aliquoꝝ nō tenet̉ ſeq̄ illoꝝ ꝯſiliū. ſꝫ ſatꝭ ē petere ꝯſiliūdebito tꝑe ⁊ expectare rn̄ſū. qd̓ ur̄ ꝓbari in. c. cū oliꝫjͣ. de arbi. nā ꝯciliū ex ꝓpͥo ſignificato nō obligat adhoc. iiij. di. in. §. h̓ ⁊ ſi legibꝰ. ſecus eſt ẜm gl. pe. ſi tenct̄ qͥs hr̄e ꝯſiliū ⁊ cōſenſū ſeu ꝯſēſū tm̄. qꝛ tūc oꝫ ſequi illoꝝ ꝯſenſū. ⁊ ī h̓ noͣ. illā gl. Et ex iſtis duabꝰ gl.hēs dr̄iaꝫ int̓ ꝯſiliū ⁊ ꝯſenſū. ſꝫ capiēdo dicta Bar. inl. i. §. ſi plures. ff. de cxer. diſtīgue latiꝰ ꝙ aut teneturqͥs aliqͥd face̓ cū ꝯſilio aliquoꝝ aut cū ꝯſēſu ſeu uoluntate. pª caſu aut ꝯſiliū poſtulat̉ ab eo qͥ n̄ hꝫ ſanū ītellectū ⁊ capit̉ ꝯſiliū ꝓ ꝯſenſu. ut ī. l. puberibꝰ. ff. de ſuſpec. tu. un̄ ſi caueret̉ ſtatuto ut pupillꝰ certū qͥd faciatcū cōſilio duoꝝ agnatoꝝ capit̉ ibi cōſiliū ꝓ ꝯſenſu. qꝛpupillꝰ nō hꝫ diſcretū iudiciū. facit. c. uenerabili. iūctagl. jͣ. de offi. dele. qn̄qꝫ neceſſitas petēdi cōſiliū iniungit̉ al̓ hn̄ti ſanū iudiciū. ⁊ tūc aut ille cuiꝰ cōſiliū dꝫ requiri ē ꝑticeps illiꝰ officij. ⁊ tūc cōſiliū ēt capit̉ ꝓ cōſenſu ⁊ de h̓ ē tex. iūcta gl. ī uerbo cū cōſilio. ī. d. c. uenerabili. dꝫ .n. p̄latꝰ tractare rē cū ꝯſilio coadiutoris ſuiītelligit̉ .n. d̓ ꝯſēſu. qꝛ quoadiutor ē ꝑticeps officij autn̄ ē ꝑticeps officij ⁊ tūc ſatꝭ ē requirer̄ ꝯſiliū nec tenet̉ſeqͥ. ⁊ h̓ caſu ītellige iſtū tex. cū gl. ⁊ tex. in. d. c. cū olī⁊ uoluit Bar. in. d. §. ſi plures. nec ē dr̄ia utrū dicat̉cū ꝯſilio an de ꝯſilio. lꝫ Ci. ſenẜit ꝯͣriū. ī. l. id qd̓ pauperibꝰ. C. de ep̄i. ⁊ cle. ubi dicit ꝙ ſi de ꝯſilio alicuiustenet̉ qͥs facē certū qͥd tenet̉ ſeq̄ cōſiliū. ſecꝰ ſi fuit dc̄ꝫcū cōſilio ſꝫ pͥmū ꝙ īter h̓ n̄ ſit dr̄ia tꝫ Io. an. ī regl̓anullꝰ ex cōſilio ī mer. ⁊ uult Bar. ī. d. §. ſi pl̓es. ⁊ ẜmp̄dicta limita iſtā gl. Scd̓o caſu pͥncipali qn̄ reqͥrit̉ aliquoꝝ cōſēſus ſeu uolūtas diſtingue ꝙ aut ille cuiꝰ cōſenſus requirit̉ nō pt̄ eſſe ꝑticeps officij. ⁊ n̄ ē neceſſeſeqͥ illiꝰ aſſēſū ne ꝑ aliā uiā eidē ꝑmittat̉ qd̓ una uiad̓negat̉. ut ī regl̓a cū qͥd una d̓ re. iur. li. vi. ⁊ ī. l. or̄off. de ſpō. ꝓ h̓. l. q̄dā decernens. §. pap̄. ff. de