Druckschrift 
Scripta ad Hanibaldum episcopum super quattuor libros Sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LI.III

dei fuit ſeꝑata aīa a carne. gͦ xp̄s fuit mortuꝰ. Ad hocdd̓m ꝙ mors ē attributū nature hūane ⁊ nō ẜm ſe aptūcōuenire ꝑſone ſed tm̄ rōne nature. vn̄ cū talia ſimpl̓r ⁊ſine det̓minatōe dicant̉ de ꝑſona. ideo vere pōt dici xp̄smortuꝰ. ſicut aliqͥs abſolute dicit̉ criſpꝰ cū ꝑtis .ſ. capilloꝝ rōne ⁊ nō totiꝰ ꝑſone criſpitudo ſibi ꝯueniat. Adqd̓ in cōtrariū obijcit̉ ꝙ xp̄s dicit̉ īmortalis dd̓m ꝙ hocverū eſt. qꝛ ea q̄ ſunt vtriuſqꝫ nature poſſunt affirmaride ꝑſona. ſed tn̄ hec xp̄s nō eſt mortuꝰ eſt vera ẜm quidet falſa ſimpl̓r qꝛ ad ꝟitatē affirmatiue ſufficit qd̓ ẜm aliquā naturā ꝯueniat qd̓ dicit̉ de ꝑſona ſed ad ꝟitatē negatiue oꝑtet qd̓ ẜm neutrā nō ē autē incōueniēs vt vnūcōtradictorioꝝ dicat̉ de aliquo ſimpl̓r ⁊ de reliqͦ ẜm qͥd Ad ſcd̓m qd̓ obijcit̉ qd̓ ibi eſt repugnātia. dd̓m ꝙ falſum eſt qꝛ mors cū ſit ꝯditio hūane nature refert̉ tm̄ adhūanā. vn̄ nō opponit̉ diuīe vite quā viuit ꝑſona. Adtertiū dd̓ꝫ qd̓ obijcit̉ de eterno qd̓ eternū inqͣꝫtū eternūcaret fine. ꝑſona ꝟo qͣꝫuis ſit et̓na ⁊ ſic careat fine ẜm ſe ⁊ẜm naturā diuinā tn̄ ẜm naturā aſſumptā dicit̉ ortū etfinem habere in temꝑe.On in illo mutatus eſthoc dicitur non ꝙ humana natura a ſua conditione naturali mutata ſit ſꝫ qꝛ ampliorē acceperit ꝑfectionē ẜm quā facta eſt melior.IDI.XXIIIc querit̉ vtrū in illo triduo ⁊cͣ. Hic pͥmo querit̉ ⁊ videt̉ꝙ xp̄s in triduo fuit hō de qͦcūqꝫ p̄dicat̉Ildr̄ntia ſpecifica de eo predicat̉ ſpēs ſꝫ dexp̄o p̄dicat̉ rōnale ꝓpt̓ vnionē ad aīam rōnalē ſicut pͥusergo de eo poterit p̄dicari ſpēs hoīs ⁊ ita hō Pͣ. Om̄ehn̄s naturā hūana eſt hō ſed in triduo xp̄s habuit naturam hūanā .ſ. aīam ⁊ corpꝰ. gͦ xp̄s ī triduo fuit hō. PͣOm̄is ſacerdos eſt hō xp̄s in illo triduo erat ſacerdosqꝛ d̓r ī pſal. tu es ſacerdos ineternū gͦ in illo triduo erathō. Contra hō mortuꝰ nō eſt hō. ſꝫ xp̄s in triduo fuitmortuꝰ. gͦ xp̄s nō fuit hō. Pͣ. Uiuū ſuꝑiꝰ eſt ad hoīeꝫſicut dr̄ in li. de cauſis ſꝫ xp̄s in triduo nō viuebat. gͦ nōerat hō. Ad hoc dd̓m eſt. qd̓ opinio mgr̄i ⁊ Hu. de .