remedio appellatiōis committitur⁊ litteris ap. altera pars munita: ꝗbus ei generaliter eſt indultum ut libere ſibi liceat appellare: in uocemap. proruperit an eius in eadē cā debeat appellatōi deferri. In quibust. t. r. ꝙ eius in hac ꝑte appellatio n̄debet admitti: poſtqͣꝫ eſt cā iudicibꝰap. recommiſſa: quiā ſpeciale mandatum derogat generali. IDemcant̓. archiepiſcopo.X parte conuentren̄. epiſcoIpi noſtris eſt auribuſ intimatum ꝙ cum de cauſa que int̓g. ⁊ .f. clericos uertitur ſuꝑ p̄bendade noualis cognoſcens legitime eidem .f. ſecundum tenorem litterarūnoſtrarum continentium: ꝙ ſi conſtaret ipſum .ſ. de periurio eſſe conuictum ⁊ perpetuo illi renunciaſſe

prebende amoueretur ab ea eo cōgnito ⁊ ꝓbato p̄bendā adiudicaſſꝫeande: ipſe in vocem appellationisꝓruperit: ⁊ ad te ꝙ ei p̄bendā p̄ciſe⁊ abſqꝫ cauſe cognitōne reſtituereslr̄as noſtras reportauit ⁊ infra. Verum quoniā non credimus ita p̄ciſe ſcripſiſſe: ⁊ in huiuſmodi litterꝭ intelligēda eſt hec conditio etiaꝫ ſi nōapponatur: ſi preces veritate nitantur: mandamus quatenuſ inſpectislitteris: quas epiſcopo predicto direximus: ſi inueneris: ꝙ ſecundumpredictum modum ei ſcripſerimus⁊ in litteris: quas prefatus .ſ. reportauit: non fuerit habita mentio priorum litterarum: ſententiam preſatiepiſcopi confirmes: ⁊ ſepe dictuꝫ .f.cum litteris noſtris: quas tibi detulit ad pn̄tiam noſtrā venire ꝯpellas

emanauerit ut poſſit appellare: nihil aliud vr̄ pͥncipem ꝯcedere: niſi ut habeat ꝯſuctā ⁊ legitimā appellādi poteſtatē: ut dicit lex p̄dicta ſi qn̄. ⁊ ſic nulluꝫꝯtrariū. vel pōt dici ꝙ ſolū ius cōe indulget̉ huic ad cautelā: qꝛ ſolet plus timeri ⁊cͣ. xxiii. di. quanqͣꝫ. ⁊. jͣ. de iureiu. ⁊ ſi chriſtus. ⁊. jͣ. de ꝓcu. qꝛ in cauſis.jͣ. de here. ſi aduerſus. ⁊ ſilie talis iudulgētia ꝯcederet̉ dicerem ꝙ liceretei appellare etiam ſi nō grauaret̉: niſi expͥmeretur cā indulgentie ibi.a ¶ Quia ſpāle. jͣ. de of legſtuduiſti. ⁊. jͣ. e. paſtoralis.b ¶ Mādatū. Circa reuocatōem reſcriptoꝝ ſiue lr̄aꝫdn̄i pape ita diſtīgue: ⁊ pͦ cuca reſcripta q̄ īpetrant̉ de iure cōtad lites ꝯtentioſas. ſipͥmū reſcriptuꝫ ſit generale⁊ ſcd̓m ſpeciale ab aduerſario impetratū. ſcd̓m valet n̄pͥmum ita tn̄ ꝙ ſpecificatiogeneralitatis nōdū ſit factaut hic ⁊. jͣ. e. paſtoralis. ſiuefiat mentio in ſcd̓o de pͥmoſiue nō: qꝛ ſpeciale mandatum ⁊cͣ. ⁊ ſi pͥmū ſit ſpeciale⁊ ſcd̓m generale idē iurꝭ eſtſ. ꝙ ſpāle valet. jͣ. e. abbateꝫſi vero primum eſt ſpeciale⁊ ſecundum ſpeciale: ſi ſecūdum expreſſam facit mentionem de primo: tunc valet ſecundum ⁊ non