admi.tu. Exēplū olī mr̄ nō poterat eē tutrix ſi pr̄ diſponebat ī teſtō ꝙ tutor nihil faceret ſine cōſenſu mr̄is nonartat̉ tutor ſeqͥ cōſilium mr̄is qꝛ īdirecte fuiſſꝫ tutrix.Et ꝓ h̓ noͣ. dic̄ Bar. ī. d. §. ſi pl̓es. ꝙ ſi teſtator diſpoſuit ī teſtō ut executor ſuꝰ nihil facet ſine cōſēſu alicuiꝰfratris mīoris. ꝙ nō tenet̉ executor ſeqͥ cōſenſuꝫ illiꝰ.qꝛ directe n̄ pōt frater minor eſſe executor teſtī. ut incle. cxiui. de v̓b. ſig. ſecus dic ſi dixiſſet cū cōſilio. qꝛ cōſiliū nō artat. ut. sͣ. dixi ī precedēti mēbro. Iut iſte cuius cōſenſus requirit̉ pt̄ eſſe ꝑticeps officij. ⁊ tūc auth̓ neceſſitas petēdi cōſenſū iniūgitur ab hoīe ei qͥ hꝫptātē a lege. ⁊ tūc cōſenſus nō neceſſitat qꝛ nō potuithō auferre ptātē liberā datā a lege. ut in. l. titiū ⁊ meuiū in prī. ff. de admi. tuto. facit. c. tua. jͣ. d̓ teſta. Auth̓ neceſſitas petēdi cōſenſū iniūgit̉ a lege uel ab hoīehn̄te ptātē ab hoīe. ⁊ tūc dꝫ iſte ſequi aſſenſū ⁊ uolūtateꝫ illoꝝ. ar. x. q. ij. h̓ ius porrectū. ⁊ ꝑ gl. ī. c. unicone ſe. ua. li. vi. ⁊ ī h̓ caſu. ītellige glo. anpe. Sꝫ dubiūeſt qͥd ſi hn̄s p̄ſtare cōſiliū uel cōſenſū nō uult p̄ſtareiſtd̓ cōſiliū ul̓ cōſēſū. dicit h̓ abbas ī terminis lr̄e ꝙ ſih̓ abbas noīaret ꝑſonā idoneā ⁊ iſti nō uellēt ꝯſentire iuſta cā nō allegata poterūt cāonici appellar̄ ⁊ eligē ⁊ tene mēti h̓ dc̄ꝫ. Nā ī multꝭ locꝭ ē ſtatutū ꝙ mulier n̄ poſſit ꝯͣhe ēt mr̄imoniū ſine cōſēſu duoꝝ agnatoꝝ. agnati requiſiti ꝑ mulierē nolūt cōſētire ẜm illaꝫopi. Ab. poterit illa mulier appellare ad ſuꝑiorē. qd̓ur̄ ſētire Bar. in. l. fi. ff. de app. reci. Sꝫ an poſſit ſtatim ꝯhere poſt appellatione an teneat̉ expectare iudiciū ſuꝑioris ad quē appellauit: puto diſtinguēduꝫ ꝙaut in dilatione īminet ꝑiculuꝫ ⁊ ꝓcedit opi. Abba.aut nō īminet ꝑiculum puta qꝛ ſuꝑior eſt preſens uelquid ſimile ⁊ tunc dꝫ expectare ſuꝑioris iudicium ut ēde mente Gar. in. l. ſi cum dotem. §. eo auteꝫ tempore. ff. ſolu. ma. ⁊ in. l. fi. C. de bo. que lib. ⁊ in. d. §. ſiplures. tamen quoad qōnem .sͣ. formataꝫ diſtingueſic latius poſt Bar. in. §. ſi plures