̄deſtinatus inꝙͣtum p̄deſtinatꝰ nūꝙͣ poteſt damnari. ⁊ p̄ſcitus inꝙͣtum p̄ſcitus nunꝙͣpoteſt ſaluari. Vnde hoc additum eſt inquantū propoſitionem veram facit impoſſibilem. ⁊ falſam reddit veram. Poſtea obijcit. Si predeſtinatus inꝙͣtuꝫpredeſtinatus non poſſit damnari. igit̉ cum quilibetp̄deſtinatꝰ non poſſit nō eſſe p̄deſtinatus. videt̉ certe ꝙ nullo mō ꝯcedendū ſit p̄deſtinatū poſſe damnari. Ad qd̓ reſpondens mgr̄ dicit ꝙ p̄deſtinatus nōpōt nō eſſe p̄deſtinatus. Hec coniūctim intellecta ēvera. qꝛ eius ſenſus eſt ꝙ ille qͥ ab eterno eſt p̄deſtinatus. poſtea nō pōt nō eſſe p̄deſtinatus. Cuius oppoſito dato ſequeret̉ ſcientie diuine mutatio. Sꝫ diuiſim ip̄am intelligendo eſt falſa. quia deſignat ꝙ p̄deſtinatū quem deus ab eterno potuit non p̄deſtinare iam nō poſſet nō p̄deſtinare. quod eſt falſum. qͥacum actus diuinus nō tranſeat in p̄teritū. Id̓o ſicutquemlibet p̄deſtinatum potuit ab eterno non p̄deſtinare. ita pōt quemlibet mō p̄deſtinatū nō p̄deſtinare. ſed in actibus hominū qui tranſeūt in p̄teritū tal̓diſtinctio locum non habet. Tertia propoſitio ē hecEffectus predeſtinationis eſt ſaluatio. ⁊ reprobationis damnatio. Hanc ꝓbat mgr̄ diuerſis ſanctoruꝫautoritatibus. que patent in lr̄a. Et tantum in ſpeUtrū aliquod ſit meritum obdurationis et miſericordie.Iaūt querimus meritū obduratōnis⁊ miſericordie. obdurationis meritū inuenimus. miſericordie aūt meritū nō inuenimus. qꝛ nullū ē miſeri Hic ſummarīcordie meritū. ne gr̄a vacuet̉ ſi nō gͣtis do­ colligit predinetur. ſꝫ meritis reddit̉. Miſeret̉ itaqꝫ ẜm cta vt addatgr̄am q̄ gͣtis dat̉. obdurat aūt ẜm iudiciuꝫqd̓ meritis reddit̉. Unde dat̉ intelligi. vt