Ieiuniūꝙ non tenentur ad ieiunium duplici ratōne. Prima. qꝛ debent accipere cibum: non tm̄ ꝓ ſe: ſed etiam pro nutrimento fetus. Scd̓a. quia pregnātescōſueuerunt habere varia et inordinata deſideriaciborum diuerſoꝝ. Et qn̄qꝫ ita intenſa: ꝙ niſi aliquo modo poſſent appetitui ſatiſfacere poſſet eſſepericulum periclitatōnis fetus. Et ꝓpter primamratōnem lactantes etiam non tenent̉ ad ieiuniuꝫEt vbi predicte. maxime pregnantes de ſe vellentieiunare per longum tempus. puta. per totā quadrageſimam: vel medietatē ꝓhibende ſunt.¶ Quid d̓ egrotantibus vel debilibꝰ? Reſpōditqui sͣ. ꝙ licet in eis aliqn̄ abſtinentia ſit vtilis. nontm̄ ad ieiuniuꝫ qꝛ in eis natura eſt debilis. Et ideoſi daretur eis vna vice ſimul totuꝫ quod eſt neceſſarium ꝯuenienti ſue ſuſtentationi: natura grauaretur. et ſi datur pluribꝰ vicibus: natura ꝯfortatur⁊ vigoratur.¶ Quid de laboratoribꝰ? Reſpondit̉ qui sͣ. qͥ cuꝫgraui labore victum neceſſariū lucrant̉: nō tenentur. qꝛ in eis fit magna humidi ꝯſumptio: nec cuꝫieiunio poſſent comede efficaciter oꝑari. Debenttn̄ ſi adſit facultas: a ſuo ſacerdote petere diſpenſationē nō ieiunandi: ⁊ ille dꝫ eis ꝯcedere. Qui tam̄oꝑarios ꝯducere nolunt: niſi ſub hac cōditōne: ꝙnō ieiunent: a pctō nō excuſant̉. hoc aliqui limitātniſi forte ſit cauſa neceſſaria: q̄ feſtinatōeꝫ oꝑis expoſcat. Si aūt victū neceſſariū poſſunt acquirerecum labore: cum quo ꝯuenienter exercere poſſuntopus ſuū cum ieiunio: tūc a fractōne ieiunij nō excuſant̉. Circa hoc tn̄ facta eſt magna modificatio.ꝑ. d. Eu. papā quartū. Mccccxl. qͥ indulſit: ꝙ artifices laborioſa oꝑa exercentes: ⁊ ruſtici: ſiue ſint diuites. ſiue pauꝑes: nō tenent̉ ad ieiunandū ſub p̄cepto peccati: ⁊ ꝙ abſolui poſſunt: ⁊ ꝙ inducaturad el̓ynas: ⁊ ad alia bona ſpūalia.¶ Quid auteꝫ de pauperibꝰ mendicantibꝰ. Rn̄.Ri. vbi sͣ. ꝙ victū neceſſariū hoſtiatim mēdicantes: qn̄ ſil̓ tantū habere nō poſſunt de elemoſynahora ꝯmeſtionis: ꝙ ad victuꝫ totius diei cōmodeſufficiat: vel qn̄ ex p̄cedenti inedia debilitati ieiunium ſufferre cōmode nō pn̄t: reiunare nō tenent̉.¶ Utrum peregrinantes ⁊ viatores teneant̉ adieiunia eccleſie? Rn̄. Aſten̄. ꝙ ſi ſit talis peregrinatio vel viatio q̄ differri poſſit ſine incōmodo: debꝫdifferri ſi ſimul cum ea nō poſſit ieiunari ſi aūt nōpoteſt differri vt qꝛ tempꝰ ieiunij p̄occupat hominem in via: vel quia dies feſtus alicui imminet adquem ex deuotione homo pergere cupit: vel quiamora in patria periculum habet: vel ſpirituale: vl̓corporale poteſt ẜm diſpoſitōeꝫ ſui ſuperioris ſoluere ieiunium: vbi ita eſt ꝯſuetum: quia ex hoc iplo ꝙ prelati diſſimulant: annuere vident̉ ẜm tho.Nec ob. ꝙ conſilio preceptum debet preponi. qͥaintentio dantis huiuſmodi preceptum: nō eſt excludere alias pias et magꝭ neceſſarias cauſas. Secus eſt de preceptis legis nature: que prohibenthoc: quod ẜm ſe ſemper eſt malum. Si tamen iſtiperegrinantes indiſcrete iter aggreſſi ſunt tempore quo ieiunare debebant: nec ꝓpter illud iter ieiu-Fo. CXX.nare poſſunt: ne ꝑplexi ſint licite frangūt. ſicut qͣꝫuis ꝓpter culpana quis ſit infirmus: durante infirmitate nō tenetur ẜm Pe. de pal̓. Et ſi iſti ꝑegrini: vel viatores: ꝓpter cāꝫ piam: pn̄t omittere ieiunia eccleſie multo fortiꝰ ẜm tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. cxlvij.