ꝙ ꝓceſſus geſtꝰ ꝑ lr̄as ſurrepticias n̄ ē ipſo iure irritꝰ ſꝫ irritādꝰ ſꝫ ſcūs ꝯͣ formā r̄pti ē irritꝰ ⁊ iſtd̓ applaudet lr̄e. ⁊ ẜm hͨ ꝓceſſit illud cōe ſūmariū de quo. sͣ.¶ Sꝫ ꝯͣ hoc inſtat̉ fortit̉ ſi lr̄e ſurrepticie n̄ ſūt nulleaut n̄ fuit exceptū ⁊ n̄ appellatū ⁊ ⁊ n̄ dꝫ ꝓceſſus irritari. qꝛ ꝑs ur̄ acquieſcere illis lr̄is ⁊ exceptio d̓clinatoria ꝯͣ iudicē n̄ pōt opponi poſt litem ꝯtꝭ. quinimo fuitopi. Gar. ⁊ plurimoꝝ ꝙ niſi opponat̉ ī pnª non pōtpoſtea opponi. qꝛ litigādo corā iudice ſuꝑ alijs vr̄ approbare ꝑſonā iudicis de qno dicendū ut plene noͣ. īd. c. int̓. ⁊ in. l. ij. ff. ſiqͥs in ius uo. ⁊ in. l. quidā cōſulebāt. ff. de re iudi. So. ob h̓ ꝯͣriuꝫ uario mō ītelligit̉iſte tex. quidā intellexerūt ꝙ lr̄e ſurrepticie ſunt ipſoiure nulle. iō ſine exceptōe ꝓceſſus n̄ vꝫ. ut ſentit iſtaglo. ij. ſꝫ iſta opi. tollit̉ ꝑ ea q̄ plene dixi ī. c. ceteꝝ. sͣ.eo. Scd̓a opi. ſeu lec. ꝙ iſte lr̄e erāt furtiue ſiue falſehec lec. n̄ ꝯgruit tex. qꝛ dr̄ ꝙ fuerūt īpetrate ꝑ ſurreptionē. Itē pōderat̉ qꝛ faciebāt mentōeꝫ d̓ prioribꝰ.Tertia lec. ut ītelligat̉ ꝙ h̓ fuerat exceptū ⁊ appellatū a pͥoribus iudicibꝰ. ſꝫ tūc oꝫ dicere ꝙ ꝓceſſus fuitnullus ꝑ. c. ſuꝑ qōnum ī fi. de offi. dele. ⁊. c. ſi a iudice ⁊. c. n̄ ſolū. de ap. li. vj. ⁊ ſatꝭ pōt ſuſtētari iſte intellectꝰ. ⁊ ad iſtā lr̄am cū dicit irritandū. dicit ꝙ referturad ſcm̄ n̄ ad ius. qꝛ ſepe irritant̉ ea qͥ d̓ iure ſunt nulla. ⁊ in. c. ex ꝑte de teſti. ⁊ ī. c. accedēs .i. iuncta gl. utlit. n̄ ꝯtꝭ. ⁊ hūc intellectū hactenꝰ fui ſecutꝰ. Quartuꝫintellectū ſingularit̓ ponit Inn. faciēs noua dr̄iam īter lr̄as ſurrepticias ⁊ obrepticias. appellat ſurrepticias qn̄ falſo expreſſo uel v̓itate ſuppreſſa lr̄e fueruntīpetrate. ⁊ ī iſtis ꝓcedit ꝯͣriuꝫ qd̓. sͣ. formaui. obreptcias v̓o appellat qn̄ ꝑ īuolutōeꝫ v̓boꝝ puta ironice l̓callide loquēdo lr̄e effugiūt d̓liberata ꝯſcīaꝫ pͥncipis.nā tūc iſte lr̄e dolo ſunt obtēte iō ꝓceſſus dꝫ eē nullꝰcirca oēm exceptōeꝫ. ſic̄ in ſnīa lata dolo pn̄tis ꝯͣ abſentē. ut ē tex. noͣ. ī. l. ſi p̄tor. §. marcellꝰ. ff. d̓ in. Ethāc dr̄iam tenebis ſemꝑ mēti. nā aꝑto iure n̄ ꝓbat̉.