ignorans miſer ꝙ uirgæ baculiqꝫ tui cenſura magna eſſe noſcitur percuſſi conſolatio. Secretariumtu diuinitatis homo formoſiſſime: atqꝫ doctiſſime Cenotimon Platōnem dici uetas? ac grauiſſimeut nefas accuſas? irridere hoc debui: nō reſcribere: nec tibi in plateis cantillanti (qui nemini omninoparcis) reſpondere. Sed ne nimiū tibi ſapere uideare nō tacebo. Tu ne ſolus bone uir: tu ne quid ſecretarius ſit: cū tamdiu uolueris ſecretarius dici nō noſti? Tabernarius quid ſit (non enim dicā caupo-narius) ne conuiciando imiter quem cōuicii accuſo: e taberna ut ſcribis cōuiuali: immo combibalinuper egreſſus: aut uſurarius: nam fœneratorium nomen propter decoctionem perhorreſcis: autcarcerarius: ſi meminiſti frequēs tuum diuerſoriū. neqꝫ enim hæc in te ſunt conuicia: quæ ipſe præ-dicas: quæqꝫ ſunt oībus magis ꝗͣ tibi propter obliuioſum ingeniū tuū cognitiſſima: quare non itemquid ſit ſecretarius propter noīum proportionē tenes? Vt enim illi a raberna: uſura & carcere: ſic iſtedeflectit̉ a ſecreto. quemadmodū igitur qui tabernis uacat operaturqꝫ tabernarius: qui item uſurisuſurarius: qui carceri carcerarius: nōne pari lege qui ſecretis dicet̉ ſecretarius? Deus quidē quiſnamaut quid ſit: ſi uis me credere te neſcire: negāti facile aſſentiar. non enim potes conuiciis ſimul & deoquærendo indulgere: & in cœno occupato maledicentiæ: neceſſario nulla eſt de cæleſtibus cura, ue-rum te ego pietatis gratia: ne me criminandi: non docendi tui cauſa reſcripſiſſe putes: paucis aduertedocebo. Ita enim cui rei ſtudueris: quid aſſidue mediteris: me quoqꝫ noſſe tibi oſtendero. De uicariotu quidē dei iugiter cogitaſti. nec deſinis (uti mea eſt opinio) cogitare merito ſane: merito inqͣ: fuiſtienim ſis ne uero adhuc: ignoſce hoc mihi id equidē neſcio: illius ſecretarius. Iccirco tu quoqꝫ diuinitatis poteras: non iniuria: nō mēdacio ſecretarius dici. Nam ſi deus (uti eſt) ipſa ueritas eſt: & uicariusdei cathedram ueritatis tenet: quiſquis huius ampliſſimi uicarii uerus eſt ſecretarius: ideſt qui partēaliquā principis huius ſui ſecretoꝝ nouit: quandoquidē is princeps eſt dei uicarius eiuſmodi uir iu-re eſt diuinitatis ſecretarius. Sed heus diuine ſecretarie: & ſi ego te nunꝗͣ illius maieſtatis noſſe ullūoīno ſecretum certus ſum: tamen aſſerenti tibi de tuo te principe cogitare nō negabo. Cogitaſti tuquidē lepidū caput de Chriſti uicario cæterū oīs tua cogitatio: immo furioſa mentis agitatio: & ſceleroſa inſania fuit: quomodo illū: quid illū dixi? quomodo cū illo: ſanctū populū chriſtianū: Turcoper epiſtolas tuas: licet ſtultas tamen uenenoſiſſimas ſimul traderes infideli. Audi Cenorimon audi-& ſi quis pudor eſt late ac publicā: ſi Chriſtianus eſt uis publici facinoris: age pœnitudinē: quis præ-ter te inſignem pontificiū ſecretariū: Turcum impiiſſimū Chriſtianoꝝ ſanguine rorantē: Imperatorem unꝗͣ appellauit uniuerſi? Quis illi ſe chriſtianitatē prodituꝝ ſcripſit: Hæc quidē a me tacerent̉ſi eſſent occulta. Hortat̉ delirus barbarū impiiſſimū: ut ſeſe ad eū cū litteris & pecunia accerſat:iuiasſe illi