Druckschrift 
Decretum : Mit Kommentar von Johannes Teutonicus und Bartholomaeus Brixiensis
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio III

hereſim ī ſctāꝫ dei eccīaꝫ ītroducētes excōicauit ⁊ab eccīa d̓i ſeꝑauit. qͣre ip̄os dōatiſtas ꝯͣ qͦs iſtaml̓ta his ſil̓ia loqͥt̉ tā ip̄e qͣꝫ oīs eccīa d̓i excōicatoſhūit. ⁊ niſi priꝰ pēituiſſēt ⁊ ꝑ manꝰ īpoſitiōeꝫ recōciliati eſſent eis neqͣqͣꝫ cōicabat. Idē ip̄e dn̄s qͥ hͦꝑabolice h̓ euarrat. aꝑte alibi excōicatōeꝫ fieri iubet dicēs. fr̄ qͥ corripit̉ ab eccīa ⁊ n̄ obedit ſit tibiſic̄ ethnicꝰ ⁊ publicanꝰ vn̄ aꝑꝑet liqͥdo alid̓ eē excōicationē ⁊ aliud eradicationē. qͥ enī excōicat̉ vapl̓s ait. ad hͦ excōicatur vt ſpūs eiꝰ ſaluꝰ fiat ī d̓iedn̄iʳ diſciplīa eī ē excōicatio ⁊ n̄ eradicatio niſi forte ex ꝯtēptū ⁊ ſuꝑbia excōicatio ꝑuēiat. Iteꝫug. ī li. nui. Dina maledictio merituꝫ maledictiEꝰ qn̄ maledic̄ meritū eiꝰ deſigͣt deſigͣt.cui maledicit̉ ⁊ ſnīaꝫ verā ꝓmittit. vtpotequēn̄ fallit neqꝫ qͣlitas pctī neqꝫ peccātisaffectꝰ. hō qꝛ hͦ n̄ p̄tˢ ſcire neqꝫ ei ꝓpoſitū mētēqꝫ alt̓iꝰ aliꝰ vide̓ p̄t. autʰ agnoſce̓. Idcirco ēt ſi iudicātis vl̓ ſnīaꝫ ꝓmētꝭ ītuitu ꝓferat maledictū nō pōteē maledicēdi cā vbi igͦrat̉ peccātꝭ affectꝰ. maxīecū hūanū iudiciū tūc ſcit maledicta ꝓferre cū forte ꝯuicijs aut īiurijs ꝓuocat̉. qd̓ viciū volēs reſecare apl̓s. ne maledicta maledictꝭ ⁊ ꝯuicia cōuicijs ꝓuocēt̉. mādatū nccͣiuꝫ ponit vt bn̄dicamꝰ ēꝯuiciādi viciū reſecet̉ nō quo iudicandi ꝟitas q̄hoīes latet ⁊ ꝓnūciādi aucͣtas ꝑimat̉. Secteꝟo hēticorū qͦt ſint ⁊ vn̄ noīa acceꝑint. yſi. viij. li.ethīo. c. v. det̓mīat dicēs. Quot ſit fecte hēticoUidā āt hētici qͥ de eccīa receſſer̄t ex noīeſuoꝝ autoꝝ nūcupant̉. qͥdā ꝟo ex cauẜ qͣseligētes īſticuer̄t. Simōiaci a ſimonedicti magice diſciplīe ꝑito cui petrꝰ ī actibꝰ apl̓orū maledixit ꝓ eo ꝙ ab apl̓is ſpūſſctī gr̄am pecnia emere voluiſſꝫ. hi dicūt creaturaꝫ n̄ a deo ſꝫ aꝟtute qͣdā ſuꝑna creatā. Menādriāi a menādro mago diſcipl̓o ſimōis nūcupati qͥ mūdū nōa d̓o creatū ſꝫ ab āgel̓ fc̄m aſſeruit. Baſilidiāia baſilide appellati qͥ int̓ reliqͣs blaſphemias paſſū ieſum abnegauit. Nicolaite dicti a nicolaodyacono eccīe hieroſolymoꝝ qͥ cū ſtephāo ⁊ ceterꝭꝯſtitutꝰ ē a petro qͥ ꝓpt̓ pulcritudinē relīq̄ns vxorē dixit. vt qͥ vellꝫ ea vteret̉. ꝟſa ē ī ſtupꝝ tal̓ ꝯſuetudo vt īuicē ꝯiugia cōmutarēt̉ qͦs ioh̓es ī apoc̄ſua īprobat dicēs. ſꝫ hͦ hēs qd̓ odiſti facta nicolaitaꝝ q̄ ⁊ ego odi. Gnoſtici ꝓpt̓ excellētiā ſcīe ſeita appellari voluerūt. aīam naturaꝫ dei eē dicūtbonū ⁊ malum deū ſuis dogmatibꝰ fingūt.Carpocͣtiani a carpocrate qͦdā vocāt̉. qͥ dixit xp̄ꝫhoīem fuiſſe tm̄ ⁊ de vtroqꝫ ſexu ꝓgēitū. Cherītiani. a cherīto qͦdā nūcupati hi int̓cet̓a circūciſionē obẜuāt mille ānos pꝰ reſurrectionē ī voluptate carnis futuros p̄dicant. vn̄ ⁊ grece ciliaſtelatīe miliciaſte ſūt appellati. Naſarei dicti. qꝛdū xp̄m qͥ a vico naͣſareꝰ ē appellatꝰ filiū dei lꝫ ꝯfiteant̉ oīa tn̄ veterꝭ legis cuſtodiūt. Ophite acolubro noīati ſūt. colub̓ eī grece ophi d̓r. colūt eīẜpētē dicētes ipſū īꝑadiſo induxiſſe ꝟtutꝭ cognitionē. Ualētiniāī a valētino qͦdā platōico ſectatore vocati qͥ conas .i. ſcelera q̄dā in originemd̓i creatorꝭ īduxit. xp̄ꝫ qͦꝫ d̓ ꝟgīe nihil corꝑis aſſūpſiſſeſꝫ ꝑ eā qͣſi ꝑ fiſtulā trāſiſſe aſſeruit. Appellite qͦꝝ autor appalles prīceps fuit. qͥ creatorēangelū neſcio quē gl̓ioſū ſuꝑiorꝭ dei faciēs deuꝫlegꝭ iſrl̓ illū igneū affirmās qͥ dixit xp̄m n̄ ī ꝟitatedeū ſꝫ hoīeꝫ ī fantaſia apparuiſſe. Archōtiaciab archōtio appellāt̉ qꝛ vniuntatē quā de ꝯdiditoꝑa eē archāgeloꝝ defendūt. Adamiani vocant̉. qꝛ ade imitēt̉ nuditatē. vn̄ ⁊ nudi orāt ⁊ nudi int̓ ſe mares ⁊ feīe ꝯuēiūt. Chainiani ꝓinde ſūt appellati qm̄ chayn adorāt. Sethiani