īmo leges ꝓmiſcue uident̉ uti uocabul̓. ut ī. l. ſiqͥs obrepſerit cū maͣ ſua. ff. de falẜ. Iſte tn̄ ītellectꝰ n̄ multūꝯgruit iſti lr̄e. qꝛ expreſſe h̓ dr̄ ꝙ fuerūt īpetrate perſurreptōem. Itē ponderat̉ ꝙ ī ſcd̓is n̄ fiebat mentiode prioribꝰ. ⁊ ī eo ꝙ dr̄ ꝙ p̄ter ꝯſcīam nr̄am ⁊c̄. pōtdici ꝙ iō pret̓ ꝯſcīam pape. qꝛ ſi papa fuiſſet recordatus ꝙ prioribꝰ illū articulū ꝯmiſiſſet n̄ delegaſſꝫ illūſcd̓is. ad hoc. c. ex ꝑte. j. de offi. dele. Lec. tn̄ Inno.ī ſe ſatis pōt ſuſtineri. exquo lr̄e n̄ ꝓceſſerunt de ꝯſcīadeliberata pape. ⁊ tenebis ſemꝑ iſtā lec. mēti. Cogtaui nunc dare quintū intellectū ⁊ nouū queꝫ credoueꝝ. ꝙ aut lr̄e ſurrepticie ꝯcernūt p̄iudiciū priuatuꝫ.⁊ tunc hēat locū ꝙ niſi excipiat̉ ꝓceſſus tꝫ. aut cōcernūt utilitatē publicā. ita ꝙ prīe lr̄e non tm̄ ad utilitatē priuatā ꝙͣtū ad publica emanauerunt. ⁊ tunc dicoꝙ lꝫ ꝓceſſus teneat geſtus ꝑ ſcd̓as exquo iudices hēbant iuriſditione lꝫ elidibile tn̄ ſuꝑior ex offō ſuo pōtillū ꝓceſſum irritare. qꝛ omiſſio exceptōis a ꝑte nondꝫ piudicare neqꝫ uiā p̄cludere quominus iudex exoffō ſuo poſſit irritare qn̄cūqꝫ ſaltē an̄qͣ ſnīa trāſeatī rē iudicataꝫ pro hoc gl. no. ſuper v̓bo abn̄tia ī. c. j.de elec. li. vj. que dicit ꝙ lꝫ ꝑs nō poſſit poſt lit. ꝯteſ.excipere ꝯͣ ꝓcuratorē ⁊ eū onerare ad ꝓbandū mādatū ꝑ. l. pōponius. ī. §. rati. ff. de ꝓcu. iudex tamēex offō ſuo pt̄ ne iudiciū ſit fruſtratoriū. ⁊ ſic iſte tex.pōt ītelligi ꝓprie cū dicit irritandū. ⁊ hētur ſingularꝭ⁊ noua limitatio ī hac maͣ. Sꝫ ꝯpredicta opponit̉ exquo .n. iſti putabant̉ iudices debuit ex cōi errore ualere proceſſus. ut in. l. barbarius. ff. de offi. preto. ⁊ īl. ſi forte. ff. de offi. preſi. So. Inno. ponit unam ſingularē limitationē in hac maͣ. dicit .n. ꝙ maͣ legꝭ barbarius non hꝫ locum in delegato. Rō diuerſitatꝭ qꝛcoram ordinario uerſat̉ utilitas plurimoꝝ. cū multiex neceſſitate habeant adire ordinarium ⁊ ideo cōiserror facit ualere geſta. ſed in delegato non uertiturniſi utilitas duoꝝ ſeu ꝑtiuꝫ. Guil. de cu. ſecutus