primum. jͣ. e. ceterum. jͣ. de reiudi. int̓ monaſteriū. jͣ. de of. dele. corā. ⁊. c. ꝓxi. alias ſi nō facit mentionem:valeret primū ⁊ nō ſcd̓m ꝑ iura ꝓx. dicta. ⁊ hoc intellige in negocijs iam ceptis citatione iam facta: ⁊ de hoc no. jͣ. de ap. ut debitus. in fi. illius noͣ. ⁊ ſi. ⁊in illa no. ſed nunꝗd. Si v̓o nec pͥmum nec ſcd̓m eſt iudici pn̄tatū ⁊ bn̄ potuit pn̄tari: tūc valet illud quod pͥmo iudici extitit pn̄tatum ſecuta citatione:⁊ ita alter pōt p̄uenire pͥmum impetrantē: licet in ſcd̓o nō fiat mentio d̓ pͥmojͣ. de ap. ut debitus. hec eſt opinio pape inno. iii. ſi vero pͥmus impetrās nonpotuit ſuas lr̄as iudici pn̄tare: valebūt vſqꝫ ad annū. ⁊ in hoc caſu poſſumadhuc ſeruare illa iura. jͣ. e. ſi aūt. ⁊. c. plerūqꝫ. dumtū hoc fuerit publice ꝓteſtatus: cum ꝑ eum nō ſteterit: quo minus ſuis lr̄is vteret̉. jͣ. de of. ordi. paſtoralis. in fi. ⁊ optime hēs ꝙ ꝓteſtatio ſit p̄mittenda neceſſario ubi currit tp̄s:niſi ꝓteſtatio p̄cedat. jͣ. de ap. c. vlti. in. c. gr̄. ⁊. xvi. q. iii. §. poteſt. v̓. is aūt. aliasſi hoc nō fuerit ꝓteſtatus valēt ſcd̓e. ſi iudici exhibeant̉: ⁊ ꝓcedat ſaltē ad citatōem: ſꝫ ſi exhibuit pͥmas iudici: ⁊ citauit: nec potuit poſtea habere copiāiudicis infra annū: idē eſt dicend̓ ꝙ expectari debet ꝑ annum: poſtea v̓o valent ſcd̓e: nec amplius expectari debēt iudices primi: ne lites fiant penitus īmortales: ⁊ quia fit p̄iudicium ei qui nō poſſidet in expectatione. uel ſatꝭ poſſet dici: ꝙ illa duo iura ſi aūt ⁊ capitulum plerunqꝫ trahantur ad illam ꝯſtōnem ut debitus. hec eſt ſentētia pape ſuper decre. ceterū. jͣ. e. ut finis litib citius imponat̉. jͣ. de do. ⁊ ꝯtu. finem. ⁊. c. venerabilem. ⁊. C. de iudi. properand̓in prin. in litteris que impetrantur ad ap. ſtandū eſt illis iuribus. jͣ. de ap. ſepe. ⁊. c. oblate. ⁊. jͣ. de ꝯfir. uti. vel inuti. bone. ⁊ in alijs ꝯſtitutionibus ꝓmulgatis ſuper appellationibus. Suꝑ priuilegijs ita dicas: ꝙ ſi ſecundum pͥuilegium nō faciat mentionem de pͥmo: ſemper valet primum ⁊ non ſecunduꝫ.jͣ. de p̄ſcript. veniens. hoc planum eſt. ſi uero reſcriptum ſcd̓m ius cōe impetratur ꝯtra pͥuilegium ſiue ꝯtra pͥuilegiatas perſonas: nō valet reſcriptuꝫ niſifaciat mentionē de pͥuilegio: quia tacita ueritate obtentū eſt: ita loquū. jͣ. e. ti.cum ordinē. Si aūt pͥmum reſcriptum ſic impetratum de cōmuni conſenſupartiuꝫ: ⁊ altera pars alijs iudicibus impetrauit cām committi tacito de illoconſenſu: ⁊ in ſecundis fiat mentio de primis non valēt ſecūde: immo in expēſis ꝯdemnari debet pͥmo impetranti. jͣ. e. ti. ceterū. jͣ. de