prealle. ꝙ aut eſtpreſtandum conſilium aut conſenſus. primo caſu autē pn̄s ille qͥ dꝫ preſtare cōſiliū ita ꝙ pōt cogi. ⁊ tūc cōpellit̉ ꝯſulere exqͦ aſſumit̉ a iure ut q̄daꝫ ꝯſultor. Etidē hoc caſu ſi tenet̉ p̄ſtare ꝯſenſū. nā exqª ꝯſenſus n̄requirit̉ tanꝙͣ ī re ꝓpria ſꝫ uocat̉ ut quidā ꝯſultor exdiſpoſitiōe legis ſcū ſtatuti pōt cogi ad ꝯſentiēdū. utī. d. §. neceſſitatis. ⁊ ſi n̄ nellet ꝯſentire poterit iſte dare licentiā. ut noͣ. ī. d. §. eo aūt tꝑe. ⁊ in locis prealle.Itē pōt dici ꝙ ubi ꝯſiliū nō neceſſitat ſatis ē ꝯſiliū req̄rere ⁊ ſi nō uult ꝯſulere pōt ꝓcedere ſine ꝯſilio ut.sͣ. dixi. ſꝫ ubi ꝯfiliū capit̉ ꝓ ꝯſenſu ſerua qd̓ ꝓxīe dixi. Si autem is cuius aſſēſus reqͥritur nō ē pn̄s itaꝙ cogi nō pōt. ⁊ tūc aut iſte aſſumit̉ īter, uiuos ex diſpoſitione homīs aut ī ultima uolūtate. pͥmo cāu cuꝫaſſumit̉ īter uiuos ex diſpoſitione hoīs nō pōt ꝓcediſine eius cōſenſu. ut in. l. ſiqͥs arbitratu. ff. de v̓. obli.Exēplū doᵗ tibi libꝝ ꝓ eo precio qd̓ talis fue̓it arbitratus ſi ille nō arbitrat̉ nō poteſt ꝓcedi ad perfectionēactus. Si v̓o aſſumit̉ ī ultima uolūtate ⁊ iſte nō uultaut nō poteſt ꝯſentire tūc pōt ꝓcedi ſine illius cōſēſude qª dicēdū ut ī. l. fi. C. cōmu. dele. Quid aūt ſi iſtecuius cōſiliū reqͥrit̉ dedit malū cōſiliū nūqͥd excuſent̉faciētes actū cū malo cōſilio. Cōpo. h̓ ꝙ n̄. qꝛ cōſiliūnō obligat ut. sͣ. dixi. ⁊ iō ẜm cū ſi canonici elegiſſentſciēt̉ īdignū cū cōſilio iſtoꝝ īcidiſſēt ī penā. c. cū ī cūctsͣ. e. qd̓ noͣ. Et idē ſētit Bar. ī. d. §. ſi plures. ubi etiādixit ꝙ ſi iudex tenet̉ ꝓnūciare cū cōſilio ſapiētis nōexcuſabit̉ ſi fuerit ſecutus malū cōſiliū. Et ꝗd ſi aſſūpſit cōſultorē de aſſēſu ꝑtiū nūqͥd poſſit cōueniri ī ſindicatu ſi fuerit ſecutus malū cōſiliū ul̓ nūqͥd poſſit appellari a tali ſnīa: uide ꝑ Gar. ī. l. ſi cōuenerit. ff. d̓ reiudi. ⁊ cuius expēſis debeat peti cōſiliū qn̄ iudex uultꝓnūciare cū cōſilio ſapiētis. ⁊ uide qd̓ noͣ. Bar. ī. l. ſipoſtulauit. ff. de adul. ⁊ in fi. glo. ⁊ ſi dicat̉ ad qͦd reoritur iſtud cōſiliū ſi nō tenet̉ illd̓ ſeqͥ. dicēdū ꝙ poſſꝫ illos