OmeliaLiberIIX

tuit me ſupra pedes meos.)¶ Ecce diuina vox iacēti ꝓphete iuſſit vtſurgeret: ſed ſurgere oīno nō poſſet: niſiin hūc oīpotentis dei ſpiritus intraſſet.Quia ex om̄ipotentis dei gratia ad bona opera conari quidē poſſimus: ſed hecimplere nō poſſumus: ſi ip̄e non adiuuatqui iubet. Sic paulus cū diſcipulos admoneret dicēs: Cum mētu ⁊ tremore veſtram ſalutē operamini. Philip. 2. ilicoquis in eis hecip̄a bona opera operaret̉:adiūxit dicens: Deus eſt em̄ qui operat̉in vobis: ⁊ velle ⁊ perficere pro bona voluntate. Hinc eſt em̄ quod ip̄a veritas diſcipulis dicit: Sine me nihil poteſtis facere. Ioh̓is. 15. Sed in his conſiderandūeſt: quia ſi bona noſtra ſic om̄ipotētis dona ſunt vt in eius aliquid noſtrū non ſit:cur nos quaſi ꝓ meritis eternā retributionem querimꝰ? Si autē ita noſtra ſunt: vtdona dei om̄i potentis nō ſint: cur ex eisom̄ipotenti deo gratias agimꝰ? Sed ſciendū eſt: quia mala noſtra ſolūmodo noſtra ſunt. Bona autē noſtra omnipotētisdei ſunt ⁊ noſtra. Quia ip̄e aſpirādo nospreuenit vt velimus: qui adiuuando ſubſequit̉: ne inaniter velimus: ſed poſſimusimplere que volumus. Preueniēte ergogratia ⁊ bona voluntate ſubſequēte: hocquod omnipotētis dei donū eſt: ſit meritū noſtrū. Quod bene paulus breui ſentētia explicat dicens: Plus illis omnibuslaboraui. 1. Corinth̓. 15. Qui ne videret̉ſue virtuti tribuiſſe quod fecerat adiūxit.Non aūt ego ſed gratia dei mecū. Quiaem̄ celeſti dono preuētus eſt: quaſi alienū ſe a bono ſuo opere cognouit dicens:Non autē ego. Sed quia preueniēs gratia liberū in eo arbitriū fecerat in bono:quo libero arbitrio eandē gratiā eſt ſubſecutꝰ in opere adiūxit. Sed gratia dei mecū. Ac ſi diceret: In bono oꝑe laboraui:nō ego: ſed ⁊ ego ⁊ gratia. In eo enim qd̓ſolo dn̄i dono preuētus ſum: nō ego. Ineo autē quod donū voluntatis ſum ſubſecutus: ego. His igit̉ breuiter cōtra pela-

gium ⁊ celeſtinū dictis ad exponendū ordinem redeamus.¶ Fili homīs ſta ſuper pedestuos ⁊ loquar tecum.¶ Notandū nobis eſt ordo locutōis ⁊ operis: quia prius ſimilitudo glorie dn̄i apparet vt deijciat: poſtmodū alloquitur vteleuet: deinde ſuperabūdantis gratie ſpiritū mittit ⁊ leuat: ac ſupra pedes ſtatuitNiſi em̄ aliquid de eternitate in mēte videremus: nunꝙͣ in faciem noſtrā penitendo caderemus. Sed iam iacētes vox domini conſolat̉: vt in opere ſurgamus: qd̓tamen nos facere noſtra virtute nō poſſumus. Ip̄ius ergo nos ſpiritus implet eleuat: ⁊ ſuper pedes noſtros ſtatuit: vt quiproni in penitentia pro culpa iacuimus:recti poſtmodum in bono opere ſtemus.Sed ſtans propheta quid audierit adiūgit dicens:¶ Et audiui loquentem ad me⁊ dicentē: Fili hominis: mittoego te ad filios iſrahel: ad gentes apoſtatrices: que receſſerūta me.Sic propheta deſcribit ſua: vt ſignificet noſtra. Nam quid eſt hoc quod ei iacenti dicitur: Sta ſuper pedes tuos ⁊ loquar tecū? Qui enim iacēti loquebatur:cur non ſe: niſi ſtāti promittit eſſe locuturum? Sed ſciendū quia alia ſunt que iacentes: alia que ſtātes audire debeamusIacenti enim dicit̉ vt ſurgat: ſtanti autēprecipit̉ vt ad predicatione proficiſci debeat. Adhuc enim nobis in infirmitatisconfuſione iacentibus preberi non debetauctoritas predicatiōis. Sed cum iam inbono opere ſurgimus: cū iam recti ſtareceperimus: dignum eſt vt ad lucrandosalios in predicatione mitti debeamus.Stans ergo propheta viſionē ſpiritalemvidit ⁊ cecidit. Cadens vero iam monitiōis verbum ſuſcepit vt ſurgeret. Surgens autem preceptum audiuit vt predicaret. Nam qui adhuc ex ſuperbie vera