raldt jdipoidititChriſti uicatleris hotror m-xcors facinūiorū princiio te ſcelere
credo fuiſſe Platonē doctiſſimūqꝫ: ac ſummū quantum gentilis homo aſſequi ualuit: theologum: &a noſtris inclytis theologis magna ex parte mirifice cōmendatū: & in quo quidē tui maxime diſſimilis eſt: ſumme fuiſſe uerecundū: ideo diuinitatis: ideſt ſūme uirtutis conſciū atqꝫ ſecretarium. Expe-ctas ut tibi Cenotimon reſpondeā: ꝙ me ex gurguſtio prodiiſſe oblatraſti? Hoc ego ingenue fateorme cōem habuiſſe cū ſanctis humilibus manſionē: pro qua cū uicinis meis nō eſſet mihi futura certatio: immo ne gurguſtiū ꝗdē ipſum unde prodirē ante Pauli. ii. Veneti pontificatū feliciſſimū ha-bui: prius fui accienſis ep̄s: ex qua eccleſia: poſt quadrienniū pōt quattuor cornuū ueruix unus expe-ctari. Nunc modeſte illius mei diuini principis beneficio collocatus ſum in ſancta & quieta Alariēſieccleſia: quia fui oēs laudando illi carus: non ut tu cōuitiando rabioſus. Sed ego a te rex palatiorumpeto: gurguſtio ne cacerem quoqꝫ anteponis. Ego bonarū fui (ut ais) artium ſtudioſus: tu mea ſententia aliquanto magiſter excellens. Sed tua recentia opera neqꝫ doctrinā ſapiūt: neqꝫ modeſtiā: & tamēuetera non probo. Non te miſerabilis pudet loqui de doctrina: qui doctrinarum arcem: ut gigantescælum oppugnaſti? quæ eſt munimento adamante omni firmiore: pluſꝗͣ centuplici muro cincta illailluſtri defenſione Platonis. Pictus es ibi pictus magiſter eius generis coloribus: atqꝫ pigmentis: quæoīs mundi aqua nō poſſit abluere. Multa tibi & ego & cæteri condonamus quos īmundo ore cōta-minas: aut potius ornas: quia delitorū (ut aiunt) cōuitia: ſapientū ſunt præconia didiciſſes miſer ab ilIuſtri terraꝝ ſitus ſcriptore Strabone pudorē: qui tantū gloriæ laudādo ꝓmeruit. In eius ego te frō-te ſpectādū iccirco cōſtitui: ut patriæ cōis caritate te ſecreto alloquutū moneret: tandē aliquādo re-ſipiſcere Diceretqꝫ ſe orbē diligētiſſime Iuſtraſſe terraꝝ: neqꝫ uſꝗͣ tibi ſimile monſtrū inueniſſe. Pla-tonis laudatores oēs ubiqꝫ repperiſſe: ꝗppe te nō feris modo: ſerpētibuſqꝫ: ſed anthropophagis etiameſſe tetriorē. Illos humana carne ueſci te mortuoꝝ poſt duo prope annoꝝ milia cadauera deuorare.Immo uero in aīs oīum hoīm ſapientū uiuētes diſcepere: & nulla pœnitus eoꝝ laceratione ſaturari.Tu ſolus reſtabas Cenotimon addēdus noſtro oꝑi: ne quicꝗͣ eſſet oīno in terraꝝ orbe monſtroſum:quod nō in Strabone poſſemus inuenire. Cæteꝝ indocti hoīes ſcio ꝗͣ ſint ad carpendū propēſi. Si potes cū tuis cōbibonibus ac mandionibus philoſophis ītelligere: docebo uos eꝗdē humanius in quolacerādi rabidi queatis abſqꝫ calūnia diuerſari errores meos quærite & corrigite: ſed timetis ſcio medocere. Verū ignoſcant oēs neceſſitati meæ: & ꝑ te pater ſancte ante alios uir cultiſſimus atqꝫ elegā-tiſſimus Pontremulēſis Nicodemus ad tuā ſcītatē Ducalis orator Mediolanēſis ornatiſſimus. Na ꝙillū īter cæteros