trahe̓ ī ſuā ſnīaꝫ. Nā ibi ſalꝰ ubi ml̓ta ꝯſilia ꝓuer.xxiiij. ⁊ ī. l. itē ſi unus. §. fi. ff. de arbi. ⁊ ad id qd̓. sͣ. dixi ꝙ ubi qͥs eligit̉ ex diſpoſitiōe legali ad ꝯſētiēdū ī facto alieno ꝙ cōpelli pōt ꝑ ſuꝑiore ſi nō uult cōſentire⁊ optime facit tex. ⁊ qd̓ ibi noͣ. i. c. nullus. jͣ. de iurepa.Et ꝑ hoc habes bonā practicā ſi canonici nolūt cōſētire cp̄o ī caſibus ī qͥbus reqͥrit̉ eoꝝ ꝯſēſus. nā pn̄t cōpelli ꝑ ſuꝑiorē ut. sͣ. dictū ē niſi allegent cāꝫ rōnabilēin ꝯͣriū. ¶ In gl. ī v̓bo ꝯpetēti tꝑe ibi inſulā. ubi tex.innuit ꝙ non poteſt agi niſi tranſeat totū tp̄s p̄fixum⁊ illi. l. cōcordat. c. cōmiſſa. jͣ. co. li. vj. Sꝫ ſolue cōtrarietatē iſtorū iuriū ꝓut noͣ. glo. in. c. cōmiſſa. jͣ. c. li.vj. ⁊ ꝑ legiſtas in. l. hoc aūt. ff. de v̓. ob. ¶ In glo. inv̓bo expectatū ibi ſꝫ aſſēſus nō exigit̉. dic̄ ꝙ nec exigitur ꝯſēſus ſꝫ ſufficit expectar̄ rn̄ſū glo. h̓ in fi. ⁊ clariꝰī glo. ī v̓bo ī tractatu. ¶ In eadē gl. ibi ⁊ tūc nō aſtrīgunt̉ ad aliquā formā. Intellige hāc particulā qn̄ fuitmādatū ut eligāt cū cōſilio ⁊ aſſēſ aliquoꝝ. quo caſunō aſtringūtur canonici ſeruare aliquā de formis. c.qꝛ ꝓpter. sͣ. eo. nā ſi eligerēt per formam ſcrutinij debēt cōſentire ī eū quē putāt meliorē. viij. q. i. lꝫ. ſꝫ h̓ꝓpter formam mādati tenētur eligere illū ī quē iſtiꝯſentiūt. nec forma ꝯpromiſſi ẜuari pōt qꝛ nō ualetcōpromiſſū ut eligāt quē illi uolūt. ut in. l. qualē. ff. d̓arbi. nec pn̄t ꝑ inſpirationē qꝛ nō īducūt̉ ſpū dei ſꝫſūt coacti ex forma mādati. Cōſulūt tn̄ doc. ut capiātunā ex illis formis ⁊ ſeruēt illā meliori modo quo pn̄tſecus dic ubi artantur eligere cū conſilio aliquoꝝ. qꝛtūc cū ꝯſiliū nō neceſſitet eos ad certū cligēdū ut ſupdixi debēt ſeruare aliquā ex illis formis. ut uoluit hicglo. ī ſequēti ꝑticula ⁊ bn̄. ⁊ ſequūtur h̓ cōit̉ doc. lꝫ qͥdā ꝯͣ. Et no ex gl. ꝙ ꝯſiliū dꝫ r̄q̄ri an̄ ſcrutiniū. Nā ẜꝫInn. ⁊ bn̄ deriſoriū eēt reqͥrere poſt ſcrutiniū. ⁊ ēt ēutile reqͥrē iteꝝ poſt ſcrutiniū publicatū an̄qꝫ ſeqͣturcōis electio. ut dixit iſta glo. ⁊ bn̄.Flectꝰ a maiori ꝑteUngregatocapl̓i ſi ē idō eꝰ ꝯfir