κρίσίσ ἀθαν άτοῖο θεοīῖο ήξεί έπ ἀνθρόποῦσ μέτάληκρίσισήδέκάί ἀρχη. i. cū aūt dies iſte finē ratalē accęꝑit: & ad morta-les iudiciū īmortal̓ dei uenerit: ueniet ſuꝑ hoīes magnū iudiciuꝫ& iniciū. Deinde apud aliā. ταρτάρεον δέχάος τότε δειξει. ταῖά χανοῦσά. ήξόύσι δέπί βημα θεοῦ βασιλήοσ ἀπαντέσ .i. tartareū aūt chaos tūc oſtēdet inhians terra. Veniēt aūtad tribunal dei reges oēs. Et alio loco penes eādē όυρανόν έλιξων tαῖης κέῦθμόνασ ἀνοίξω. κάίτότε ἀνας ήσω νεκρόυσμοίραν ἀναλύσασ. κάί ρανάτοῦκέντρον. καί ύρερον ε1σκρίσιν ἀξω. κρίνων ἕῦσεβέων κάί δύσῦεβέωῦ βίον αυδρσνIdeſt cęlū uoluēs terrę latebras aperiā: & tūc leuabo mortuos fa-tū ſoluēs & ſtimulū mortis: poſteaqꝫ ī iudiciū ducā iudicās piorū atqꝫ īpioꝝ uitā uiroꝝ. Nec tn̄ uniuerſi tūc a deo iudicabūt̉: ſihi tātū ꝗ ſūt ī dei religiōe uerſati. Nā ꝗ deū nō agnouerūt: qm̄ iētentia de his ī abſolutiōem ferri nō pōt: iā iudicati dānatiqꝫ ſunt:ſanctis Ir̄is cōteſtātibꝰ nō reſurrecturos eē īpios ī iudiciū: Iudi-cabūt̉ gͦ ꝗ deū ſcierūt: & facinora eoꝝ ī mala opera cū bonis col-lata pōderabūt̉: ut ſi plura & grauia fuerint bona iuſtaqꝫ dent̉ aduitā beatā: ſi aūt mala ſuꝑauerīt: cōdēnēt̉ ad poenā. Hic fortaſſedixerit ꝗſpiā: ſi ē īmortal̓ aīa: qūo paſſibil̓ īducit̉ ad poenā ſentiens? Si .n. ob merita puniet̉: ſentiet utiqꝫ dolorē: atqꝫ ita etiā mortem: ſi morti nō ē obnoxia: nec dolori ꝗdē: patibil̓ gͣ nō ē: Huicq̄ſtioni ſiue argumēto ita a Stoicis occurrit̉. Aīas ꝗdē hominū ꝑmane̓: nec īteruētu mortis ī nihilū reſolui: ſꝫ eoꝝ ꝗ iuſti fuerunt:puras & īpatibiles & beatas ad ſedē cęleſtē: un̄ illis origo ē remeare: uel ī cāpos quoſdā fortunatos rapi: ubi fruāt̉ miris uolupta-tibꝰ. Impios uero qm̄ ſe malis cupiditatibꝰ īꝗnauerūt: mediamquādā gerere īter īmortalē mortalēqꝫ naͣm: & habe̓ aliꝗd ībecillitatis ex cōtagiōe carnis: cuiꝰ deſideriis ac libidinibꝰ addictę: ine-luibilē quēdam fucū trahāt: labēqꝫ terręnā: q̄ cū tꝑis diuturnitatepenitꝰ īhęſerit: eiꝰ naturę reddi aīas: ut ſi nō extīguibiles in totūqm̄ ex deo ſūt: tn̄ cruciabiles fiant ꝑ corporis maculaꝫ: q̄ peccatisiniuſta ſenſum doloris attribuit: quā ſnīam poeta ſic explicauit.Quin & ſup̄mo cū lumine uita reliꝗt. Non tamē omne miſerisnec fūditꝰ omne: Corporeę excedūt peſtes: penituſqꝫ neceſſe eſt.Multa diu cōcreta modis īoleſcē miris. Ergo exercent̉ poenis: ueteꝝqꝫ maloꝝ ſupplicia expendūt. Hęc ꝓpemodū uera ſunt. Aīa