Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem
tice ſtamus: cū iam de eternitatis timore aliquid ſentire ceperimus: dignū eſtvt ad penitentiā cadamus. Et cum infirmitatē noſtrā ſubtiliter cognoſcētes humiliter iacemus: per diuini verbi cōſolationē ſurgere ad fortia oꝑa iubemur. Etcū iam in bonoꝝ operū ſoliditate perſiſtimus: neceſſe eſt vnde noſmetip̄os correximus: inde iam predicātes ⁊ alios leuemus. Iacēti ergo non precipit̉ vt ad predicationē pergat: ne infirmus quiſqꝫ hocquod verbo edificare poteſt: opere deſtruat. Unde recte quoqꝫ per pſalmiſtā dicit̉:Eduxit me de lacu miſerie ⁊ de luto fecis⁊ ſtatuit ſupra petrā pedeꝫ meos: ⁊ direxit greſſus meos: ⁊ immiſit in os meū canticū nouū hymnū deo noſtro. p̄s. 39. Prius em̄ de luto prauitatis educit̉: vt eiuspedes per fidē in petra ſolidentur. Sedquia rectā fideꝫ recta ſubſequi debet operatio: greſſus eius directi ſunt: vt poſt directionem greſſuū: ideſt poſt perfectionēboni oꝑis: in ore acciperet etiā nouū canticū predicatiōis. Sic ſaulus dū ſuperbdamaſcū pergeret redemptoris voce proſtratus iacuit. Actuū. 9. Et qui predicator futurus erat: nō tn̄ mox vt predicaretqd̓ viderat audiuit. Sed iacēti dicit̉: Ingredere in ciuſtatē: ⁊ dicetur tibi quid teoporteat facere. Iacens ergo hoc ſolū audire potuit: vt ſurgēs diſceret quod audiret al̓s audierat. Surgens vero hoc didicit: vt que cognouerat predicaret. Sedquerendū nobis eſt: cur ezechiel ⁊ paulꝰin faciē cadunt: ⁊ de aſcenſore equi: ideſtde eo qui in huius mūdi gloriā eleuatuseſt dicit̉: vt cadat aſcenſor eius retro. Geneẜ. 49. Rurſumqꝫ de perſecutoribꝰ domini ſcriptū eſt. Abierūt retrorſum ⁊ ceciderūt in terrā. Ioh̓is. 18. Quid eſt hocquod electi in faciē: ⁊ reprobi retrorſū cadunt? Niſi quod om̄is qui poſt ſe cadit:ibi proculdubio cadit vbi non videt: quivero ante ſe ceciderit: ibi cadit vbi videt.Iniqui ergo quia in inuiſibilibus cadūt:poſt ſe cadere dicūt̉: quia ibi corruūt: vbiquid eos tūc ſequat̉: modo videre nō poſ
ſunt. Iuſti vero: quia in iſtis viſibilibꝰ ſemetip̄os ſponte deijciūt: vt in inuiſibilibus erigant̉: quaſi in faciem cadūt: quiatimore compūcti videntes humiliantur.Notandū vero quod dicit̉:B Mitto ego te ad filios iſrael ad gentes apoſtatrices que receſſerunt a me.)Sicut em̄ duobus modis a deo recedit̉:it a duobus modis a deo apoſtate hoīesfiūt. Nam vnuſquiſqꝫ a cōditore ſuo: autfide recedit: aut opere. Sicut ergo qui fide recedit apoſtata eſt: ita qui ad peruerſum opus qd̓ deſeruerat redit: ab oīpotēti deo apoſtata abſqꝫ vlla dubietate deputabit̉: etiā ſi fidē tenere videat̉. Unū em̄ſine altero ꝓdeſſe nil valet: qꝛ nec fides ſine oꝑibus: nec oꝑa adiuuāt ſine fide: niſifortaſſe ꝓ fide percipiēda fiāt. Sicut cornelius ante ꝓ bonis oꝑbus meruit audiri ꝙͣ fidelis exiſteret. Act. 10. Qua ex recolligit̉: qꝛ bona opera pro fide percipienda faciebat. Nam cui ab angelo dicitur:Oratiōes tue et elemoſyne tue aſcenderūt: in memoriā in conſpectu dei. Ibidē.⁊ mox pro eadē aſcenſione precipit̉: vt adſymonem mittat: qui ei veniēs predicaredebeat: conſtat: quia hoc petijt: vnde meruit exaudiri. Sequit̉.Patres eoꝝ preuaricati ſuntpactum meū vſqꝫ ad diem hanc⁊ filij dura facie ⁊ īdomabili corde ſunt ad quos ego mitto te.)Ecce eſt vna culpa ſuperbie: quia preuaricati ſunt pactū. Ecce altera obſtinatōisquia vſqꝫ ad diē hanc. Ecce in iniquitate filioꝝ culpa grauis impudētie: quia dura facie: quoniā mala que faciūt iam: necerubeſcūt: ⁊ nunꝙͣ vel poſt culpas ad penitentiam redeūt: quia indomabili cordeſunt. Cum vero tante prauitatis: tanteqꝫobſtinationis ſint hi: ad quos prophetamittit̉: quis iam nō videat quod perſona prophete a tam peruerſis hominibus