ſtulti fuerūt: ne illi quidē ſapientes: ꝙ nemo ſapiēs eſſe uere iudicio ſtultoꝝ pōt: adeo ab his abfuit ſapientia: ut ne poſtea ꝗdem īcreſcēte doctrina: & multis magniſqꝫ ingeniis in idip̄m ſemꝑ intentis nō potuerit ꝑſpici ueritas & cōp̄hēdi. Nā poſt illoꝝ ſeptēſapiētū gloriā: īcredibile ē quāto ſtudio īꝗrēdę ueritatis gręciaoīs exarſerit. Ac pͥmū nomē ip̄m ſapiētię arrogās putauerit: ſꝫ ꝙnō ſapiētes: ſed ſtudioſos ſapiētię uocauerūt: quo facto & illosꝗ temere ſapiētū ſibi nomē aſciuerāt: erroris ſtulticięqꝫ dānaue-rūt: & ſe quoqꝫ ipſos ignorātię: quā ꝗdē nō diffitebāt̉. Naꝫ ubicūqꝫ reꝝ natura īgeniis eoꝝ quaſi manus oppoſuerat: ne rōnempoſſent aliqͣ reddere teſtificari ſolebāt nihil ſcire ſe: nihil cerne̓.Vn̄ multo ſapiētiores īueniūt̉: ꝗ ſe aliqͣ ex ꝑte uiderūt: ꝗͣ illi quilapere crediderant.Cap. ii. Quod ibi ē q̄renda ſapiētia ubi gētibꝰ ē ſtulticię tituIus. Et quare Pythagoras & Plato litteraꝝ ꝓſecutores nō acceſſerunt ad iudęos.Vare ſi neqꝫ illi fuere ſapiētes: ꝗ ſunt appellati: neqꝫ poſteriores: ꝗ nō dubitauerūt inſipiētiā cōfiteri: ꝗd ſuꝑeſt niſi utalibi ſit q̄renda ſapiētia: quare nō ē ubi q̄ rebat̉ īuēta. Quid auteꝫputemus fuiſſe cauſę: cur tot īgenijs: totqꝫ tēporiꝰ ſūmo ſtudio& labore q̄ſita non reperiret̉: niſi ꝙ eā philoſophi extra fines ſuos quęſierūt? Qui quoniā ꝑagratis & exploratis oībꝰ nuſqͣ ullāſapiētiā cōp̄hēderūt: & alicubi eē illā neceſſe ē: apparet illic potiſſimū eē quęrēdā ubi ſtulticię titulus apparet: cuiꝰ uelamēto deusne arcanu ſui diuini operis in ꝓpatulo eēt theſauꝝ ſapiētię & ue-ritatis abſcondit. Vn̄ eꝗdē ſolemꝰ mirari: ꝙ cuꝫ Pythagoras &poſtea Plato: amore indagandę ueritatis accenſi: ad ęgyptios &magos & perſas uſqꝫ penetraſſent: ut earū gētiū ritus & ſacra cognoſcerent. Suſpicabāt̉ enī ſapiētiam in religione uerſari: & adIudęos tantū nō acceſſerūt: penes quos tūc ſolos erat: & quo fa-cilius ire potuiſſent. Sed auerſos eē arbitror diuina ꝓuidētia ne-ſcire poſſent ueritatē: q nōdū fas erat alienigenis hominibꝰ reli-gione dei ueri iuſticiāqꝫ cognoſcere. Statuerat enī deꝰ appropin-quante ultimo tēpore ducē magnū cęlitꝰ mittere: ꝗ eā ꝑfido īgratoqꝫ populo ablatā externis gentibus reuelaret. Qua de re in hoclibro aggrediar diſputare: ſi prius oſtendero ſapientiam cum religione ſic cohęrere: ut diuelli utrunqꝫ non poſſit.