DI.XXIIF

ſunt ſuppoſitorū. ¶ Ad hoc gͦ qd̓ obijcit̉ in ꝯtrariū. qꝛhūane nature nō eſt ꝓpria virtute aſcēdere. dicēduꝫ qaſcēdere nō attribuit̉ humane nature virtute cuiꝰ fuitmotus ſed vt ſubiecto ꝓprio ⁊ immediato motus illius. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ſedere ad dexterā patris dupliciter pōt intelligi. Uno mō ẜm qd̓ eſt idē ꝙ eſſe equalēpatri: ⁊ ſic conuenit xp̄o rōne diuine nature ab eterno.Alio mō ẜm qd̓ eſt idē ꝙ eſſe in potioribus bonis pr̄is⁊ ſic cōuenit chriſto etiā ẜm humanā naturā: ⁊ ita eſterminꝰ aſcēſionis ꝑ quā exaltata ē hūana natura chrſti ſuꝑ omnē creaturā: nō ſolum ordine dignitatis ſeetiā loco. ¶ Ad tertiū dicendū ꝙ deſcenſus in virginēeſt quidā deſcēſus metaphorice dictꝰ inquātum deusetiā ſibi vniuit inferiore naturāD quartū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ xp̄us non deſcederit ad inferos in triduo. Luc̄. xxij. Hodie mecū eris in paradiſo. nō ergo illa die fuTit in inferno. ¶ Pͣ. Qd̓ virtuoſiꝰ eſt magis ēxpo cōueniens. ſed virtuoſiꝰ eſt ſolo imperio liberarede carcere qͣꝫ deſcenſu corꝑali in ip̄m carcerē. ergo magis eſt chriſto ꝯueniēs liberatio ꝑ imperiū qͣꝫ ꝑ deſcenſum ad inferos. ¶ Pͣ. Optimo debet̉ optimꝰ locus. cūergo chriſtꝰ optimus ſit. locꝰ aūt īferni peſſimus. vndedicit Augꝰ ad Dardanū. ꝙ nomē inferni in ſcripturaſemꝑ in malo accipit̉. gͦ chriſto nō ꝯuenit: ⁊ ſic nō deſcidit ad inferos. ¶ Cōtra. in ſymbolo dicit̉. deſcēdit adinferos. ¶ Pͣ. Glorioſiꝰ eſt vincere tyrannū in ſede etregno ꝓprio qͣꝫ extra. chriſtus aūt glorioſiſſime vicit diabolū. ergo in ſede ⁊ regno ꝓprio. ¶ Ad hoc dd̓m eſt ꝙnoīe inferni pōt intelligi vel pena vel locꝰ pene. primomō nō deſcēdit aīa chriſti ad infernū. qꝛ nec pena damni nec pena ſenſus digna erat. Scd̓o mō deſcendit acillā partē inferni que dicit̉ limbꝰ patrū ſeu ſanctaꝝ animarū ⁊ hoc vt ſanctos ibi detētos liberaret: nō qꝛ ſinedeſcenſu nō poſſet eos liberare ſi vellet. ſed vt ſua p̄ſertia eos ꝯſolaret̉ ⁊ oſtēderet deſcēdendo quātuꝫ eos diligeret: ⁊ vt aduerſariū deuictū ꝯfunderet. ¶ Ad pͥmūergo qd̓ obijcitur de paradiſo. dd̓m ꝙ loquit̉ de paradiſo ſpūali qui eſt viſio dei nō corꝑali. ¶ Qd̓ obijcit̉ ꝙ vituoſius ⁊c. dd̓m ꝙ licet illud ſit ſignū maioris potētiehoc tn̄ maioris miſcd̓ie ad liberandū. ¶ Ad tertiuꝫ qd̓obijcitur ꝙ optimo debet̉ optimus locꝰ. dicendū ꝙ verum eſt ẜm ſe ſed diſpenſatiue ꝓpter nos ad tēpus pōtxp̄o poſt mortē aliqͥs locus penalis cōuenire nō quātūad ſuppliciū ꝑ quē modum loqͥtur Aug. de inferno ſedquantū ad loci ſubſtantiā.Idei argumentuꝫ aph̓icis argumētis eſt liberuꝫ. Quia ꝑ eanec ꝓbari nec īprobari pōt. Et ip̄e forteante mortē. Hoc dicit ꝓpter tertiā opi-nionē q̄ dicebat ꝙ etiā ante morteꝫ hocmō erat hō. Quia vna eadēqꝫ vnio eſt quātuꝫ eſt ex ꝑteaſſumētis nō quātū ex ꝑte aſſumptoꝝ. Totꝰ in celo totus in inferno ¶ Sciēdū ꝙ totꝰ accipitur hic ꝓ ꝑfectonō ꝓ cōpoſito ex partibꝰ. totū vero natural̓r accipiturꝓ cōpoſito. ſed qd̓ cōpoſita dicit̉ ꝑſona xp̄i ex duabꝰ naturis intelligi debet cōpoſitione exigitiua nō integralHec de corrigia. Pes occultatꝰ ſignificat deitatē. Calciamentū exterius apparens ſignificat humanitatemCorrigia calciamēti ſignificat modū ⁊ gratiā vnionisOſſa regis idumee fortes ſeu difficiles ⁊ interiores ꝓprietates eius. Uſqꝫ ad cinerē ꝯſumatū vltimā ꝑſcrutationē que fit ꝑ modum reſolutionis.¶ DI. XXIII

