Druckschrift 
Scripta ad Hanibaldum episcopum super quattuor libros Sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

DI.XX

de ꝑmiſſione. dd̓m ꝙ naior erat tunc ptās diaboli permiſſa ꝓpter reatū nature humane.D tertiū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ ꝑ paſſionē chriſtinō ſumus liberati ab eterna pena. Qd̓ enī infinitū eſt finiri nō pōt ſed pena eterna infinita eſt. ergo nō pōt deſtrui. Pͣ Minus nonpōt in maius. minus eſt mors tꝑalis qͣꝫ eterna gͦ morstꝑalis xp̄i nō pōt in deſtructione mortis eterne. PͣPoſita cauſa ſufficiēti ponit̉ effectꝰ ſed adhuc in illis q̄vim paſſiōis xp̄i om̄ibꝰ modis in ſe recipiūt inanet tꝑalis pena ergo paſſio xp̄i nō liberat a pena tꝑali ⁊ ita ml̓tominus ab eterna. Contra zach̓. ij. tū aūt in ſanguine teſtamēti tui eduxiſti vinctos de lacū. Pͣ. Pct̄m̄ ēcauſa mortꝭ eterne ſed xp̄s liberauit nos a pctō. ergo apena eterna. ℟º. dd̓m ꝙ mors xp̄i ſufficiēs fuit qͣꝫtūeſt de ſe ad explandū om̄e pctm̄ ⁊ ꝑ cōſequēs ad liberādum ab om̄i pena ſed hanc liberationē nō efficit niſi inillis qui xp̄o paſſo ꝯiungūtur ꝑ fidē formatā vel ꝑ fideiſacr̄m quoꝝ nullus pena eternā incurrit. quantū ad penam ſenſus ſi ꝑſeuerent incurrebāt tn̄ aliqui quātū adpenā damni que eſt carētia viſionis diuine ante ſolutūp̄ciū ꝓpt̓ reatu nature hūane lꝫ fidē mediatoris haberētſic ergo paſſio xp̄i efficiēter dicit̉ liberare a pena eternaſenſus dando auxiliū ne aliqͥs eaꝫ incurrat. non aūt vtpoſtqͣꝫ aliqͥs eā īcurrit ab ea liberet̉ a pena aūt eternā dāni liberauit vtroqꝫ modo. Ad primū igit̉ dd̓m ꝙ pana eſt infinita durante cauſa ſcilicet culpa vel reatu ēſet tn̄ finibil̓ culpa vl̓ reatu ceſſante ⁊ ſic pena damni inſanctis pr̄ibꝰ eſt finita ceſſante reatu nature. Ad ſcd̓mqd̓ opponit̉ ꝙ minus nō pōt in maius. dd̓ꝫ ꝙ mors xp̄imaior fuit lꝫ nō qͣꝫtitate molis tn̄ qͣꝫtitate ꝟtutꝭ ⁊ digntatis eo qd̓ mors dei eſt ex immenſa charitate ſuſcepta Ad tertiū qd̓ obijcit̉ de pena tꝑali dd̓m eſt qd̓ duplexeſt pena tꝑalis. qꝛ quedā eſt naturalis et debita ex pctōoriginali. quedā ꝑſonalis debita ⁊ pctō actuali. pͥmaxp̄s abſtulit ab om̄ībꝰ ꝑ ſufficientiā in pn̄ti. Auferret abomnibꝰ qui ſunt paſſionis ſu­ ꝑticipes ꝑ efficiētiā in futuro. qꝛ ſic nō expedit modo tolli. ſcd̓am ꝟo quo ad ſufficientiā quidē tollit in pn̄ti ab om̄ibꝰ tollit etiā quo adreatū nō quo ad actū ꝑefficientiā ab aliquo ẜm ꝙ ꝯtingit eos ad liberatione diſponi vel ad vl̓em ꝑ baptiſmūvel ad ꝑticularē per pnīam qꝛ pnīa non tm̄ eſt pena ſedetiā medicina. ſicut vult ph̓s. et iō iſto mō nō oportuitab om̄ibꝰ penam auferri nec neceſſe eſt qd̓ in cauſis queagunt ex ordinatōe ſapientie qd̓ poſita cauſa ſtatim ponatur effectus. ſed quādo ſapientie ordo requirit ⁊ taliter agit paſſio chriſtiO quartū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ non ſit ẜm humanaꝫ natura mediator non em̄ eſt idem extremū ⁊ mediū reſpectu eiuſdē motus ſed natura humana fuit extremū recōciliatiōis. ergo nō fuit mediū Pͣ. Scd̓ꝫ hͦ mediator eſt ẜm ꝙ nodeo coniūxit ſed non potuit deo nos coniūgere niſi inquantū eſt deus. gͦ ẜm ꝙ deus eſt mediator. Pͣ. Mediū eſt cōpoſitū ex extremis. ſꝫ cōpoſitū ex hūana natura ⁊ dīna nō eſt ī xp̄o niſi ꝑſona gͦ nō rōne hūane nat̉e ſꝫrōne cōpoſite ꝑſone eſt mediator. Pͣ. Uidet̉ ꝙ nō poſſit dici redēptor. redēptio em̄ eſt iterata emptio ſꝫ nūqͣꝫante paſſionē nos emerat. ergo ꝑ paſſionē nos nō redemit. Pͣ. Nemo qd̓ ſuū eſt emit nos eramus autē xp̄iergo nos nō emit. ⁊ ſic non redemit. Ad hoc dd̓m eſtqd̓ mediator ex hoc dicit̉ ꝙ īter extrema mediat ꝓut inter ea eſt medius. mediū aūt inter extrema pōt eſſe dupliciter. vl̓ ẜm ordinē inquantū eſt ſub primo et ſupͣ vltimū. et hoc exigit̉ ad rōnem medij ꝓprie dicti. vel ẜm ꝑticipationē vtroꝝqꝫ extremoꝝ. hec aūt duo conueniūt

