ī t̓nitute btū. Qm̄ īgit̉ veritati ē credēdū ⁊ mnaioriveritati megis credēdū et ſūme veritoti ꝑ cōſequēsſūme credēdū. et veritas primi prīcipij ī ifinitu maior ē omni veritati treate et lūioſior omni lūie intellectus nr̄i. Hīc eſt ꝙ ad hoc ꝙ ītellcus nr̄ recte ſitordinatus ī ccrdēdis. Neceſſe ē ꝙ plus credāt ſūmevei̓tuti ꝙͣ ſibi et ꝙ ſe captiuet ī obſeqͥū criſti. ac perhoc ꝙ nō ſolū credat q̄ ſunt ẜm racōeꝫ. veru eciāſunt ſupͣ rationē ⁊ cōtra ſenſuū exꝑiēciū. qd̓ ſi recūſat nō exhibet ſūme veritoti deditā reuerēciā dū iudiciū īduſtrie ꝓprie p̄fert dictamī lucis et̓ne qd̓ eēnō poteſt abſqꝫ tuore ſuꝑbie et elationis in ꝓbādeRurſus qꝛ veritas ſupͣ rationē ſeu p̄ter rationē eſtperitus. nō viſa nec apparēs ſed inagis occulta etad tredēdū difficilima. Ideo ad hoc ꝙ firmiter credaitur. neceſſaria eſt illuſtratio veritatis animameleuans Neceſſgris teſtificatio auctoritatis aīmāconfirmans ¶ Primum fit per fidem infuſam. ẜmper ſcripturam autenticam. Quarum vtraqꝫ eſta veritute ſumma per criſtum iheſum qui ē ſplēdor⁊ v̓bū. Et ſpm̄ ſanctum qui veritatē oſtēdit dicit etnichiloīꝰ credee̓ fatit. Hīc ē ꝙ auctoritas p̄bꝫ fulciniētū fidei et fides aſſentit auctoritati et quia aut-toritas principalis reſidꝫ ī ſacra ſcriptua q̄ ꝑ ſpm̄ſcm̄ eſt cōdita tota ad dirigendum fide catholicēHic ē ꝙ fides vera a ſacra ſcriptura nō diſſonat. ſedei aſſētit aſſentione nō ficta. Poſtrema qꝛ veritas

.xii