ſ.vic. fuit ꝙ xp̄s in illo triduo fuerit homo ſed ad hͦ mouebant̉ diuerſis rōnibꝰ Hug. em̄ dicit ꝙ tota ꝑſonalitashoīs eſt in aīa ⁊ ip̄a erat hoꝓprie loquēdo. ⁊ iō aīa poſtmortē pōt dici hō nō ſolū in xp̄o. ſed etiā in alijs hoībꝰ. Sed cōtra hanc opinionē eſt. qꝛ ſi aīa eſt ꝑſona hoīsergo corpꝰ adueniēs ei aduenit enti cōpleto vltima cōpletōe ⁊ ita accn̄dal̓r. mgr̄ aūt dicit ꝙ ſolꝰ xp̄s poſt mortem fuit hō qꝛ corpꝰ ⁊ aīa poſt morte aliquo mō manētvnita in xp̄o inquantū vtrūqꝫ manet vnitū ꝟbo. ſed ꝙnō erāt ſil̓ adinuicē vnita iō nō eo mō erat hō tūc. qͦ ceteri homīes. Sed ꝯtra hoc eſt qꝛ ſequit̉ ꝙ xp̄s eqͥuoceerat hō gͦ nō erat hō. vſion mr̄i ſue .i. cōſubſtātialis niſidicat̉ ꝙ xp̄s alio mō dicebat̉ tūc hō qͣꝫ pͥus. vt etiā igīdicit. ⁊ iō cōis opinio eſt qd̓ xp̄s in triduo nō fuit hō ꝙhoīem faciebat eū. q. material̓r corꝑis ⁊ aīe aſſūptio ſꝫformal̓r eoꝝ inuicē ꝯiunctio que ſoluta fuit in triduo. Ad illud qd̓ in cōtrariū obijcit̉ de rōnali. dd̓m eſt qd̓rōnale ẜm ꝙ eſt dr̄ntia cōpoſitū noīat. vt dicit Auicenqͣꝫuis ab aīa ſumat̉ ⁊ ſicut poſt mortē nō erat hō ita nonerat rōnale ẜm ꝙ rōnale noīat differentiā hoīs. ⁊ ſic ꝓcedit argumētū ſed ſolū ẜm ꝙ noīat potentiā aīe. Aſcd̓ꝫ qd̓ obijcit̉ ꝙ habebat naturā hūanā. dd̓m ꝙ natura hūana dupl̓r intelligit̉. vno mō mat̓ial̓r ꝓ ip̄is ꝑtibꝰhūane nature ⁊ ſic xp̄s aliqͦ mō habuit naturā hūanā intriduo. alio mō formal̓r ꝓ ip̄a forma cōpoſiti q̄ reſultat

ex aīa ⁊ corꝑe ⁊ ſic xp̄s nō habuit naturā hūanā in triduo Ad. iij. dd̓m ꝙ ſacerdos d̓r aliqͥs dupl̓r. vno mōrōne caracteris qͥ manet in aīa poſt mortē ⁊ ſic aliqͥs pꝰmortē pōt dici ſacerdos. qͣꝫuis em̄ forte in aīa xp̄i nō ſitrō caracterꝭ. ē tn̄ ibi ſpūal̓ ptās ſacerdotij. alio mō qͣꝫtuꝫad ſacrificij oblatōꝫ q̄ ē executio ſacerdotij ⁊ ſic nec xp̄onec alteri ꝯuenit ſacerdotiū aīa a corꝑe ſeꝑata.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ xp̄s vbiqꝫ ſit hō. q̄cunqꝫ em̄ ꝯueniūt filio dei ꝑ natura ꝯueniūtfilio hoīs ꝑ gr̄am ſꝫ eē vbiqꝫ ꝯuenit filio dei ꝑnaturā. gͦ xp̄o homī ꝑ gratiaꝫ. Pͣ. Oīs hōvbicūqꝫ eſt ibi eſt hō. ſꝫ xp̄s eſt hō. gͦ vbi cūqꝫ eſt ibi eſt hō(ſed eſt vbiqꝫ. gͦ vbiqꝫ ē hō. Pͣ. Oē qd̓ eſt aūt eſt hō autnō hō. ſi igit̉ xp̄s nō eſt vbiqꝫ hō erit alicubi n̄ hō qd̓ falſum eſt. Cōtra xp̄s ẜm ꝙ hō nō fuit niſi vbi fuit aīa eiꝰet caro ſꝫ iſta nō fuerunt vbiqꝫ. gͦ nec xp̄s ẜm ꝙ hō. PͣXp̄s eſt hō ſingl̓aris ſꝫ ſingl̓aria ſūt hic ⁊ nūc. vl̓e vbiqꝫẜm ph̓m. gͦ xp̄s ẜm ꝙ hō nō eſt vbiqꝫ. Ad hoc dd̓m eſtqd̓ ꝑſone ꝟbi ꝯuenit eē vbiqꝫ nature aūt aſſūpte nō. qꝛ gͦhic t̓minꝰ hō a ꝑte ſubiecti tenet̉ ꝓ ꝑſōa a ꝑte p̄dicati ꝓnatura qꝛ terminꝰ in p̄dicato poſitꝰ tenet̉ formal̓r ī ſubiecto mat̓ial̓r. iō cū hīc t̓minꝰ hō ponit̉ a ꝑte ſubiecti ſicxp̄s hō eſt vbiqꝫ eſt vera ꝓpoſitio cū aūt ponit̉ a ꝑte p̄dicati