Omſupra habitū ſit¶ Hic primo querit̉ ⁊ videtur ꝙ p̄dictadiffinitio male aſſignet̉. nulla em̄ qualitas eſt ſubſtātia fides eſt qualitas cū ſitvirtꝰ que ē bōa qualitas mētis. vt dicitAugꝰ. gͦ fides nō ē ſubſtantia. ¶ Pͣ. Priꝰ nō debꝫ diffiniri ꝑ poſteriꝰ fides eſt pͥor qͣꝫ ſpes. ergo nō debet diffiniri ꝑ ſperāda. ¶ Pͣ. Argumētū dicit̉ qꝛ arguit mentē ad aſſentiendū alicui: ſed mēs arguitur ad aſſentiendū aliquibꝰ ex hoc ꝙ illa ſunt ei apparētia. gͦ videtur eēoppoſitū in adiecto qd̓ dicitur argumentū nō apparētium. ¶ Pͣ. Fides eſt cognitio quedā ſed oīs cognitioeſt ẜm ꝙ aliqͥd apparet cogͦſcēti. vt videt̉ in ſenſitiua etintellectiua cognitione. gͦ incōueniēter dicitur ꝙ fidesſit nō apparentiū. ¶ ℟º dd̓m ꝙ in p̄dicta diffinitioneapl̓i ſufficiēter cōtinetur ea ex qͥbꝰ pōt fides diffiniri.qͣꝫuis ordo diffinitionis ab eo p̄termittat̉ ſicut ab alijsautoribus ⁊ hoc ſic patꝫ. fides em̄ habitꝰ quidā eſt quiꝑ actū ſuū qui eſt credere ſufficiēter manifeſtat̉. cū autēaliquis credat ex hoc ꝙ imꝑio volūtatis intellectꝰ eiꝰdeterminat̉ ad aſſentiendū alicui. actꝰ credēdi ex duobus depēdet .ſ. ex fine qͥ mouet voluntatē ⁊ ex obiectoin qd̓ voluntas inclinat intellectū. finis autē mouensad credendū eſt vita eterna quā ſperamꝰ cuius pͥma inchoatio in nobis ē habitꝰ fidei ꝑ quē illum fine cognoſcimus naturalē cognitionē ſuꝑexcedentē: ⁊ quātumad hoc dicit̉ fides eē ſubſtātia reꝝ ſperandarū ẜm ꝙ pͥma pars vniuſcuiuſqꝫ rei dicit̉ eſſe ſubſtātia illiꝰ rei ẜmph̓m. obiectū vero in qd̓ intellectꝰ a volūtate inclinat̉eſt veritas pͥma naturalē cognitionē excedens. ⁊ ſic dicitur argumētū nō apparentiū inquātum ip̄a fides arguit mentē ad aſſentiēdum p̄dicte veritati. ſic gͦ apparet materia fidei ſeu obiectū in hoc qd̓ dicit nō apparētiū. actus in hoc ꝙ dicit argumentū. ordo ad finem inhoc ꝙ dicit ſubſtantia rerum ſperandaꝝ. ex actu auteꝫdat̉ intelligi ⁊ genꝰ .ſ. habitus qͥ ꝑ actum cognoſcit̉: ⁊ſubiectū .ſ. mēs nec plura requirūtur ad alicuiꝰ virtutis diffinitionē. ⁊ ſic apparet ſufficiētia p̄dicte diffinitionis. ¶ Ad hoc ergo quod primo obijcitur ꝙ fidesdicitur ſubſtātia. dicendū ꝙ nō ꝓprie. qͣſiſit in genereſubſtātie. ſed ꝑ quandā ſil̓itudine .ſ. inquātū prima eſtinchoatio ⁊ fundamentū totiꝰ ſpūalis vite. ſicut ſubſtantia ē fundamentū omniū entiū. ¶ Ad ſcd̓m qd̓ obijcitur ꝙ fides diffinit̉ per rē ſperanda. dicēduꝫ ꝙ illudqd̓ inclinat ad fidē circūloqͥtur apl̓us ꝑ rem ſperandaꝫ⁊ nō ponit illud vt ſpei obiectū ſed potiꝰ vt fidei fineꝫ¶ Ad tertiū qd̓ obijcit̉ de argumēto. dd̓m ꝙ fides noninducit ſeu arguit mentē ex rei euidētia ſed ex inclinatione volūtatis. ⁊ ideo nō ſequit̉ ꝙ ſit ibi oppoſituꝫ inadiecto ¶ Ad quartū qd̓ obijcitur ꝙ fides eſt cognitiodicendū ꝙ cognitio duo importat .ſ. viſionē ⁊ aſſenſū⁊ quātum ad viſionē contra fidē diſtinguit̉. vnde dicitGrego. ꝙ viſa nō habent fidē ſed agnitionē quātū aūtad certitudinē aſſenſus fides eſt cognitio ſeu viſio. ſicut dicitur. j. ad Corꝭ. xiij. videmus nunc ꝑ ſpeculū ⁊c̄argumentū aūt ꝓcedebat primo modo ⁊ non ſcd̓o ẜmqd̓ dicitur fides cognitio.D ſcd̓m ſic ꝓceditur. ⁊ videt̉ ꝙ fides non ſitvirtꝰ. Uirtus em̄ ꝯtra cognitionē diuiditurvn̄ ſciētia ⁊ virtus ponūtur genera diuerſa:vt pꝫ in. iiij. Top̄. ſed fides ꝯtinetur ſub cognitione. gͣ nō eſt virtus. ¶ Pͣ. Uirtꝰ dicit̉ ꝑ cōparationem ad bonū. Uirtꝰ em̄ eſt que bonū facit habentem:⁊ opꝰ eiꝰ bonū reddit. vt dicitur in. ij. eth̓. ſed fidei obiectū ē verum nō autē bonū. gͦ fides nō ē virtus. ¶ Pͣ.