Lōfeſſio. iij.dicere familiaritatē aliquaꝝ ꝑſonaꝝ ſi videt propter hmōi cōuerſatōem vel aliā cām venire in p̄iudiciū aīe illius. vl̓ ꝯͣ honorē dei. ⁊ penitēs tenetur hanc pnīam reciꝑe ⁊ obẜuare. hec Ric. Quotn̄ ad pnīam iniungendā cautius faciet ꝯfeſſor ꝙpenitenti pnīaꝫ iniungat quā ſtatim in ſtatu gratie poſſit agere. ⁊ poſtea aliā adiungere quā nō intendat ꝓ pnīa ſacramentali imponere. Sextꝰ qn̄penitens eēt excōicatus quo caſu ſi abſolutus eēta peccatis excōicatōe manente. tunc neceſſe eſt vtiterum cōfiteat̉ exquo illa abſolutio fuit nulla vtinfra dicetur Confeſſor primo.¶ Utrū ſecundus ꝯfeſſor poſſit cōmutare pnīaꝫiniunctā ab alio ꝯfeſſore: Rn̄deo. Monal. ī ſum.dicit ꝙ ſi pena eſt iniuncta in caſu reſeruato ſuperiori nō pōt inferior relaxare vel cōmutare ſine licentia eius qͥ iniunxit niſi vrgeat neceſſitas vl̓ ſuadeat vtilitas. Pium .n. eſt interp̄tari ꝙ ſuꝑior inhis caſibꝰ ꝯceſſerit inferioribꝰ potentiā cōmutandi vel relaxandi. Si aūt nō erat caſus reſeruatusſuꝑiori: ſed talis erat de quo ab initio potuiſſꝫ inferior pnīam iniungere. inferior relaxare vel ꝯmutare poterit niſi certū ſit ꝙ ſuꝑior reſeruauerit ſibirelaxatōem vel cōmutatōem.¶ Utrū ingratitudo q̄ incurrit̉ propter qd̓libetpeccatū mortale debeat confiteri. Dic ẜm doct. ꝙingratitudo peccātis qn̄qꝫ eſt ſpāle peccatū. qn̄qꝫeſt circumſtantia general̓r ſequens omne peccatū mortale. Peccatū .n. ſpēm recipit ex intentōnepeccantis ẜm ph̓m. Ille em̄ qui mechat̉ vt furet̉magis eſt fur qͣꝫ mechus. Si igit̉ aliquis peccatorin contemptū dei ⁊ ſuſcepti beneficij aliqd̓ peccatū cōmittat illud peccatu trahitur ad ſpem ingratitudinis ⁊ hec ingratitudo eſt ſpāſe peccatū ⁊ tūcneceſſe eſt confiteri: quia tunc nō eſt circūſtantiaſed peccatū ꝑ ſe. Qn̄ aūt eſt circūſtantia tunc noneſt neceſſaria ad cōfeſſionē lꝫ optimū ſit in oī confeſſione dicere culpā ſuam de ingratitudine quaꝫhabuit ad offendendū deum. Idem dicendū eſtde negligentia: qua forte vſi ſunt in recogitandopeccata.¶ Utrum recidiuans teneatur ꝯfiteri priora peccata. Rn̄deo ẜm Tho. in quarto directe quidemrecidiuās. peccata dimiſſa nullo mō tenetur necin generali nec in ſpeciali cuicunqꝫ cōfiteri: ſꝫ indirecte ſicut illud ſine quo ſciri nō pōt debitus ſatiſfactionis modus tenet̉ recidiuans notificare peccata dimiſſa quātū ſufficit ad hoc vt ſciatur q̄ ſatiſfactio ei congrue poſſit iniungi. vt ſi ip̄e frequēter lapſum carnis paſſus eſt ex aliqua occaſione illa occaſio ꝑ ſatiſfactōem p̄cidatur. Et ſil̓r de alijspeccatis. ⁊ ad hoc videt̉ ſufficere confeſſio dimiſſoꝝ peccatoꝝ in generali. Tamē qn̄qꝫ ad alia ſpālia oꝑtet deſcendere ẜm ꝙ cōfitens viderit oportunū. Nō .n. pn̄t in his aliqua certa menſura prefigi. ⁊ in. c. oīs. de pe. ⁊ re. ſentit ꝙ recidiuans tenetur confeſſionē iterare rōne ingratitudinis: tn̄hoc cōiter nō tenetur niſi vt dictū eſt.