aperturū: ac cōſilia quibus iugo infidelitatis Chriſtianitatē ſubiiciat: quo populū a confuſionut dicit inſanus: ac colluuione regentiū in libertatē uendicet. Suū diuinum principē Chriſti uicariū& reges oēs: ac principes catholicos tali dedecore impetit: atqꝫ contaminat: quaſi de oībus malemeritis. Hucuſqꝫ non ego ſed indignatio iuſtiſſima: & fidei zelus: & mentecapti huius ſceleris horror mead non tacendū impulit. lam me hoīem eſſe epiſcopumqꝫ conſiderans ad humanitatē redeo atqꝫ miſerationem: Inops conſilii homo: & multū multūqꝫ Iugende: quæ te noſtra iniuria ad excors facinuꝫinauditumqꝫ irritauit? Non te hoīem aduenam: egentem ad noſtros principes ueniſſe olim recorda-bare? non tu liberalitate pontificū grandem cogitabas te aliquando feciſſe pecuniam: quorū princi-pum nulla iniuria: ſed ſponte a te fœnoribus obligatam: ſi omnem turpiſſime amiſiſti propter uſurarum auidum ingenium tuum: debuiſti ne propterea factus a mente alienus tam nefario te ſceler-obligare? pudet miſeretqꝫ tum cæterorum tuorum tuiqꝫ: tum ueteris ſcholæ: in qua loquentiam forſitan: certe nullam ſapientiam didiciſti: loquax es factus abſqꝫ omni modeſtia: & tui tantum te peri-culo conſceleraſti. Modo etiam quis de te in mea epiſtola loquebatur? Tu te illum eſſe profiteri nōerubuiſti: qui ſis conuiciatus in Platonē: prodiiſti ſubſcriptor magnifice ſolus tantæ criminationiinuentor. Ego tamen tibi omni tēpore nomen ſacri fontis pie cōdonabo. Sed reuertor ad ſecretariūunde diſceſſeram. ſiue igitur Deus eſt ipſa ſapientia: ſiue uirtus: ſiue ens ipſum: ſiue maximū ipſurquo maius cogitari etiam queat nihil: horum omnium ſi quicꝗͣ Plato ſciuit ſciſſe autem multa prater te diffitetur nemo diuinitatis ſecretarius: citra omnem iniuriam reprehenſionemqꝫ poteſt appellari: quippe quo gentilium ſcriptorum nemo ſapientior: caſtior & uerior legitur. Tāqꝫ ſecreta & ſecrete omnia ſcribit: ut decidentibus ſibi etiam (ut in quadam epiſtola ſcribit) propriis tabellis: nonpoſſit tamen: niſi a diuinis hominibus lectus atqꝫ perlectus intelligi. Ecce iterum Cenotimon inſugit: & in medium profetas profert. Item apoſtolos atqꝫ ſanctæ doctores eccleſiæ: & quicquid potelueritatis Chriſtianæ: ut in cœno Platonem conuoluat. Aurita imago hominis: & eius quidem deiomis umbra: quis ita loquitur de Platone: ut de chriſtiano? Scimus gentilem fuiſſe philoſophū. Scl-mus illi multa defuiſſe homini neceſſaria baptizato: de fide certiſſimi & conſtantiſſimi doctrinandiligimus in Platone. Boetius pueris noſtris in ſchola Platonē facit admirandū: niſi etiā Boetiū paerrore: inſaniaqꝫ cōdēnas. Diuus Auguſtinus mirabilē prædicat in eccleſia: quod maxime mirū poſuideri: cum tot ea tempeſtate florerent infideles: quocirca ſeipſum uir ſanctiſſimus quodam loco dgne eſt retractando interpretatus. Sed impetu detrahendi: in ſpurco ore naſcentia uerba profundisIgitur cum ſanctis Platonem ut antiſtitem quendam philoſophiæ admiramur: conſciumqꝫ ex ma-ma parte naturæ. Gratiā nobis xp̄s dominus beneficentiſſime attulit. Illi natura dux fuit: uirū bonū