re iudi. inter monaſteriū. ⁊. jͣ. de offi. dele. corā. In bn̄ficijs impetrādis ſi diuerſe lr̄e a diuerſisꝯtra aliquā eccleſiam impetrant̉: nec in ſcd̓is fiat mentio de pͥmis: ille ſolummodo valent: ⁊ ille illud bn̄ficium obtinebit: ꝗ pͥmo ſuas litteras p̄ſentauit.jͣ. e. ti. capitulum ſancte crucis. ⁊. jͣ. e. abbatē. ad hoc facit. jͣ. de ap. ut debitus.Alij vero dicunt ꝯtrarium. Si vero in ſecūdis fiat mentio de primis: ſeruabitur forma litterarum ſecundaꝝ: ar. jͣ. e. cum dilecta. ſi v̓o aliꝗs lr̄as pluresimpetrat ꝓ beneficijs pluribus obtinēdis in pluribus eccleſijs ⁊ in alijs nōfit mētio de alijs: nō valēt ſcd̓e ſi iā receptꝰ eſt ꝑ pͥmas: niſi ſcd̓e expreſſā faciant mentionē de ſua receptōe: ut. jͣ. e. decre. grego. in nr̄a. Itē ſi impetraurit pͥmas ⁊ ex eis obtinuit aliquas penſiones renunciando bn̄ficio litterarūſi alias poſtea impetrauerit hoc tacito non valent. jͣ. e. ad audientiam. ii. Illa

decre. jͣ. de fil̓. preſb̓ro. ex tua. non ꝯtradicit his que dicta ſunt: quiaibi pͥme lr̄e ꝯtinebāt indulgentiā: ut ille poſſet diſpenſare cū filijs ſacerdotū. ſcd̓e ꝯtinebāt gr̄am ſꝫ de iure: ⁊ pͥme erant gnaͣles: ⁊ quodꝑ eas factū erat: nō reuocat̉ ꝑ ſcd̓as: qꝛ veritate tacita īpetrate fuerāt:qꝛ tacuit ille diſpēſatōem factam cū illis filijs p̄ſb̓roꝝ. ſi aūt impetraſſet ꝯͣ alios cū quibꝰnōdū fuerat diſpenſatuꝫ: bn̄ valuiſſentlr̄e ille. jͣ. de of. del̓.ex ꝑte nō ꝯtradicit.qꝛ ⁊ ibi vtrunqͣꝫ fuit ſpeciale reſcriptū⁊ qꝛ pͥmuꝫ pͥus fuitibi pn̄tatuꝫ: ⁊ iō nōvaluit ſcd̓m: qꝛ nōfecit mentōnem depͥmo: vel qꝛ de bn̄ficijs loquit̉ trahiturad illā. jͣ. e. ti. capl̓mſancte crucis: qꝛ papa non intendit aliquos grauare in receptiōe duoꝝ: ut. jͣ.e. ti. mandatuꝫ. ⁊. c.lr̄is. ⁊. c. abbatem.ſuꝑ hoc dic ꝓut nota. in. c. illo: capl̓mſancte crucꝭ. dicebataūt ꝙ ī lr̄is iuſticiaſola ꝯſiderat̉ repn̄tatio: ut in. c. ut debitus. de ap. jͣ. e. c. ſancte crucis.ſꝫ in lr̄is beneficioꝝ ꝯſideranda erat data. jͣ. e. eam te.℟ ꝑte ꝯuentren̄. ⁊ ꝑpetuo. ſꝫ nunꝗd iſtoꝝ altero ꝓbato pōtep̄s ip̄m remouere cū alterutrū ſufficiat ꝑ ſe. jͣ. de iureiu. querelā. jͣ. de fideiuſ. ꝑuenit. in fi. ⁊. vii. q. i. qͣꝫ ꝑiculoſū. ⁊. jͣ. de reſti. ſpo. accepta. ita vr̄ ꝑ iura p̄dicta. ⁊. xlviii. di. c. i. ſꝫ ꝯtra vr̄. forma .n. ꝯmiſſionis exacta diligētia dꝫ obſeruari. jͣ. e. cū dilecta. in fi. cum ep̄s nō ſuaſed delegantis aucͣte fungat̉. ff. de of. eius cui man. eſt iur̄. ⁊ ſi pretor⁊. jͣ. de of. dele. ſane. dicunt quidā ꝙ vtrunqꝫ ꝓband̓ eſt ꝓpter cōpulā ꝑ leges illas. ff. de ver. ob. ſiquis