amicos meos ueteres ſinceros: ac uetuſtiſſimos magna ratione plurimū ueneror: acobſeruo: timeo ne ego illi etiā laceſſitus iniuria & iuſte iratus uidear nō ꝗdē nimiū: ſed præter meūmorē exarſiſſe. Strabonē ſane ei ſcio mirifice placituꝝ. Nā ille ut ꝗ optime ītelligit: quiqꝫ ſupra mo-dū cultioribus ſtudiis delectat̉: hāc præcipue ſciēdi partē auide cōplectit̉: ſitus oēs in ꝗbus fuit optime tenens: cæteros ad quos illi ire nō cōtigit: perdiſcit ex libris ſtudioſe. Et tempeſtatū ſingulaꝝ uiros excellentes in propriis quoſqꝫ patriis: non magis perquirit ad laudandum ꝗͣ ad imitandum: atqꝫaſſidue (quod facit) ſuperādum. Illum quidem reor Cenotimoni huic miſerabili & importuno mul-ta humanitate ut reſipiſcat ſuaſurū. Vt tu pater beatiſſime etiā atqꝫ etiam obſecro: ignoſce neceſſitati huius epiſtolæ: quæ omnino eſt cōtraria ſtudiis meæ uoluntatis. Vale femper feliciſſime: ſanctiſſi-meqꝫ ac placidiſſime Pontifex.Ad Nico. quintū Ponti. maximū Guarini Veronēſis in Strabonis traductionem epiſtola.Varum plærūqꝫ rerū contēplatione adductus beatiſſime pater in eā uenire ſoleo contentio-nē plus ne tibi litterarū & bonarū artiū ſtudia: an tu illis debeas: quippe cū illarū in te: tuiqꝫin illas ultro citroqꝫ ſingularia extent merita. Illæ quidē tibi fructum famam decuſqꝫ pepererunt: & ingeniū multis & magnis rebus adornatū reddiderūt. Tu uero cōtra illis ſplendorē dignita-tatē gloriāqꝫ comparaſti: quæ maieſtatis ſedē & pontificale nactæ faſtigiū: ſibiipſis triūphare: & uerein cælū (ut dicitur) aſcendiſſe uident̉. Quid enim ſplendidius: magnificētius: aut glorioſius uendica-re poſſunt diſciplinæ: & hæc humanitatis ſtudia: ꝗͣ ut Ro. pontifici & chriſtiani noīs ductori aſſiſte-re ſe cognoſcant & iactēt? Tantū nāqꝫ artes extollunt̉: & tanti fiunt: quanti eaꝝ cultores ꝓfeſſoreſqꝫmemorant̉ & celebrantur: unde militarem diſciplinam iuriſciuilis ſcientiam: philoſophia: cæteraſqꝫid genus uel hinc maxime cōmendamus: ꝓbamus: admiramur: quia generoſos homines: clariſſimosprincipes: inclytos reges in eis uerſari ſolitos dicimus: eiſqꝫ operam dediſſe teſtamur. Quocirca me-moriæ proditum eſt Alexandrum illum magnū: cum ad currendi certamen olympiæ inuitaretur:id libenter & ſtrenue ſe facturū reſpondiſſe: ſi reges æmulos habiturus eſſet in ſtadio. Vt autem do-minum noſtrum leſum Chriſtum & hac imiteris in parte: cuius uicarius ueſtigia fere ſectaris in reliquis abſumptos iam morte ſcriptores: ut ille Lazarum & alios permultos: ad uitam reuocas: & mer-los in tenebris in lucem retrahis: labenteſqꝫ per ætatem auctores quaſi putreſcentia cadauera in iu-ueniles annos renouas. Hinc factum eſt ut illi te patrē recreatoremqꝫ cognoſcant: præcioſiſſima bi-bliotheca quaſi præclariſſima ſupellectile Romanā locupletatuꝝ eccleſiam. Quæ tanto reliꝗs uaſipotiora ſunt: quanto argētea uaſa uel aurea alios uſus & quidē mutos expectant. Codices autē ad ſa-a iii