ergo vbi factū: eſt re ip̄a notorie iniuſtuꝫ: vt in caſu noſtro. Et nō refert quid ex equipolentibꝰ fiat.Idem tenet Panor. in. c. ab excōmunicato. de reſcriptis. Et no. p̄dicta qꝛ faciūt ad multa.Et nūquid ſi debitor impotens ad ſoluendū:impotentia notoria in ciuitate: qꝛ nihil penitus inbonis hꝫ: excōicatur ꝓpter debita. an teneat talisexcōicatio? Dici pōt ꝑ p̄dicta ꝙ nō: nec qͦ ad deū:nec qͦ ad eccleſiā: vt al̓s diſputatū fuit per quēdāarchidiaconū. Uide tamē qd̓ notat do. An. in. c.P. ⁊ G. de offi. dele. vbi querit. an ſententia ligetimpotentē? Et diſtinguit. ꝙ aut conſtat de mēteiudicis ꝙ voluerit ligare in omnē caſuꝫ. ⁊ tūc eritille ligatus: licꝫ fuerit impotēs. Aut cōſtat de mēte iudicis ꝙ noluerit ligare in caſu impotētie: ⁊ nōerit ligatus. Aut dubitat̉ de mēte iudicis. et tuncexcōicatio ligat ſaltem quo ad nos: licꝫ fuerit impotēs. Sed quo ad alios effectus. puta vt ille puniatur: tunc ſentētia nō ligabit. Sed quo ad primū membrū huiꝰ diſtinctionis Panor. tenet oppoſitū dicens. ꝙ ſi cōſtaret de mēte iudicis: ſentētia ꝯtineret intolerabilē errorē. ⁊ ſic eſſet nulla. vide etiā ad p̄dicta notabile. d. Fe. de ſe. in cōſi. ſuis:ꝙ ſi ſentētia excōicationis fuit lata generaliter. puta ꝯtra non ſoluentes cenſum: vel quid ſimile. illaſentētia nō ligabit: niſi ſoluere nolentes: nō auteꝫimpotentes. Qd̓ placet Panor. qꝛ verba generalia debēt intelligi ciuili mō. ar. in. l. ſi cui. ff. d̓ ſerui.⁊ in. l. qd̓ dicimꝰ. ⁊ in. l. ratū. ff. de ſolū.Quid ſi epiſcopus vel iudex p̄cipiat alicui: vtdet alteri ſuos libros: vel domuꝫ: vel huiuſmodi.Et ſi nō dederit: ſit excōmunicatus. nūquid daretenet̉? Rn̄. Directoria li. iij. ꝙ nō. Sed agat cumſuꝑiore: vt abſoluat̉. extra eo. facro. Et ille qui cōſulit ei ꝙ non det: nō incidit in canonem maiorisexcōicationis: qꝛ non cōmunicat in crimīe: ſi nonobedit. In minorē tamē excōicatōeꝫ incidit: qꝛ eāſeruare debet: etiā ſi ſit iniuſta. xj. q. iij. c. j.¶ Quid autē ſit cōtemnere? Dic ẜm Ste. ꝙ cōtemere: eſt mandatū non curare. xj. q. iij. excellētiſſimus. Quādo auteꝫ ꝓpter particularē cauſaminducit̉: nō dicit̉ ex ꝯtēptu peccare: niſi ex eademcauſa frequēter iteret delictum ẜm Zab. in cle. j. d̓ſepul. Et ſic ꝯtemnere ꝓprie dicit̉: qn̄ non propteraliquā cauſam. ſed ſolūmodo qꝛ nō vult p̄cipiētiparere. Secus ſi faceret ex ira. negligentia vel huiuſmodi.Quid ſi iudex p̄cipiat alicui debitori ꝙ ſoluatinfra certum terminū. Alioquin ſit excōmunicatus. Utrū creditor poſſit terminū ꝓrogare. Rn̄.Inno. ⁊ Hoſti. dicunt ꝙ nō poteſt ꝓrogare qͣꝫtūad ſententiā excōicationis: niſi iudex ꝯſentiat prorogationi: ⁊ tūc ſi adueniente ſecūdo termino nōſoluerit erit excōmunicatꝰ: quia terminus videt̉ꝓrogatus cum ſuis acceſſorijs. ar. ff. de p̄ca. l. ſedli manente. Si tamē ꝑs in pͥmo termino reputatſibi vt ſatiſfactuꝫ: ceſſat tota excōmunicatio. videdoc. d̓ hoc in. c. p̄terea. el. ij. de appel. Nā do. An.an̄ factum. dicit tenendā opinionē Inno. ⁊ Ho.Sed poſt factū videt̉ ꝯtrarium