¶ Utrum liceat confiteri peccata que quis nō cōmiſit: Rn̄deo ꝙ nō. talis .n. ſi nō eēt peccator mētiendo efficeretur peccator.Utrum aūt omne mendaciū dictū in cōfeſſione ſit mortale: Rn̄deo ꝙ nō ſꝫ ſolū illud qd̓ eſt ꝑnitioſum: puta ꝯͣ famā ſuā vel alterius vel contraillud qd̓ neceſſario habet confiteri. Unde ſi taceret vel negaret aliquod peccatū qd̓ fecit. ⁊ de quonō eſt legitime ꝯfeſſus peccaret mortaliter. Secꝰſi al̓s eſſet confeſſus. Et p̄dicta intellige niſi ex aliqua rōnabili cauſa taceret: vt qꝛ forte timēt ꝓbabiliter ꝙ cōfeſſor reuelaret cōfeſſionē: vel ꝙ ſollicitaret eū ad maluꝫ ⁊ hmōi in quibus caſibꝰ poſſetvti verbis palleatis.¶ Quid ſi ꝑrochialis ſacerdos ſciat vl̓ credat impedimentū eſſe ꝑpetuum in matrimonio aliquorū ſuoꝝ ꝑrochianoꝝ. nunquid tenetur reuelare īforo pnīali vel exͣ. Rn̄deo ẜm Monal. ꝙ aut ſcitaūt ꝓbabiliter credit ꝙ illud impedimentū poſſit ꝓbari an nō. Primo caſu debet eis reuelare vtipſi ꝓcurent diuortium vel ſe habeant vt frater ⁊ſoror. vl̓ ip̄e ſacerdos denunciet hoc ſuꝑiori ⁊ ſubminiſtret probatōes ſi oporteat. qꝛ cum ſit prelatꝰtenetur ad illud p̄ceptum: Si peccauerit in te ⁊cͣ.Si aūt ſcit aūt ꝓbabiliter credit ꝙ ꝓbari nō poſſit non tenetur eis dicere niſi credat ꝙ ſuꝑ hoc laborent craſſa ignorantia in quo caſu dꝫ eis dicere.Idem ſi ꝓbabiliter credit ꝙ ꝑati ſint ſuꝑ hoc acquieſcere conſilio bonoꝝ aliter eis nō tenetur diOnfeſſio. lij. Cui.ſ. ſit cōſitendū. Et regulariter quilibꝫ dꝫ ſacerdoticōfiteri Io. xx. Quoꝝ remiſeritis ⁊cͣ.Utrū neceſſe ſit confiteri ꝓprio ſacerdoti. Rn̄deo ẜm Rich. in. iiij. diſt. xvij. ꝙ ꝓprius ſacerdosdicit̉ tripliciter vel ex iuriſditōne ordinaria. vt ſacerdos ꝑrochialis ep̄s vel papa vel ex iuriſditiōedelegata vt ille cui cōmittit̉ ptās audiendi ab aliquo iſtoꝝ trium vel a legato. d. pape: vel a iuriſditione a iure conceſſa ſiue ꝑmiſſa. Sic dicunt̉ ꝓprij ſacerdotes illi quos ep̄i vel abbates exemptiin ſuos eligunt confeſſores. extra de pe. ⁊ re. ne ꝓdilatōe. Sic etiā eſt ꝓprius ſacerdos p̄ſbyter qͥcuqꝫ illius quē audit conſtituti in articulo neceſſitatis ſi ꝓprium ſacerdotē aliquo p̄dictoꝝ modoꝝ n̄poteſt habere. hoc etiā mō eſt ꝓprius ſacerdos vagabūdoꝝ quicunqꝫ p̄ſbyter ꝑrochial̓ in cuiꝰ prochia voluerint confiteri. qꝛ tales nullū habēt domiciliū. Sic etiā eſt proprius ſacerdos ꝑegrinoꝝad ſancta loca quicūqꝫ ꝑrochialis p̄ſbyter cui voluerint cōfiteri de cōmiſſis poſtꝙͣ receſſerūt a iuriſditōne illius in cuiꝰ ptāte hn̄t domiciliū. Sꝫ dehoc infra. Accipiendo aūt ꝓpriū ſacerdotē ꝓ ſacerdote habēte iuriſditōem aliquo p̄dictorū modorū nō eſt cōfeſſio facienda niſi ꝓprio ſacerdoti.ad hoc vt hō non tranſgrediat̉ p̄ceptuꝫ ⁊ ꝯſequatur cōfeſſionis effectū. ſumēdo v̓o ꝓpriū ſacerdotē primo mō: vtputa illū qͥ hꝫ iuriſditōem ordinariā lꝫ ſit ei regularit̓ faciēda ꝯfeſſio. In multis tn̄caſibꝰ nō oꝑtꝫ vt infra on̄det̉. Et vide panor. ī. d.c. oīs. vbi dicit ꝙ ꝓprius ſacerdos appellari pōtp̄ſbyter ꝑrochialis. Ep̄s loci legatus in ꝓuincia ⁊ipſorū penitētiarij. Itē vicariꝰ general̓ ep̄i. Item