DI.nem querat a nob̓. Non aꝑtius qͥcqͣꝫ poſſumus dicere. Deus gͦ charitas eſt. Ex p̄dictis clareſcit ꝙ ſpūſſanctus charitas eſtqua diligimus deū ⁊ ꝓximum. vn̄ faciliuſeſt nobis oſtendere quō ſpūſſanctꝰ mittat̉ſiue detur nobis.Quō ſpūſſanctus mittat̉ vel detur nobis.Tunc enī mitti veldari dicit̉: cū ita in nobis eſt: vt faciat nosAuguſtidiligere deū ⁊ ꝓximū. ꝑ qd̓ manemus indeo. ⁊ deus in nobis. Un̄ Augꝰ. hūc miſſionis modum inſinuās in. xv. li. de trini.ait. Deus ſpūſſanctus qͥ ꝓcedit ex deo cuꝫdatus fuerit homī: accendit eū ad diligendum deū ⁊ ꝓximū. ⁊ ip̄e dilectio eſt. Nonem̄ habet hō vnde diligat deū: niſi ex deo.Ecce quō dat̉ vel mittit̉ nobis ſpūſſanciẜm ꝙ dicit̉ datum ſiue donum. Qd̓ donūcōmendat Augꝰ. explanans aꝑtiꝰ quō detur in eodem li. Dilectio inquit dei diffuſaeſt in cordibus nr̄is. vt ait apl̓us ꝑ ſpūmſāctum qui datus eſt nobis. Nullum eſt iſtodono dei excellentius. Solum eſt qd̓ diuidit inter filios regni ⁊ filios ꝑditiōis. Dātur ⁊ alia ꝑ ſpūm munera: ſed ſine charitaQauō ſpuſſante ᵐiʰil ꝓſunt. Niſi ergo tm̄ impartiat̉ctus det̉: hic cuiqͣꝫ ſpūſſanctus: vt eum dei ⁊ ꝓximi fanotat̉.ciat amatorem. a ſiniſtra non trāſfertur acdexteram. Neqꝫ ſpūſſanctus ꝓprie d̓r vonum niſi ꝓpter dilectionem. quam qui nōhabuerit: ⁊ ſi loquat̉ oībus linguis: ⁊ habuerit ꝓphetiam ⁊ oēm ſcīam ⁊ omneꝫ fidem. ⁊ diſtribuerit ſb̓am ſuam. ⁊ tradiderit corpus ſuū ita vt ardeat: non ei ꝓdeſt.Quantū gͦ bonum eſt: ſine quo ad eternaꝫvitā neminē tanta bona ꝑducūt. Ip̄a ꝟodilectio vel charitas: nam vniꝰ rei nomeneſt: vtrūqꝫ ꝑducit ad regnum. Dilectio ergo que ex deo eſt. ⁊ deus ꝓprie ſpūſſancteſt. ꝑ quem diffundit̉ in cordibus nr̄is decharitas. ꝑ quam nos tota inhabitat trinitas. Quo circa rectiſſime ſpūſſanctus cuꝫſit deus: vocat̉ etiam donum dei. Qd̓ donum ꝓprie qͥd niſi charitas intelligendumeſt: q̄ ꝑducit ad deū. ⁊ ſine qua qd̓libꝫ alid̓Predicte au. dei donū nō ꝑducit ad deū. Ecce h̓ apetoritatis colritur quod ſupra dictū erat .ſ. ꝙ caritas ſitgit ſummamſpūſſanctus: ⁊ donum excellentius. ⁊ quōhoc donum .i. ſpūſſanctus det̉ nobis .ſ. cūita impartit̉ alicui .i. ita habet eē in aliquovt eum faciat dei ⁊ ꝓximi amatorem. Qd̓XVIIcum facit: tunc aut dari dicit̉ ſiue mitti alicui. ⁊ tunc ille dicit̉ proprie habere ſpiritūſanctum.Utrū cōcedēdū ſit ꝙ ſpūſſanctuſaugeat̉ in hoīe. vel magis vel minus habeat̉ vel det̉.Hic queritur ſi caritas ſpūſſanctus eſt: cum ip̄a augeatur eiminuat̉ in homīe ⁊ magis ⁊ minus per diuerſa tꝑa habeat̉. vtrum ꝯcedenduꝫ ſit ꝙſpūſſanctus augeat̉ vel minuat̉ in homīe⁊ magis ⁊ minus habeat̉? Si em̄ in homine augeret̉. ⁊ magis vel minus dat̉ ⁊ habetur: mutabilis eſſe videt̉. deus aūt omnino immutabilis vid̓r. Uidet̉ ergo ꝙ vl̓ſpūſſanctus nō ſit charitas. vel caritas nōaugeat̉ vel minuat̉ in homine. Item cha­ An ſpūſſctūſdet̉ hn̄ti ⁊ nōritas ⁊ nō habenti dat̉ vt habeat. ⁊ haben habenti.ti vt plenius habeat. Si gͦ ſpūſſanctꝰ charitas eſt. ⁊ non habēti dat̉ vt habeat. ⁊ habenti vt plenius habeat. Sed quō dat̉ nōhabenti. cum ip̄e vt deus ſit vbiqꝫ. ⁊ ī omnibus creaturis totus. Et quō pleniꝰ dat̉vel habet̉ ſine ſui mutatiōe.Rn̄ſio ad primā queſtionem. hHis ita reſpondemus dicentes. ꝙ ſpūſſanctus ſiue caritaspenitus immutabil̓ eſt. nec in ſe auget̉ vel Hic poīt illiꝰminuit̉. nec in ſe recipit magis vel minus. dubi ſolutōꝫſed in homine. vel potius homī augetur ⁊minuit̉. ⁊ magis vel minus dat̉ vl̓ habet̉6 4A9 au.jſicut deꝰ dicit̉ magnificari ⁊ exaltari ī nob̓7 ijHoqͥ tamen in ſe nec magnificat̉ nec exaltaturſ. c ſ. l ōqRtatUn̄ ꝓpheta. Accedat hō ad cor altū: ⁊ ex.t.xaltatū. ⁊ hocaltabit̉ deus. Suꝑ quem locum ait autoritas. Deus non in ſe: ſed in corde hoīs grādeſcit. Sic ergo ſpirituſſanctus homī dat̉.⁊ datus amplius datur. id eſt augetur. etmagis ⁊ minus habetur. ⁊ tamen immutabilis exiſtit.Reſponſio ad ſecundam. iCūqꝫ vbiqꝫ ſit. etin omni creatura totus. ſunt tn̄ multi qͥ eūnon habent. Non em̄ omnes ſpm̄ſanctumhabēt in qͥbus eſt. alioqͥn ⁊ irrationabilescreature haberent ſpūmſanctum. quod fidei pietas non admittit.d 4