Liber

iure notat̉. ¶Ad hec tibi breuiterrn̄demus ꝙ cum fruſtraª eccleſie īploret auxilium qui committit ī ipEſam: ⁊ lexᵇ ſeculariū principuꝫ huicreſponſo ſatis efficax afferat argumentū: qua manifeſte cautū habet̉matronā cuius pudicitia attentataEfuerit: non poſſe iniuriarumᶜ agereſi in veſte meretricaliᵈ fuerit deprehēſa: huiuſmodi clericis a prelatitſuis tertioᵉ ꝯmōiti militaria noluerint arma deponer̄ d̓ priuilegio clericorum ſubſidiuꝫ aliquod haberenon debent.TAdem.¶ Excōicatus ꝑꝑ iniectionem manuū in clericū īpeditus ire ad curiāpōt ab inferiore abſolui: ſed īpedimēto ceſſante tenet̉ curiaꝫ viſitareſuſcepturus mādatū apoſtolicum.Uod de his: ⁊ īfra. F. T. duximus reſpondendum: ꝙ isqui aſſerit ſe in canonē late ſnīe incidiſſe: nō aliter qͣꝫ per ſe. ap. vel eiꝰlegatū abſolutionis pōt beneficiuꝫobtinere. Niſi forte ī mortis articulo vl̓ pauꝑtateᶠ aūt īfirmitate velſenectute tāta grauaretur ꝙ ad ec.romanā laboreꝫ ſubire non valeatveniendi: vel ab hoc alio īpedimēto canonico retrahat̉. ¶ Ceterumab his ī forma ſacramēti exigi conſueuit vt reſumptis viribꝰ ⁊ oportunitate ꝯceſſa ro. ec. ī propria ꝑſona debeāt viſitareᵍ. INno. iij.archiep̄o decāo ⁊ p̄cētori lugdun̄.¶ Ligatꝰ pluribꝰ excōicatiōibus lex eodē facto obtinēs abſolutioneexp̄ſſa vna cā ſeu vna excōicatiōenō habet̉ ꝓ abſoluto quo ad aliaꝫUm pro cā que īter. G. ⁊. F.A cabilonē. eccleſie archidiacōnū vertebat̉: eis conceſſerimus auditorem: procurator. G. allegauitꝙ cū archidiaconꝰ ī ſuccētorē ī cōidormitorio manus inieciſſet teme

re violētas: ⁊ eum traxiſſet v̓berando ꝑ clauſtrū: tu frater archiepiſcope eum ob violentā manuum iniectioneꝫ ⁊ violationē immunitatiseccleſie feciſti excōicatū publice nunciari: ⁊ infra. ¶Diſ. U. mandamꝰquatenus ſi vobis ꝯſtiterit dictum§. archidia. ob duplicē cāmᵖ excōmunicatum fuiſſe: ⁊ expreſſiſſe tm̄alteram in litteris quas ſuper abſolutiōe ſua īpetrauit: ip̄ꝫ tāquā excōmunicatuꝫⁱ ſatiſfacere eccleſie ſue ꝓaltera monitiōe premiſſa cogatis.¶ Dem abbati ſancti andree.¶ Excōicato decedenti in excōictione quantūcunqꝫ ꝯtritus deceſſerit nō ē cōicanduꝫ ante abſolutōeꝫnec ꝓ eo orāduꝫ: lꝫ ſit quo ad deuꝫabſolutus. ſed ſi conſtat eccleſie deꝯtritiōe p̄cedēti abſoluetur ēt poſmortē ab eo a quo viuus fuerat aſoluēdus ⁊ heredes eius ꝯpellūturꝑ eccleſiā ad ſatiſfaciendū pro eo.