ē hacſnīam ī delegato ad unā caꝫ. ſecus ī delegato ad uniuerſitatē cāꝝ qꝛ ille ꝯꝑatur ordinario. ut noͣ. gl. ī. c.cū cāꝫ de ap. ⁊ noͣ. ī. l. cū p̄tor. ff. d̓ iud. Moderniores h̓ cōit̉ īpugnāt h̓ dictū Inn. ⁊ n̄ ī merito. nā tex.iij. q. vij. §. tria ī. v̓. ueꝝ. ⁊. l. ij. C. d̓ ſen. ⁊ īterlo. om.iu. ubi cā fuit delegata ẜuo qͦ putabat̉ liber. ⁊ ꝯcludit̉ſnīaꝫ nō debe irritari lꝫ poſtea detegat̉ ꝙ eſſet ſeruꝰad idē. l. i. C. de teſta. ubi ſi ẜuus fuerit ī teſtē adhibitus ī uno teſtō nō uitiat̉ teſtm̄ ſi tēpore ꝯfectiōis illeputabat̉ liber. Impugnat ēt h̓ dc̄m Inn. Bar. ī repetitōe. d. l. barbariꝰ. Do. an̄. h̓ diſtīxit. ꝙ aut d̓fectꝰſurgit ex ꝑſōa iudic̄ ⁊ tollerātia oꝑat̉ ita ī d̓legato ſic̄ī ordinario. ſic̄ ī iuri. p̄alle. aut ſurgit ex ꝯmiſſione. ⁊tūc tollerātia ſen error nō facit uale geſta ī d̓legato. ⁊ſic pōt ītelligi iſte tex. nā ẜm eū ſi tollerare īdifferent̉oꝑaret̉ ī delegato ad qͦd requiret̉ ut dato iuriſditiōisd̓fectu dēat prīo ꝓnūciare ſe iudicē. ut noͣ. ī. c. ij. d̓ dila. ꝑ In. Aduerte hec rō lꝫ v̓a ſit ī ſe n̄ tn̄ pōit aliqͥdſpāle ī delegato. nā idē ē ī ordinario. Nā ſi corā eo ꝑerrorē litigauit aliqͥs de nō ſua iuriſditōe nō uꝫ ꝓceſſus niſi pͥus ſe iudicē ꝓnūciauerit ut ꝓbat̉ ī. .l. ſi ꝑ errore. ff. de iuri. om. iudi. ꝑ Bar. ī. l. ij. ff. ſiquis ī iusuocatus nō ie. Et dubito multū ī hac maͣ qͣre cōis etror fac̄ ualē geſta ī. l. barbariꝰ. ⁊ nō. ī. d. l. ſi ꝑ errorēun circa hoc poſſet ſic ad pn̄s dici ꝙ aut cōis error ēcirca totale fūdamentū iuriſditionis. ut qꝛ putat̉ ptāsuel ep̄s qui nō ē ⁊ ualēt geſta iuriſditionalia ꝑꝑ cōeꝫerrorē ⁊ utilitate pl̓imoꝝ. ut ī. d. l. barbarius. Aut error ꝯtīgit reſpectu unius ꝑſone tm̄. ⁊ tūc talis error n̄facit ualē̓ geſta. ⁊ ſic ītelligerē. d. l. ſi ꝑ errorē. ⁊ h̓ iōqꝛ hoc caſu nō v̓ſat̉ utilitas pl̓imoꝝ nec publica. Sꝫnūc īcidit maior qō quare n̄ ita dicamꝰ ī d̓legato pōtdici ꝙ cū ſuꝑior ꝯmittit cāꝫ ī ipſa ꝯmiſſiōe v̓ſatur iuspublicū ⁊ utilitas publica. qꝛ ꝯmittii iure publico. l.iij. ff. de iu. om. iu. nōt Bar. ī repe. d. barbarius. lꝫalid̓ hic ſenſerit do. An. ſꝫ primū v̓ius un̄ ꝯmiſſio facta a iure publico nō dꝫ uitiari ꝓpter uitiū ꝑſone iudiciſ clādeſtinū. ſed qn̄ error eēt extrīſecꝰ .