dicta aliquoꝝ. Et ſi deponūt mortem: debet vxorexpectare ꝑ annū ⁊ poſtea contrahere. Aliter contrahens poteſt puniri de adulterio. Tamē Tan.phi. ⁊ Goſ. dicunt nō eſſe neceſſe: ſed ſatis eſt ẜmeos ꝙ de morte mariti cōſtet vere vel veriſimilit̓.puta qꝛ nauis in qua erat maritus paſſa eſt naufragiū ⁊ omnes dicunt̉ mortui. Ideꝫ ſentit Uin.dicens: ꝙ non ſolum ꝑ nunciū: ſed etiam per litteras ⁊ alias ꝓbationes pōt mulier certificari. Nota tamē ꝙ ꝑ quātācūqꝫ abſentiā maritorum nondiſſoluit̉ matrimoniū ꝯtractum per verba de preſenti: etiā ſi ignoret̉ de vita: vel morte eorū: ac etiācōcurrente iuuenili etate cōiugū. Secus in ſponſalibus de futuro. vt in. c. de illis. de ſpō. nec quisp̄ſumitur mortuus: licꝫ habita diligenti inquiſitione ignoretur vbi ſit. Nam quis p̄ſumitur viuere poſſe ꝑ. C. annos. vt in. l. fi. C. de ſa. ſan. ec.Quid ſi primo reuerſo: mulier permittit ſe cognoſci a ſecūdo ſcienter. nūquid primꝰ compellit̉ip̄am recipere inuitus? Ug. dicit. ꝙ non: ſiue faciat hoc ex iure ignorantia credens hoc ſibi licere:ſiue ſcienter.Quid ſi cōtrahat cū aliquo credens virū ſuūmuler diti eſetmviuere: qui reuera mortuus eſt. nūquid eſt matrimoniū? Rn̄. Ug. diſtinguit. ꝙ ſi illa credebat ſibi licere ⁊ contraxit cum alio: primo mortuo. matrimoniū eſt. Si nō credebat ſibi licere: nō eſt matrimoniū: qꝛ nō maritali affectu: ſed adulterino ſibi copulauit ſecūdū. Idē de illo qui contraxit cuꝫaliqua quā putabat cōſanguineā: et nō erat. Alijtamē dicūt matrimoniū eſe in hoc caſu: nō diſtinguēdo vtrum cōtrahentes credant ſibi licere: velne. hanc vltimā opi. ſequit̉ Dir. li. j. Idem Io. etArchi. Et hoc quidā intelligunt verū: niſi cōſtetas. vt in. d. c.ꝙ ꝯiunx credens impedimentū eſſe: nō intendebat contrahere. Nam ſi non ſit intentio: non eſtnēſatis certū eſt dmatrimoniū. extra de ſpon. tua.Mpedimentuꝫ. xiij.De publice honeſtatis iuſticia.Quid ſit? Rn̄. ẜm Tho. in. iiij. diſt.xlj. eſt ꝓpinquitas ex ſponſalibꝰ ꝓueniens: roburtrahens ab eccleſie inſtitutione propter eius honeſtatem.¶ Quādo aliqui inter ſe ſponſalia contraxeruntnullus de cōſanguinitate ſponſi pōt habere ſponſam illā in vxorē: nec aliqua de ꝯſanguinitate ſpōſe: pōt habere ſpōſum illū in virū. extra de deſpō.impu. ꝯtinebat̉. extra de ſpon. iuuenis. ⁊. c. ad audientiā. Et durat hec ꝓhibitio vſqꝫ ad quartumgradū ip̄oꝝ ꝯſanguineoꝝ. extra de ſpon. c. ſpōſaꝫvbi dicit Panor. ꝙ hoc ꝓcedit tā in ſponſalibꝰ defuturo qͣꝫ etiā de p̄ſenti. ⁊ fortius ẜm doct. Nammaior honeſtas eſt vt nō ducat̉ ſponſa de p̄ſenti:cū qͣ vinculū matrimoniale cōtractū eſt ꝙͣ ſponſade futuro. Superueniēte v̓o carnis copula intereos oritur aliud vinculū .ſ. affinitatis. vn̄ omnesꝯſanguinei mariti ſunt affines vxoris ⁊ ecōuerſoextra de conſan. ꝙ ſuꝑ his. Et durant hec vincula etiā poſt mortē alteriꝰ. vt in. c. j. eo. ti. li. vj. Sisergo cautꝰ maxime ī impetrāda diſpēſatiōe. NāImpedimentū. xiij. Fo CXXXIIII.qn̄qꝫ orit̉ pb̓lica honeſtas ſine affinitate. Qn̄qꝫ aſfinitas ſimul cū honeſtate publica: vt pꝫ ex dictisQn̄qꝫ affinitas ſine publica honeſtate: vt ſi citraſponſalia ſen matrimoniū quis cognoſcat mulierē. Nā inter eū ⁊ ꝯſanguineos mulieris affinitasoritur ⁊ ecōuerſo. vt in. c. diſcretionē. de eo qui co.