Druckschrift 
Opuscula : P. 1.2.
Einzelbild herunterladen
 

de qualuorintellectꝰ capere ſufficit/ qnͣtūſit gaudiū angeloꝝ choris intereſſe/ beatiſſimiꝰ ſpiritibꝰ glorieconditoris aſſiſte̓/ pn̄tē dei vultūcerne̓/ incircūſcriptū lumē videre/nullo metu mortis affici de mnoorruptionis ꝑpetue mune̓ letari Oꝙͣ felix tibi erit hec dies fuerisad hereditatē patriū tuoꝝ r̓uerſa/ et quādo ab hijs omnibꝰ cumineſtimabili gaudio fueriˢ aſſūꝑta ad thalamū ſūmi regis feliciter introducta nūc exꝑgiſcereo anima mea illa famoſa regina ſaba aromatibꝰ virtutuꝫcuꝫ theſauris bonoꝝ operum/magno apparatu celeſtiū deſideriorū/ aſcende in illā iheruſalemſupernā contēplare diligenterſingula vide. veritas vnicit famam/ gloriā exſuperat omnē loquelā/ ſi forte poſſis ex admirationis magnitudine extra huma ſpiritū rapi/ et miro qͦdāmodoin diuinū ſpm̄ trāſformari vt dice̓inciperes petro in magno cordis iubilo Dn̄e bonū eſt nos hiceſſe. hic pat̓ hic ſoror hic fraterhic patria O dn̄e ꝑmitte noˢ hiceſſe ab hinc nūꝙͣ diſcēde̓ Ambroſius Fugiamꝰ o aīa in patriāveriſſimam/ quia illic eſt patriaad quā conditi ſumus. pater acreati ſumꝰ/ ibi eſt iheruſalē ciuitas ſuꝑna que eſt mat̓ nrā Anſelnius O anima tantꝰ debet eſſe inhac vitā mortali amor et deſideriū ꝑueniendi ad illud ad quodI IVexercitijsfacta es/ et dolor quia nondū ibies / timor ne forte ꝑucīas/ vtnullā leticiaꝫ ſentire debes/ niſi dehijꝰ que tibi aūt auxiliū aūt ſpemconferūt ꝑueniendi AnimaO homo hec aliqnͣdo cogitohec tacita mente mecū pertractoquid eſt qd̓ tūc interlucet michi percutit eor meū ſine leſione/ etinhorreſco ardeſco Augꝰ. Intromitdor aliqn̄ mētalit̓ in affec multū iuſitatū/ neſcio quā dulcedinē/ ſi ꝑficeret̉ in me/ neſcioꝙͣ erit qd̓ vita iſta erit. ſed recidiuiuo oneroſis ponderibꝰ/ et reſorberor ſolitis curis/ hoc eſſe valeo nec volo/ illic eſſe volo nec valeo/ miſer vtrobiqꝫ Hec Augꝰ. inlibro cōfeſſionū vndecimo MHōPuto hec celeſtia ſine prelibacione dulordinis non poſſunt adigne diſpoſitis cogitari Sꝫ neſcio quid tūc erit in he perfecteſine enigmate poterit deguſtari.Vnde eſt mirandū/ ſi p̄libaciotaliū tibi incutit huiꝰ exilij dediuiquia nichil eſt magis amaruꝫ. ꝙͣpoſtquā anima cōſueuit taliūguſtacione conſolari. ſi rurſū inceperit mūdialibꝰ et tranſitorijsimplicari. Hinc eſt aīa laboratluctatur anxiatur/ illic ſemꝑ eicupit nec ſufficit/ hic eſſe cōpellitur/ ſed illic poſt hoc qd̓ p̄guſtatum eſt aſcendere conat̉ Iam em̄guſtato ſpiritu deſipit om̄is caroVidiſti gaudiū beatoꝝ de hijsſūt infra be/ et de hijs ſūt iuxͣ teE L