¶ Nobis ē ſepe queſitū: vtrū fialiquis excōicatus in quo īdicia fuerint penitētie manifeſta: necper eum ſteterit quominus reconciliaretur eccleſiaſtice vnitati: non ſuſcepto bn̄ficio abſolutōis deceſſeritpro abſoluto ab eccleſia ſit habendus: ⁊ utrū pro tali recipiēda ſit elemoſyna: ⁊ a fidelibusª ſit oranduꝫ⁊ infra. ¶Nos igit̉ conſul. T. breuiter. R. ꝙ iudiciū dei veritati quenō fallit nec falliturⁱ ſemꝑ initit̉: iudiciumᵐ autem eccleſie nonnūquaꝫopinionemⁿ ſequitur: quā ⁊ fallereſepe cōtingit ⁊ falli. propter quodcontingit interdū vt qui ligatus eſtapud deum: apud eccleſiaꝫ ſit ſolutus: ⁊ qui liber eſt apud deū eccleſiaſtica ſit ſententia īnodatus. Uinculum ergo quo peccator ligatuseſt apud deum in culpe remiſſione diſſoluitur: illud autem quo li-

deponit perdit omne priuilegiū clericale. h. d. vel generalius: vt in rubro. Primo ponitur ꝯſultatio. Secundo rn̄ſio ibi: ad hec. ab. ſi.a ¶ Fruſtra eccleſie. sͣ. de īmu. ec. c. vlti. ⁊ sͣ. ne cle. vel mo. c. ij. ⁊ .vij. q. iiij. frater. sͣ. de vſur. qꝛ fruſtra. ⁊. ff. de mino. auxiliū in fi. ⁊. ff. qd̓ me. ca. iſti quidem.b ¶ Lex. ff. de iniur. item apud. §. ſi quis virgines.c ¶ Iniuriarum. nō .n. iniuriat̉mr̄imonio qui ipſum ignoraui.C. de adul. ſi ea. ſic nec militie aut ēt clericali qui militiamignorat. ff. loc. ſi ignorans. sͣ.eo. ſi v̓o aliꝗs. Quid ſi ꝑcuſſilaicū credēs ⁊ voleus percutereclericū: nūquid īcidi in canonē.argu. ꝙ ſic. sͣ. de biga. nuper. ⁊.c. vlti. ff. ad. l. aꝗl. ſcientiaꝫ. §..ij. ar. ꝯͣ. ff. ad. l. cor. de ficca. l..i. §. diuus. vbi iudicatur ẜꝫ qſit ⁊ non ẜm ꝙ faciens intendit.ff. de iniur. ſi cuꝫ ẜuo. ⁊. l. prece. in fi. ſed in veritate nō eſt excōicatus: lꝫ de iniuria teneatur.d ¶ Meretricali. ⁊ ſic perdit pͥuilegium. ff. de riiu nup. ſenae ¶ Tertio .ſi. sͣ. d̓ vi. ⁊ ho. cle.toris filia..c. vlti. ⁊. jͣ. e. cōtingit. ar. ꝯͣ. sͣ.de apoſta. c. i. ⁊ sͣ. e. perpendimus. ⁊ sͣ. e. cuꝫ non ab hoīe: ſꝫibi ſoluit̉. Iteꝫ arg. ꝯͣ. sͣ. ne cle.vel mo. c. i. Sol. ibi nō loꝗt̉ detali captione: ſꝫ de illis ꝗ deprehendunt̉ in adminiſtratiōe: necſit ibi mentio de manu iniurioſa ⁊ eccleſia nō defendit illosin fraude deprehendunt̉ quminꝰ teneant̉: ⁊ ſic nō tāgit h̓.dam īpedimēta ꝑꝑ quē exlod. Enumerat quecōicati propter iniectionem manuū in clericos abſoluuntur abep̄o: ita tn̄ vt ceſſante īpedimēto viſitent papam. h. d. vel ſivt in rubro. ⁊ primo ponit regulaꝫ. ſecundo caſus exceptos.tertio quādaꝫ determinationē.