ꝯſan. vx. Nec orit̉ hoc caſu publica honeſtas.An autem in diſpenſatiōe ſit facienda mentioſpecifica de affinitate et publica honeſtate vbi ſil̓coincidūt. An v̓o ſufficiat facere mentionē de affinitate? Rn̄. Panor. in. c. nō debet. de ꝯſan. concordando opiniones dicit. ꝙ ſi publica honeſtasneceſſario ꝯprehenditur ſub affinitate: ſatis eſt deaffinitate feciſſe mentionē. Et ſic procedit glo. indicto. c. nō debet. Exemplū. Si impetro diſpenſationē: vt liceat mihi ducere vxorē ꝯſanguinei medefuncti: non obſtante affinitate in tercio gradu.nā exquo feci mentionē ꝙ fuerat vxor conſanguinei mei: cōſequēter feci mentionē de publica honeſtate. Et ſic ꝑ ꝯſequentiā videt̉ ſublata virtutediſpenſotiōis. Si v̓o nō cōprehēdit̉ ex narratiōeverboꝝ. vtputa. Impetraui diſpenſationē: vt liceat mihi ducere. T. vxorē. nō obſtante ꝙ ſit mihi affinis in tercio gradu: nō valet diſpenſatio ſivltra affinitatē erat publica honeſtas: exquo d̓ eanō fuit facta mētio exp̄ſſe vel tacite. Nā affinitaspōt ꝯtrahi ſine matrimonio: vt dictū ē. Nota tn̄ꝙ antiquitus fuerūt due ſpēs huiꝰ iuſticie publice honeſtatis. vna que cōtrahebat̉ ex ſecūdis nuptijs. v̓bi gr̄a. Petrꝰ habebat vxorē quo mortuoeius relicta cum alio ꝯtraxit: ꝓles nata de ſecūdoviro. olim nulli ꝯſanguineo primi viri poterat cōiungi. Et hec ſpēs eſt hodie ſublata de medio dicto. c. nō debet. Alia eſt que ꝯtrahit̉ ex ſponſalibꝰe futuro. de qͣ dictū eſt s. Et hec remanet.Quid ſi ſpōſalia de iure nō tenuerūt? Rn̄. Siſpōſalia fuerūt pura ⁊ certa. etiā ſi fuer̄t nll̓a rōneꝯſanguītatis. affinitatꝭ. religiōis. frigiditatis. aualia quis rōne. orit̉ publice honeſtatis iuſticia addirimēdū ſequētia ſpōſalia vl̓ mr̄imonia niſi fuiſſent nulla rōne ꝯſenſus. vtputa qꝛ ambo vl̓ vnꝰ ēinfans vel furioſus. exͣ de ſpon. c. vnico. li. vj. Exquibꝰ habes ꝙ monachus p̄t impedire ꝯſanguineos ſuos ne ꝯtrahāt cū aliqua ꝯſanguineaꝝ cuꝫqua ip̄e monachus ꝯtraxit̓ ſpōſalia de fac̓to. Nota etiā Pe. de pal̓. limitantē id qd̓ dictū eſt d̓ defectu ꝯſenſus qꝛ hoc verū quādo defectus ꝯſenſuseſt apparens: vt in pueris ⁊ amētibꝰ. Secus eſſetqn̄ eſſet latēs ſic̄ in illo qͥ ꝯtrahit nō aīo ꝯtrahēdi.ſꝫ decipiēdi: qꝛ tūc orit̉ publice honeſtatis iuſticiaqꝛ eccleſia inſtituit iſtud impedimentū ꝓpter apparentiam honeſtatis. Et ideo impediet quia deintentiōe non poteſt ſciri. Nota etiā glo. ſingularem in dicto. c. vnico. ꝙ licꝫ ſuꝑueniens affinitasdiſſoluat ſponſalia de futuro. Suꝑueniens tamēiuſticia publice honeſtatis. ipſa ſponſalia nō diſſoluit ⁊ merito. ſecunda em̄ ſponſalia tollūtur perpublice honeſtatis iuſticiam ex primis inductamNon ergo ex ſecundis poteſt eſſe honeſtas: quetollat pͥma ſpōſalia.¶ Quid autem ſi ſunt nulla ratione confeſus in