rōne perfictionis ſenarij ſonat in plenitudinē. Hīceſt ꝙ in aduentu filij dei dicitur eſſe plenitudo tē-porum nō ꝓpter hoc ꝙ in eius aduentu tempus finatur ſed quia temꝑalis miſteria impleantur. ſicautem criſtus non debuit venire in principio temporis quid aduētus eius nimis fuiſſꝫ feſtinus ſit necdifferre voluit vſqꝫ in finem vltimum quia tunc eīnimiū eſſet tordus Decebat em̄ ſaluatorem intertempus morbr et tempus iudicij introducere tem-pus remedij. decebat mediatorem quedam fuorūmenbrorum precedere quedam ſequi. decebat duc-torem perfectum tunc ſe oſtendere cum eēt oportu-nitus currendi ad brciuium ⁊ hoc ē ī fine tꝑm. etiuxta t̓minū et ī approxīacōe ad finale iudiciū vtꝑ timorē iudicij ſtimulati. ⁊ ꝑ ſpem p̄mij attracti ⁊ꝑ ꝑfectionē exēpli aīciti vigoroſe et ꝑfecte ſeqͣmurducē de v̓tute in virtutē vſqꝫ quo ꝑueniamꝰ ad brauiū felicitatis et̄ne. De pleītudīe grē criſti.Oſtquā innotuit nobis verbum incarnatūquātū ad vniouē naturaꝝ cōſiderādum eſtquantum ad plenitudinem cariſmatum ſpirituali-um. Circci que primo conſideranda eſt plenitudogracie in affectu. deinde plenitudo ſciencie in intellectu. Poſtremo plenitudo meriti in opere et effectuDe plenitudine igitur gracie in affectu in criſto.hoc tenendum eſt ꝙ in criſto a ſui conceptione fuitipſa plenitudo omnis gracie ac pleītudo oīs ꝑfcōis.