Iuramentum. ij.mento ſe obligauit ⁊ iurantes iam mortui ſunt. ſucceſſores facientes contranon ſunt propter hoc periuri. Nam obligatio iuramenti eſt ꝑſonalis. et nōtranſit ad ſucceſſores. tenent̉ tn̄ ex quadā fidelitate adimplere qd̓ iuratum eſt.¶ Quando multitudo iurat aliquid facere vel nōfacere. nunquid aliquibus contraueniētibus poſſint alij contrauenire? Rn̄. ẜm. v̓v̓. Si abſolute ⁊in omnem euentum iuratum eſt. quilibet obſeruare tenet̉. Si v̓o ſub conditione vel ob determinatācauſam: puta. ſi alij ſeruarent ⁊ hmōi. non teneturquis niſi exiſtente conditōe. ar. extra de condi. ap.verum. extra eo. ꝑuenit. vnde ſi oēs alij vel pluresnon ſeruent: in hoc caſu abſoluti videntur alij. Siv̓o pauci ſunt qui nō ſeruarent: recurrendū eſt adintentionē iurantiū. vicꝫ ꝙ ſi intendebant ꝙ quocunqꝫ nō obſeruāte: ipſi nō tenerent̉. Aut ſolum ſimulti eſſent illi qui nō ſeruarent. Et ſi de intentiōeneſcit̉: tutius eſt ſeruare.¶ Quid aūt dicendum de iuramentis ſcholariū:vniuerſitatū: collegiorū: verberatorū ⁊ hmōi: quiiurauerūt multa in eorum ſtatutis cōtenta: an ſintꝑiuri cōtraueniendo? Paul. in cle. j. de reg. diſtinguit. ꝙ aut illi de vniuerſitate: aut collegio iurauerunt ſeruare ſtatuta. aut cōtenta in eis. Primo caſu ſi cōtraueniunt collegialiter. nō incidunt in periurium. qꝛ tollunt ſtatutum. ⁊ ꝑ ꝯn̄s tollit̉ iuramētum: ſtatuto acceſſorium. Si aut iurant ſeruare cōtenta in ſtatuto. tunc incidunt in ꝑiurium: veniendo cōtra: ſine cā rōnabili. Et hoc intelligit Panor.in. c. dilecto. de p̄ben. qn̄ iurauerunt cōtenta in ſtatuto ſeruare: nulla habita mentione de ſtatuto: vtputa. ſi dixerunt. iuramus nō reciꝑe aliquē qui nōſit gradatus. Secus ſi dixiſſent. iuramus nō reciꝓere aliquem qui nō ſit graduatus ſicut continet̉in ſtatuto: quia hoc caſu vident̉ iuraſſe ſeruare ſtatutum. Idem ſentit. do. Car. in. d. cle. j. Et dicit ꝙnō ſolum exp̄ſſe. ſed etiam tacite remoueri pōt. qꝛtale ſtatutum obligat tanꝙͣ ſingulos et non tanꝙͣꝫcollegium. Et ideo conſulit ꝙ tales tollant ſtatutūanteqͣꝫ contraueniant: quo ſublato. iuramentumſublatum eſt. Et ita ſeruat̉. Sed ſi contrauenerintnon ſublato ſtatuto: adhuc ꝓbabiliter videt̉ poſſedefendi: ꝙ intelligunt̉ deſtruxiſſe ſtatutum. Et ſicnō ſunt ꝑiuri. qꝛ cum poſſint tollere ſtatutum exp̄ſſe. ergo ⁊ tacite intelliguntur ſuſtuliſſe. exquo apparet de voluntate cōtraria. Nec eſt verum ꝙ ſint ꝑiuri. eo ipſo ꝙ incipiunt ꝯtrauenire. qꝛ iuramentuobligat ſingulos ⁊ nō collegium. cum non ſit ſuſceptibile ꝑiurij. ar. extra de ſen. ex. romana. in. vj. hācopi. viciet̉ etiaꝫ ſentire Io. an. in. c. j. de his que fi. ama. par. ca. Sed Io. de lig. in. d. cle. j. dicit. ꝙ in primo membro cōtraueniendo etiā collegialiter incidunt in ꝑiurium. Panor. autē in. d. c. dilecto. dicitꝙ hec materia ſemꝑ ſibi fuit viſa difficilis. Et ꝓ cōcordia dicit. ꝙ aut ſingulares de collegio iurāt ſeruare ſtatuta ſingulariter: ita ꝙ habito reſpectu adformā ⁊ ſubſtantiā iuramenti: potius ligat eos ſingulariter. Et tunc ſublato ſtatuto collegialiter. nullum ꝑiuriū incurrunt cōtraueniendo. Et hoc caſuintelligerē primā