ita. ⁊ inſti. de here. inſti. §. penul.Iſtud nō credo: ſꝫ diſtinguo ſi ꝯiunctim duo mandant̉: quoꝝ neutrū ꝑ ſe ſufficiat: ſꝫ ſi vtrunqꝫ ꝓbet̉ ſufficit ad remotōem: vtrūqꝫ ꝓbādū eſt. ar. jͣ. e. olim. ita ꝙ incipias ibi a pͦ. ſ. a vicio falſitatꝭ. arg. jͣ. e. int̓ceteras. ſi talis ſit filius ſacerdotꝭ ⁊ in ſacerdotio genit̉: iſta duo ſufficiūt ſi ꝓbent̉. sͣ. de ꝯſti. cū acceſſiſſēt. ſꝫ ſi alteꝝ ꝑ ſe ſufficit ad remotōnē alicuius: ſufficit ſi alteꝝ ꝓbet̉: lꝫ cōpulatiue illa duo mādant̉ ut h̓⁊ ꝯſil̓ia. jͣ. e. int̓ ceteras. ſi ꝯiuncti mādent̉: ⁊ ꝯiūctīa ponit̉ ꝓ diſiūctīa⁊ ꝓ vel. ff. de v̓. ſig. ſepe. ⁊. l. ꝯiūctōe. ⁊ ecōuerſo diſiūctiua ponit̉ ꝓ copulatiua. C. de v̓. ſig. cū quidā. ⁊ de ꝯſe. di. ii. in calice. circa finē. ⁊ illapl̓alitas reſoluēda ē in ſingularitatē. jͣ. de p̄ben. cū iā dudū. ⁊. jͣ. de pͥui. ut pͥullegia. ⁊. jͣ. de iudi. exhibita. ⁊. jͣ. de ap. ſignificauit. ubi de hoc⁊. ff. de ꝯdi. ⁊ demō. falſa. in fi. ⁊. i. di. oēs legeſ .i. oīs lex. p̄terea eadērō q̄ moueret delegantē dꝫ moue̓ delegatū. jͣ. e. c. ſuꝑ lr̄is. in fi. mirabile eēt ſi remaneret in ecclia: ſi ꝓbaret̉ ꝑiurus lꝫ nō ꝓbaret̉ renunciatio vel ecōuerſo: ⁊ certe nunqͣꝫ fuit intētio dn̄i pape ut vtrunqꝫ nec̄eſit ꝓbare: dūtn̄ alteꝝ ꝓbet̉: ⁊ ita certe ſufficit alteꝝ ꝓbari: niſi papa expͥmeret hoc expreſſe: ſed qd̓ hic dicit ita ꝓpoſitū fuit: ⁊ ita papa factūſolummodo reſpexit ſicut fuit ei ꝓpoſitū: ⁊ hoc innuit illa lr̄a eo cōgnito ⁊ ꝓbato: non dixit his cognitis ⁊ probatis.d ¶ Reſtituēs. ſuggcrēdo forſitā dn̄o pa. ꝙ ⁊ ſine ordine iu. eū ſpolie ¶ Litteras reportauerit. nō facta mentōe de appellatōe. aſſet.f ¶ Conditio. noͣ ergo ꝯditionē ſubintelligendā etiā ſi non apponat̉.xxii. q. ii. beatus. ⁊. xvii. q. ii. §. i. v̓. beata maria. ⁊. ff. ꝗ ſatiſda. co. l. ul.jͣ. de iureiu. peruenit. ⁊. c. quēadmodū. ⁊. ff. de ſerui. ſicui. ⁊. ff. de conſti. inſti. cum ſeruus. ⁊. ff. de ſolu. cū quis .i. ℟. in fi. ar. ꝯͣ. xxv. q ii. vniuerſa. So. in reſcriptis ſemꝑ ſubintelligit̉ hec ꝯditio: ſi p̄ces veritatenitant̉: ſi ita eſt etiam ſi nō apponat̉: ut hic in iuramentis ⁊ alijs huiuſmodi pactionibus ſubaudiuntur generales conditiones: utputaſi deus uoluerit. ut in. c. beatus. ⁊ in v̓. beata maria. ſi res in eodemſtatu ꝑmāſerit ⁊ ſil̓ia. xvi. q. i. in parrochia. ⁊. xxii. q. ii. neꝗs arbitreỉ⁊ alie ꝯditōes q̄ ipſo iure inſunt. ff. de ſolu. cū ꝗs. ⁊ in decre. quēadmodū. ⁊ in p̄dictꝭ iuribꝰ ꝯͣria loquunt̉ ẜm leges ſecus ẜm canones.g ¶ Ad pn̄tiaꝫ. hoc iō mandat: qꝛ falſe p̄ſumūt̉ lr̄e iſte: qꝛ tātā ꝯtinēt