ſecunda ibi: niſi. tertia ibi ceterum. Ab. ſi.f ¶ Paupertate. ſi. jͣ. e. quamnis. contra. sͣ. e. ea noſcitur. ſedibi ſoluitur.z ¶ Uiſitare. ſic. sͣ. e. de cetero ⁊.c. ea noſcit̉: ⁊ .jͣ. eo. ꝙͣuis. in fi.Cribus cauſis ſi in abſoluUm. Excōicatꝰ ex plutiōe oēs non expreſſit nō habet̉ꝓ abſoluto. h. d. vel ſic vt ī rubro. pͥma ꝑs narrat caſum ſcd̓adat iudicē ibi: diſcretioni. ab.¶ Ob duplicē cām .ſ. qꝛ maus violētas iniecit in fratrē: ⁊qꝛ īmunitateꝫ eccleſie violauit.Et ſic colligitur h̓ ar. ꝙ ſacrilegi ꝗ īmunitatem eccleſie violant ſunt excōicati: ⁊ita idē eſſet ſi laicum verberaſſet in clauſtro. arg. xvij. q. iiij. oēs. dic ꝙ incidit inminorem excōicationem: qꝛ priuatus eſt cōione eccleſie ex eo ꝙ immunitateꝫ eccleſie violauit. xvij. q. iiij. ſi quis domum. ⁊ ſi nō ſatiſfecerit poſt tertiam admonitionem maiori excōicatione notabitur vt ibi dicitur: ⁊ ita non ſunt oēs ſacrilegi excōicati ipſo iurę maiori excōicatione: ⁊ qꝛ iſte non ſatiſfaciebat fuit excōicatꝰa ſuo prelato: ⁊ ita ob publicam cauſam innodatus fuit maiori ſentētia: vt. jͣ. dicit: ⁊ illud. c. omnes. reſtringitur ad ſuum caſum ad violatores eccleſiarum: vtdixi. sͣ. e. tua. ⁊. c. conqueſti. vel forte lata erat ſententia: vt quicunqꝫ violaret imi ¶ Tanꝙͣ excōicatū. iſtud tanꝙͣ exp̄ſſiuū eſt veritatis: vt dictuꝫ ē: ex hoc pꝫ ꝙ ſimunitatem eccleſie eſſet excōicatus.aliquis pluribus de cauſis fuit excōicatus: ⁊ vnā expreſſit in abſolutione ⁊ aliamtacuit adhuc remanet excōicatꝰ. ar. sͣ. de of. or. ex ꝑte. ibi ēt tāgit̉ d̓ hoc: qꝛ ꝑ ſurreptioneꝫ abſolutio eſt obtēta. jͣ. e. officij. Quot .n. ſunt excōicationes tot debenteſſe abſolutiones: ſicut quot ſunt accuſationes: tot ⁊ abſolutiones. ij. q. iij. §. notādū. v̓ſi. plura. ⁊ de pe. di. v. c. i. vbi dr̄ de oībus erit īdulgētia petēda: ſicut ⁊ īdenunciatione noui oꝑis quot fiunt denunciationes tot erunt remiſſiones. ff. dno. ope. nuncia. de pupillo. §. ſi ex pluribus: ſic ⁊ in libertate ſi ꝑ obreptionē obtēta fuerit nō valet: lꝫ ſit fauorabilis. ff. de fideic. libe. cū uero. §. ſubuentū. econtravr̄ ꝙ nō ſit excōicatus: ꝗa libertas ſemel data cōpetit ſiue ex iuſta: nue ex iniuſtacā data ſit non reuocatur. inſti. qui. ex cau. ma. non poſ. §. ſemel: ⁊ sͣ. de conſan.