ſic xp̄s eſt hō vbiqꝫ ē falſa qꝛ ſignificat̉ hūanitas eiꝰeſſe vbiqꝫ. hec aūt xp̄s ẜm ꝙ hō eſt vbiqꝫ pōt eſſe vera etfalſa qꝛ lyẜm pōt īportare ꝯditōꝫ nature et ſic falſa eſt.vl̓ vnitatē ſuppoſiti ⁊ ſic eſt vera. Ad. j. gͦ qd̓ obijcit̉ incōtrariū qd̓cūqꝫ ꝯuenit filio dei ꝑ natura ⁊cͣ. dd̓m ꝙ hͦintelligit̉ de gr̄a vniōis ꝑ quā fit vnio ī ſuppoſito nō innatura. vn̄ nō oꝑtet qd̓ diuina ꝯditio attribuat̉ naturehūane ſꝫ ſuppoſito hūane nature. Ad. ij. qd̓ obijcit̉ ꝙoīs hō vbicūqꝫ eſt hō ē dd̓m ꝙ ſecꝰ eſt in alijs hoībꝰ ⁊ inxp̄o qꝛ in alijs nat̉a hūana cuiuſlibꝫ adequat̉ ſuo ſuppoſito in xp̄o ꝟo nō qꝛ nat̉a finita ſuppoſitū ad infinitū Ad. iij. qd̓ obijcit̉ qd̓ aut eſt vbiqꝫ hō aut etiā alicubinō hō dd̓m ꝙ inſufficiēs eſt diuiſio qꝛ nō ꝑ immediatanam qͣꝫuis hō ⁊ nō hō opponant̉ vt affirmatio ⁊ negotōcum hec due ꝓpoſitōes nō ſic opponant̉ qꝛ vtraqꝫ affirmatiua eſt et eſt ſil̓e vt ſi demonſtrato hoīe nigro dicat̉iſte eſt homo. aut gͦalbꝰ homo aut albꝰ non homo.D tertiū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ſic̄ dicit Hiero. hūane nature nō eſt ꝓpria ꝟtute aſcēdere ſꝫ ꝟtutealiena. xp̄s autē aſcēdit in cclū ꝓpria ꝟ̓tute ſic̄dr̄ Eſa. lxiij. Gradiēs ī ml̓titudīe ꝟtutis ſueergo rōne nature diuine nō hūane aſcēdit in celū.Cui ꝯuenit t̓minꝰ motꝰ eidē ⁊ motꝰ cū igit̉ terminꝰ aſcēſionis in celū .ſ. ſeſſio ad dexterā q̄ imꝑtat eqͣlitatē pr̄iscōueniat xp̄o rōe diuīe nature rōne cuiꝰ eſt eqͣlis pr̄i igit̉et aſcēſio in celū ꝯueniet ſibi rōne diuine nature. PͣNon eſt idē terminꝰ motꝰ ⁊ pͥncipiū. ſꝫ hūana natura ēterminꝰ deſcēſionis in vterū ꝟgīs ẜm hͦ em̄ deſcēdit qꝛcarnē aſſūpſit. gͦ nō aſcēdit rōne hūane nature Pͣ Adoppoſitū dam̄. dicit ꝙ aſcēſio ⁊ deſcēſio motus ſunt corporū. gͦ videt̉ ꝙ aſcēdit ⁊ d̓ſcēdit rōe nature hūane. EFQd̓ vbiqꝫ eſt nō mutat locū. deꝰ aūt vbiqꝫ eſt. gͦ nō mutat locū aſcēſio ⁊ deſcēſio dicūt mutatōꝫ loci. gͦ videt̉ ꝙnō cōueniāt xp̄o rōne diuine nature. Ad hoc dd̓ꝫ eſtqd̓ aſcēdere et deſcēdere dicunt̉ ꝓprie ⁊ ꝑ trāſlatōꝫ ꝓprieſunt motꝰ corpoꝝ ⁊ ſic nō cōpetit xp̄o ẜm rōnē dine nature. ſꝫ rōe hūane ẜm quā deſcēdit in infernū ⁊ aſceditin celū. ꝑ trāſlatōꝫ aūt ſic ꝯuenit xp̄o deſcēdere rōne diuine nature inqͣꝫtū exinaniuit ſemetip̄m formā ẜui accipiēs. aſcēdere aūt nec methaphorice xp̄o rōe dine nature ꝯuenire pōt qꝛ vt ſupradictū eſt nō eſt dictū qd̓ diuinitas aſcendit niſi quatenꝰ in noticia hoīm creſcat̉ ꝯueniunt tn̄ ꝑſone ratōne nature qꝛ ſunt actus. actus autē