Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechieˡ.

currerit reſpuere atqꝫ calcare. quatenustalem ſe querat intus: qualis ſine iſtis eſtNam hec quādo cogitat quaſi quaſdamvmbras corporū introrſus verſat. Abigēda ergo ſunt omnia manu diſcretionis aboculis mentis. quatenus talem ſe animaconſideret: qualis ſub deo ſuper corpꝰ creata eſt: vt a ſuperiore viuificata: viuificetinferius qd̓ adminiſtrat. Que ⁊ ſic infuſaeſt corpori: vt non per membrorū partespartibus ſit diuiſa. Nam in quolibet locopars corporis percutitur: tota dolet. Miro autem modo vna eadēqꝫ viuificationemembrorū preſidens cum ipſa per naturam nō diuerſa ſit: per corpus tamen agitdiuerſa. Ipſa quippe eſt que per oculosvidet. per aures audit. per nares odoratper os guſtat. per mēbra omnia tangit ettangendo lene ab aſpero diſcernit. Et cuꝫtaꝫ diuerſa per ſenſus oꝑatur non hec diuerſa: ſed vna illa in qua creata eſt ratione diſponit. Cum ergo ſeipſam ſine imaginibus corporis cogitat anima: iam primum oſtiū intrauit. Sed ab hoc oſtio adillud tenditur: vnde de natura dei omnipotentis aliquid contempletur. ¶ Animaitaqꝫ in corpore vita eſt carnis. Deus vero qui viuificat omnia: vita eſt animaruꝫ.Si igitur tante eſt magnitudinis vt comprehēdi nō poſſit vita viuificata: quis intellectu comprehendere valeat quāte maieſtatis ſit vita viuificans. Sed hocipſuꝫconſiderare atqꝫ diſcernere iā eſt aliquatenus intrare. quia ex ſua eſtimatione anima colligit quid de incircūſcripto ſpirituſentiat: qui ea incōprehenſibiliter regit q̄incomprehenſibiliter creauit ¶ Conditoretenin noſter longe incomꝑabiliter creature ſue preſidet. ⁊ quedaꝫ oꝑatur vt ſintnec tamen viuant. quedā vero vt ſint ⁊ viuant. nec tamen diſcernere aliquid de vita valeant. quedā autem vt ſint: viuāt: atqꝫ diſcernant. Et oꝑatur vnus omīa: ſedin omnibus non diuiſus. 1. Corinth. 12.Eſt enim vere ſummꝰ: ⁊ nunquā ſibi diſſimilis. Anima autem ⁊ ſi per naturaꝫ ſibimetipſi diuerſa non eſt: per cogitationē

lemtamen diuerſa eſt. Eo euim momēto iſtequo de viſu cogitat: d̓ auditu cogitare obliuiſciſcitur. ⁊ eo momēto iſte quo de auditu vel guſtu cogitat: de od oratu vel tactu cogitare non preualet. quia per contētionem ⁊ obliuionem fit ſemper ſibimētioſi diſiimilis: vt nunc hoc: nunc illud cogitatione teneat. Omnipotēs autem deusquia ſibimet ipſi ſimilis eſt: ea virtute videt qua audit. omnia ea virtute creat quaiudicat creata. Eius ergo ⁊ videre ſimulomnia adminiſtrare eſt: ⁊ adminiſtrata cōſpicere. Nec alia cogitatione iuſtos adiuuat. atqꝫ alia iniuſtos dānat. ſed vna eademqꝫ vi nature ſingularis ſibi ſemper indiſſimilis diſſimilia diſponit. Cur autemhoc de potētia creatoris admiremur: quivirtutis eius veſtigia ⁊ in creatura cōſpicimus? Natura quippe luti ⁊ cere diuerſa eſt. ſolis vero radius nō eſt diuerſus. ⁊tamen cum diuerſus nō ſit: diuerſa ſunt q̄in luto operatur ⁊ cera. quia vno eodēqꝫſui ignis calore lutū durat ⁊ ceraꝫ liquat.Sed fortaſſe hoc in natura luti vel cere ēnon in ipſa ſolis ſubſtātia: que in naturisdiuerſis diuerſa videtur oꝑari. Omnipotens autem deus in ſemetipſo habet ſineīmutatione mutabilia diſponere. ſine diuerſitate ſui diuerſa agere. ſine cogitationum viciſſitudine diſſimilia formare. Lōge ergo diſſimiliter oꝑat̉ diſſimilia. nūꝙͣſibi diſſimilis deus: qui ⁊ vbiqꝫ eſt: ⁊ vbiqꝫ totus eſt. ait enim. Celū mihi ſedes ē:terra autē ſcabellū pedum meorum. Eſa.66. Et de ipſo ſcriptum eſt. Qui celummetit̉ palmo: ⁊ te rram pugillo cōcludit.Eſa. 4. Ex qua re conſiderare neceſſe eſt:quia is qui celum velut ſedem preſidet:ſuper ⁊ intus eſt. Et qui celum palmo etterram pugillo concludit exterius. ſuperius ⁊ inferius eſt. Vt ergo indicaret omnipotens deus interiorem ſe eſſe ⁊ ſuperiorem omnibus: celū ipſe ſedem eſſe perhibuit. Vt vero ſe oſtenderet omnia circūdare: celum metire palmo: ⁊ terram ſe aſſerit pugillo concludere. Ipſe eſt interior⁊ exterior: ipſe inferior ⁊ ſuperior. regen-