qꝛ circa. ar. sͣ. de ꝯuer. ꝯiug. ex parte. ⁊. ff. de ma. vin. iuſta. §. i. ⁊. l. ſi pater. §. i. itē ſi quis per doluꝫ eſt liberatus: tenet liberatio: ſed agit̉ de dolo.ff. de dolo ſi ſeruus. ⁊. l. ſe. Itē pignus liberatur non obſtante dolo. ff. depigno. ac. ſi rem. §. oīs. Solū. ſi dicatur ꝙ ſemel excōicatus ampliꝰ excōicatione durāte excōicari nō poſſit: tunc tenet abſolutio: lꝫ alias cauſas nonexpreſſerit ſi expreſſerit illam cauſam pro qua primo fuit excōmunicatus:ſed hoc non eſt verū. Siautē dicatur ꝙ excōicatꝰpoſſet iterū excōicari qd̓veꝝ ēt refert an̄ exp̄ſſa ſitcā abſolutionis an non.ſi nō eſt expreſſa: ſꝫ indeterminate abſoluit̉ tuncab oībus eſt abſolutus:ſꝫ ſi vna cauſa tantū fuitexpreſſa tūc abſolutio nōextenditur ad ea que nōfuerunt expreſſa. arg. ff.de accep. pluribus. C. deprocur. maritus. vel diſtinguit̉ an per ignorantiaꝫ omiſerit an ſcienter.arg. sͣ. de reſcrip. ſuꝑ litteris: ita dixit Io. Sedego in hoc caſu non admitto illaꝫ diſtīctionem.Alij dicunt illū abſolutū īdiſtincte: ſed cogit̉ redire ad curiaꝫ ⁊ ſatiſfacere iniuriato. tā. dixit ꝙ ſialiquis eſt excōicatus ꝑꝑplures cās: ſꝫ vnica tātūſnīa ꝙͣuis aliqͣs cās taceat dū abſoluit̉ abſolutus eſt: ſꝫ dꝫ compelli ſatiſfacere pro alia iniuriāpaſſo: ⁊ ẜm hoc iſtud tāꝙͣ eſt ſimilitudinarium.Si v̓o pluribus ⁊ diuerſis excōicationibus ſit litatus ex cauſis diuerſisſi aliqͣs ſupprimit nō eſtabſolutus: ſed remanetexcōicatus pro alijs: ⁊ ẜꝫhoc iſtud tanꝙͣ eſt expreſſiuuꝫ veritatis. Ego credo ꝙ qualitercūqꝫ ſit aliquis excōicatus ſiue vnaſententia ſiue pluribꝰ ſententijs ex pluribus ⁊ diuerſis cauſis ꝗ vere vultabſolui omnem cauſampro qua uel pro quibusfuit excōicatus dꝫ exprimere in abſolutione ſua⁊pro vnaquaqꝫ ſola fuexcōicatus: ⁊ vna ſentētia ſufficit ad excōicationem: ⁊ ſic vna ſententiaabſolutionis ſufficit ad plures excōicatiōes dūmō exprimant̉ oēs cae prioris excōicationis: al̓s nō tenet abſolutio ꝑ ſurreptionē obtenta. ut bene colligit̉. jͣ. e. officij: lꝫ ꝗdam dicant ꝙ Inno. non rn̄dit ad h̓ in. c. officij: ⁊ premiſſas ſolutiones non multum approbo.Nobis. Excōicatus in quo apparuerunt euidētia ſigna contritioLrnīs abſoluitur poſt mortem ab eo a quo viuus fuerat abſoluendus⁊ ad ſatiſfaciendum pro eo ꝯpellunt̉ heredes. vl̓ ſic vt in rubro. Due ſuntpartes principales. In prima ponit̉ bimēbris queſtio. In ſecunda ſolutioibi: nos igitur. Secunda ſubdiuiditur in .vij. partes. Primo diſtingultur duplex vinculum peccatoris. Secundo ex diſtinctione ſolutione qͣſtionis infert ibi: vnde quātūcunqꝫ. Tertio ꝓuiſionē annectit ibi pōt. Quarto ſoluit duo obſtantia ibi: nec obſtat. Quinto ſubnectit quādaꝫ determinationem ibi: vt aūt. Sexto tractat d̓ forma abſolutionis ibi abſoluit. Septimo de ſatiſfactione ⁊ ꝯpulſione heredis ibi. heredes. ab. ſi.k ¶ A fidelibus ſit orandum. ⁊ eſt dicendum ꝙ non nin prius fuerit adiolutus. jͣ. e. ſacris.l ¶ Nec fallitur. xxiiij. q. iij. deus ꝗ. d̓ con. di. ij. panem.m ¶ Iudiciū autē eccleſie. Iudiciū .n. eccleſie diuinū dꝫ imitari iudiciuminquantum poteſt. xi. q. iij. tunc uera eſt.n ¶ Opinionē ſequitur. ⁊ ideo ſepe fallit̉. sͣ. d̓ re. iu. lator. ⁊. c. cōſanguine⁊ sͣ. de frigi. fraternitatis: ⁊. xxiij. qd̓. iij. ſi quis non recto. ⁊ cum de etro-