⁊ Arch. f. vbi adeſſet aliqͣ publica vtilitas quā aliquis ieiunādo implere nō poſſet ſicut eſt aliqͣ bōap̄dicatio ⁊ neceſſaria ⁊ diſcurſus ꝓpter eam: vl̓ diſcurſus aliꝰ ꝓpter neceſſitateꝫ: vel vtlitatē eccl̓ie ethmōi: cum quibꝰ nō poſſet ieiunare: qꝛ non videt̉fuiſſe intentio eccleſie ſtatuentis ieiuniū ꝑ hoc impedire alias magis pias et neceſſarias cauſas. dehoc vide sͣ. Hore canonice.Quid de curſoribꝰ. Rn̄. ꝙ curſores: quoꝝ vſuseſt neceſſarius dn̄is vel ciuitatibꝰ: ſi nō pn̄t cuꝫ ieiunio iter agere: excuſant̉. Secūs cū modicuꝫ vadunt ⁊ quieſcūt. niſi indigerent ex labore p̄cedenti: vel etiā in ꝓximo debentes magnuꝫ iter facere:oꝑtet ꝙ reficiant̉ ẜm Pe. de pal̓. vident̉ excuſari.nō ſolū ſi ſine tali officio nō pn̄t viuere: qꝛ tūc paupertas excuſaret: ſꝫ etiaꝫ ſi aliter pn̄t viuere: ſꝫ noneque bene: qꝛ aliud eſt de illis qui ad certā diem ſelocant: qꝛ nō debent ſe locare: niſi poſſint tūc ieiunare: ſi habent al̓s vn̄ viuant. Aliud eſt de iſto qͦlocat ſe ad totū annū: ⁊ ad totale ſeruitiū: qͥ ſi exciperet ꝙ nollet itinerare in die ieiunij: nunqꝫ inueniret qui eum reciperet.Quid de vxoribꝰ. an ꝓpter ꝓhibitiones maritorū debeant dimittere ieiunia? Reſpon. ẜm Panormita. ſuꝑ Rubrica. eo. ti. ꝙ ieiunia voluntarianō debent explere ſine licentia maritoꝝ. xxxiij. qō.v. noluit. ⁊. c. manifeſtum. Sed ad ieiunia neceſſaria indicta: ꝑ eccleſiam obligantur: nec excuſat maritorum ꝓhibitio: quia magis obediendum ē deo⁊ vicario ſuo: ꝙͣ maritis iniuſte precipientibus. xj.qōe. iij. c. iulianus. niſi orietur ſcandalum inter ipſas ⁊ maritos: tūc enim ſaltem cum licentia ſacerdotis poterūt ieiunium omittere. ꝙ nota. pro hocfacit: quia preceptum poſitiuum eccleſie non obligat quem cum ſcandalo. vt in. c. ij. de no. ope. nū.de hoc dictum eſt sͣ. Adulterium. Scandaluꝫ autem dicitur oriri: ſi propter hoc vir ꝓcederet ad facta. puta. ad verba vel prouocaretur ad blaſphemandum deum et ſanctos et huiuſmodi quod ſciri poſſet ex retroactis eius factis: tūc em̄ ⁊ in ſimilibus caſibus: pōt ſalua ꝯſciētia dicta ieiunia omittere: ⁊ obedire marito.¶ Utrū nō ieiunās vna die teneat̉ alia die ieiunare. Rn̄. panor. in. c. ij. de obſer. ie. ꝙ nō tenet̉: quiaibi nō impouit̉ frangēti ieiuniū: vt alia die ieiunetDe hoc vide diffuſe sͣ. Hore canonice.¶ Utrū ieiunia poſſint redimi. Rn̄. ẜm Inno. ⁊Panor. sͣ. ℟ica. e. ti. ꝙ in ieiunijs indictis ꝑ eccleſiam nō pōt aliquis diſpenſare citra papaꝫ: niſi cāſit in debente ieiunare. Ex cauſa enim poteſt epiſcopus diſpenſare. ⁊ talia ieiunia in aliud bonumcompenſare. Et cauſa ſatis ſufficiens eſt debilitasperſone: ſiue proueniat ex defectu nature. ſiue exexercitio exteriori. Exemplum in agrimeſſoribuset alijs artificibꝰ. qꝛ ex diutino ⁊ lōgo labore debili