opi. veram. Exemplū. ſtatutumeſt vt nullus vocem habeat. niſi ſit matriculatusIurarunt ſinguli ſeruare ſtatutum. Certe iuramētum hoc caſu cōcernit obſeruātiā ſingulorū. Ideoſi collegium deliberat tollere ſtatutum. nō peccantſinguli poſtmodum cōtraueniēdo. Sed ſi iuramētum ſtringit eos ad obſeruandū collegialiter. tunchabet locum alia opinio. vt ſine metu periurij nōpoſſint etiam collegialiter cōtrauenire. cauſa rōnabili non ſubſiſtente. Pone exemplum in caſu. d. c.dilecto. Nam canonici iurādo nō recipere aliquēvltra numerum ſtatutum: iuramentū videt̉ habuiſſe reſpectum: vt etiam collegialiter nō recipiant:qꝛ nulli dubium ꝙ ſingulares nō poſſunt ſingulariter eligere canonicos. vnde ex forma ⁊ materia iuramenti poteris cōprehendere vtrum iuramentūſtringat tm̄ ſingulos ſingulariter: an v̓o ſinguloscollegialiter. Et ad ꝑpetuationem ſtatuti adhibeas hanc cautelam. vt ſinguli iurent cōtenta in ſtatuto. nō habita mentione de ſtatuto. Et vt iurentꝙ etiam collegialiter nō contrauenient. Subſiſtēte poſtmodum cā concernente fauorem publicumpn̄t cōtrauenire. vide de hoc glo. notabilem. xj. di.in his.¶ Quid autē dicendum de ſtatutis cōitatum: velvniuerſitatum: aut collegiorum. ſeu fraternitatū.q̄ quidē ſtatuta multotiēs ſunt cōfirmata ab ep̄isaut principibꝰ ciuitatum: vel terrarū. An nō obſtāte hac confirmatōe poſſint contrauenire eo tn̄ modo vt dictum eſt? Dic ꝙ ſi ſuꝑior confirmauit p̄dicta ſtatuta ex certa ſcīa. ⁊ cum cauſe cognitōe: ſic inferiores abſoluere: nec diſpēſare poterūt: al̓s ſecusBar. tn̄ in. l. oīm. C. de teſta. videt̉ tenere indiſtincte. ꝙ inferiores poſſint cōtrauenire. Dicit em̄ ꝙ lꝫteſtm̄ ſit factum de cōſenſu principis. tn̄ pōt reuocari ſine eius cōſenſu. Qd̓ facit ad ſtatuta ẜm eumq̄ ſunt in ducatu ſpoletano cōfirmata ꝑ ſuꝑiorem.Et ſic pn̄t ſine eius cōſenſu reuocari. Adde tn̄ p̄dictis ꝙ notat Panor. in. c. cum acceſſiſſent. de cōſti.ꝙ ſtatuētes pn̄t recedere a ſtatuto confirmato a ſede apoſtolica vel alio ſuperiore. ⁊ redire ad ius cōe.nō obtenta alia licētia a ſuꝑiore. Et idē tenet Bal.in. l. oēs ppl̓i. ff. de iu. ⁊ iure. Sed Bar. in cōtrariūeſt in. d. l. oīm. Solet Panor. ſic cōcordare. Aut ſtatutum cōcernit principal̓r fauorē ſtatuentiū. ⁊ ꝓcedit pͥma opi. Nam cōfirmatio habet vim cuiuſdāpriuilegij. cui pn̄t ſtatuētes tanqͣꝫ priuilegio renunciare. Si v̓o ſtatutū cōcernit fauorē aliorū vel iuspublicum. ita ꝙ nō mere ipſos ſtatuentes. tunc ꝓcedit alia opi. qꝛ exquo ſuꝑior confirmat. videt̉ diſpoſitionē facere ſuā. qꝛ oīa noſtra facimus ⁊cͣ. Inferior aūt nō poteſt tollere legem ſuꝑioris. facit dictum Inno. in. c. accedentibꝰ. de priui. vbi dicit ꝙſi ſtatutū concernit principal̓r fauorem eccleſie. nōpn̄t canonici exp̄ſſe: vel tacite illi renūciare. Aliudnotabile Panor. ꝙ ſi ſtatuētes vel eorū ſucceſſoresveniūt ſciēter cōtra ſtatutū. vident̉ tollere ſtatutūIta ꝙ ꝑ vnicū actum cōtra ſtatutū factum. tollit̉ip̄m ſtatutū. Idem Ho. ⁊ Io. an.Quid aūt dicendū de ſtatutis quarūdā terrarūvt in ripꝑia ianue. que nō ꝑmittunt vinū aliundeapportatu vendi in ſuo territorio. ꝙͣdiu vinū illius