dicendū. Et dicitꝙ ſibr verior videt̉ alia opinio: qꝛ iudex videt̉ ful¶ Excōmunicatio. jͣ.minare ſententiā in fauorē ꝑtis. ⁊ dato ꝑtis aſſenſu: excludit̉ ꝯtumacia. Hanc opinionē putat panor. veriſſimā. Adducit optimū ſimile. Nā iuramentū ꝑti p̄ſtitum: pͥncipaliter obligat deo. de iureiur̄. ſi debitores. Et tn̄ ſi ille in cuiꝰ fauorē iurat̉:obligationē remittit: nō indiget iurās aliqua abſolutione qꝛ deus videt̉ etiā remittere: cuꝫ ad vtilitatē alterius iuramentū acceperit. ad hoc d̓ ſpō.c. ij. Secus ſi pͥncipaliter iuret̉ ꝯtemplatione dei.Nam tunc etiaꝫ papa non remittit ſine cauſa deiureiur̄. c. quāto. Ita in ꝓpoſito iudex excōmunicat in fauorē ꝑtis. Si ꝑs vult differre terminum:etiā iudex videt̉ differre velle cum nihil alid̓ agatiudex: niſi vt ꝑtes ad cōcordiā reducat. l. j. §. pōtaūt quis. ff. de no. ope. nū. Et ꝓ hac opinione videtur caſus exp̄ſſus in. c. j. de loca. De hoc videsͣ.Excōmunicatiōe. xiiij.Quid ergo dicemus ſi adueniente ſecūdo termino. iſte debitor non ſoluat creditori qui terminū ꝓrogauit ſine conſenſu iudicis: tamē cum hocpacto ꝙ ſi nō ſoluat in termino ꝓrogato ꝙ ſit excōmunicatꝰ. An terminꝰ videat ꝓrogatus cumacceſſorijs. Et an iſte debitor ſit excōicatus? Dicꝙ non. exquo terminꝰ fuit ꝓrogatus abſqꝫ ꝯſenſu dicti iudicis. Et hoc determinat Bal. in. l. talepactum. §. qui ꝓuocauit. ff. de pac. dicēs ꝙ excōmunicatio nō poteſt naſci ex contractu: ſed ſoluꝫnaſcit̉ ex ſentētia. Sed tale pactum appoſitum ꝙreincideret in eandē ſententiā non eſt ſententia.Et hoc dictū Brl. intellige quādo tale pactū eſſetappoſitū ꝑ debitorē cum ip̄o creditore extra ſentētiam abſolutiōis: quia tūc non reuiuiſceret ſentētia excōmunicatiōis: nec eſſet excōicatus ſi nō ſolueret. Sed ſi tale pactum vel ꝯditio apponereturin ſententia abſolutionis per ipſum iudicem. tūccerte dicendum eſt ꝙ reincideret in ſententiaꝫ excōmunicatiōis. c. ſignificauit. ⁊. c. ad reprimendāde offi. or.¶ Excōmunicatus qui contemnit ſententiā ſeruare. ⁊ ingerit ſe cōmunioni fidelium: etiam ſi ſententia forſitan erat iniuſta: ſit iuſta ſcilicꝫ proptercontemptum et poteſt iuſte excommunicari. xj. q.iij. §. cum ergo. Et talis etiam tardius abſoluetur. xj. q. iij. qui iubente. Unde talibus conſulendum eſt: ꝙ etſi ſciant iniuſtaꝫ ſententiā: ipſam diligenter obſeruent.In quibus caſibus ſententia excōmunicationis nulla eſt ipſo iure? Rn̄d. in ſeptem. Primuseſt ſi ille qui tulit eam nec habebat de hoc poteſtatem: vt quia non erat eius iudex. xj. q. iij. ſententia. vel erat publice excōmunicatus ⁊ huiuſmodixxiiij. q. j. audiuimus. Secūdus quando eſt latapoſt appellationē legitimam. Tercius quādo cōtiuet intolerabilem errorem. Hij duo caſus habent̉ extra eo. per tuas. In quibꝰ caſibus ille quieos ꝓponit etiā ſi non petat abſolutionē: debet audiri vt dicto. c. ꝑ tuas. Sed ⁊ ſi ad cautelam petatabſolutionem: non debet negari qͣꝫnis aduerſarius eius vel excōmunicator ſe opponat niſi diceret eum excōicatuꝫ pro manifeſta offenſa: qꝛ tunc