ſ. circa ꝯmiſſionē tūc cū nō ſit rei ꝓbabilis ignorātia n̄ dꝫ tene̓ ꝓceſſus. ſed dubiū ē qn̄ ignorantia eēt ꝓbabilis. ⁊ forte poſſet dici ualē ꝓceſſum niſi ius ī penā ip̄m caſſet⁊ ſic loquat̉. c. i. de ℟p. li. vj. uel qn̄ altera ꝑtiū fuiſſꝫī culpa ⁊ agit̉ de ualiditate reſpectu ipiſius. Ad iſtuꝫtex. pōt rn̄deri ītelligēdo ꝓut. sͣ. dixi ꝙ ex officio ſuoſuꝑior irritauit. ⁊ qꝛ īpetrās fue̓at ī culpa In gl. iij.in fi. facit ad. q. an doctor poſſit lege̓ ꝑ ſubſtitutū. dequo uide Io. an. ī rl̓a qͥ ꝑ aliū ī mer. ⁊ ꝑ Bar. ī. l. nemo ē qui neſciat. ff. de duo. re. ¶ In gl. ī v̓bo iurꝭ ordinē ibi ⁊ p̄cipue. qꝛ illa fuit forma mādati. Nō ſingularit̓ iſtū tex. ẜm iſtū ītellectū glo. ꝙ ſi ordo iurꝭ apponit̉ ī r̄pto ℟ptū ur̄ īduce̓ ibi noua formā hōis. Sꝫ ꝯͣhoc facit. nā ſi exprimit̉ qd̓ īeſt nil noui oꝑat̉ exp̄ſſiout ī. l. ꝯditōis q̄ extrinſecꝰ. ff. de ꝯdi. ⁊ demō. ⁊ noͣ. inc. ſignificaſti. jͣ. de elec. Itē ⁊ fortius iſte ordo ut priuscognoſcat̉ de ſpoliatiōe ꝙͣ d̓ ꝓpͥetate uel alijs articul̓nō ē ſubſtātificꝰ un̄ ſi ꝑuertit̉ ⁊ nō opponat̉ tꝫ ſnīa. utī. l. i. C. de appel. ⁊ gnaͣlit̓ tradit̉ ꝙ ꝑuerſio cauſe adcāꝫ nō uitiat ip̄o iure. ut noͣ. ī. l. ꝓlatā. C d̓ ſē. ⁊ ꝓbat̉ī. d. l. i. ſi gͦ iurꝭ ordo n̄ ē ī hoc ſubſtātificꝰ. gͦ nec forma appoſita ī rep̄to exquo ꝯtinet id qd̓ ius cōe. ſo. ꝯͣriū ē difficile. do. An. dic̄ ꝙ n̄ exprimebat̉ iſta formain r̄pto prout īhereat de iure. qꝛ a iure ineſt d̓ iuſticia⁊ nō de nec̄itate. ſi v̓o deducit̉ ī formā hoīs tūc ineſtille ordo de forma ⁊ n̄ de iuſticia tm̄. ⁊ tene mēti hocdictū ꝓ quo facit ſingulare dcm̄ Bar. ī. l. diē ꝓferre ī§. ſtari. ff. de arbi. ubi dicit ꝙ ſi ꝯpromittit̉ ī arbitrūhoc exp̄ſſo ut ꝓcedat de iure tm̄ n̄ ualet ꝓceſſus ſeuſnīa ſi arbit̉ ꝓceſſit ꝯͣ ius. qꝛ n̄ ſeruauit formā cōpromiſſi. ſꝫ illud dcm̄ Bar. reprobauit Fran. de arctio īl. ſiquis arbitratu. ff. de uerbo. ob. ⁊ ipſuꝫ fuit ſecutꝰ