chriſto ẜm humanā naturā qꝛ ẜm eam a deo beatitudinem ꝑticipat ab hoībꝰ autē infirmitatē. inquantū etiaꝫhomo ſupra hoīes fuit ꝑ plenitudinē gratiaꝝ ⁊ vnionēet infra deū ꝓpter natura creatā. iō ꝓprie loquēdo rōnehumane nature mediator eft. ſed qꝛ rōne nature diuineac etiā ꝑſone nō eſt infra deū qͣꝫuis ſit ſuper hoīes. ideonon pōt dici mediator rōne vtriuſqꝫ cum potiſſima rōmedij ei deſit. Ad primū ergo dd̓m ꝙ humana natura ꝓut eſt in xp̄o nō eſt extremū qꝛ ī xp̄o nō egebat recōciliatione cum non eſſet pctō infecta. Ad ſcd̓m quodobijcit̉ ꝙ nō potuit recōciliare nos niſi inquantū deusdd̓m ꝙ qͣꝫuis potētia recōciliādi attribuat̉ ei inquantūdeus tn̄ exhibitō recōciliatōis ꝑ ſatiſfactionē attribuit̉ei ẜm ꝙ homo. ⁊ ideo ẜm humanā naturā que eſt ꝓxīacauſa reconciliatōis dicit̉ mediator. Ad tertiū quodobijcit̉ ꝙ mediū compoſitū eſt ex extremis dd̓ꝫ ꝙ qͣꝫuisꝑſona cōicet cū vtroqꝫ extremoꝝ hͦ eſt cū deo ⁊ hoīe ẜmnaturas non tn̄ ẜm ordinē medij. ⁊ ideo nō pōt dici mediator ẜm ꝑſonā. Ad qd̓ obijcit̉ de redemptōe dd̓mꝙ ꝑ pctm̄ primoꝝ parentū totuꝫ humanū genus a deigloria erat alienatū ⁊ in ptātem vſurpatiuā diaboli ẜmcolpā ⁊ penā redactū. ꝑ paſſionē vero xp̄i ⁊ deo ſumusreſtituti ⁊ a diabolo liberati. vn̄ hiōi liberatio habꝫ rōnem duplicis emptōis inquātū em̄ a ptāte diaboli eripuit nos. dicit̉ nos emiſſe ſic̄ rex regnū occupatū ab aduerſario ꝑ laborē certaminis. inquātū vero deū nobisplacauit dicitur nos redemiſſe ſicut preciū ſoluens ſatiſfactiōis ꝓ nob̓. vt a pena ⁊ a pctō liberaremur. Ꝙobijcit̉ de iterata emptōe. dd̓ꝫ ꝙ iterata emptio ꝑ p̄poſitionē importata nō refert̉ ad actū emptiōis quaſi aliasempti fuerimꝰ. ſed ad terminū actus qꝛ alias ſui fueramus in ſtatu innocētie. Emere em̄ eſt aliqͥd ſuū facere.redimere vero aliqͥd facere iterato ſuū Ad illud quodobijcit̉ ꝙ nemo qd̓ ſuū eſt emit. dd̓m ꝙ eo modo qͦd ſuūeſt emi nō pōt. ſed qd̓ meū eſt vno modo ⁊ nō meū altero modo emere poſſum. ſicut ſi aliqua res ſit mea qͣꝫtuꝫad ꝓprietatē nō tn̄ quantū ad vſuꝫ. ⁊ ſic qͣꝫuis humanūgenus fuerit dei ꝑ creationē tn̄ eſt redemptū vt alio moſit ſuū. ſcꝫ per iuſtificationē.Olparū cyrographa.Cyrographū dicit̉ a cyros qd̓ ē manꝰ ⁊ graphia qd̓ eſt ſcpͥtura quaſi ſcpͥtura manual̓que memoriā debitori facit ⁊ obligatōꝫ adſoluendū. Dicunt̉ em̄ cyrographa nr̄oꝝ pctōꝝ ꝑ mortēxp̄i deleta inquātū memoria pctōꝝ nr̄oꝝ amota eſt ẜmꝙ eoꝝ n̄ r̄cordat̉ ad puniēdū l̓ inqͣꝫtū obligatō pene ſeureatus amotus eſt. Si ergo xp̄s ẜm vos o heretici vnāhabeat tm̄ naturā bn̄ dicit̉ nō qd̓ ẜm diuinā naturā ſitmedius ſeu ꝑſonā. ſed qꝛ ex illa habet humana naturaꝓprietatē qua media eſt inter deū ⁊ hoīes .ſ. qꝛ ex illa habet vt ſit hominibꝰ ſuꝑior ⁊ deo ꝓximior. OIXXI vero queritur ⁊cͣ. Hic primo querit̉ vtrū ſolus xp̄s potuit ſatiſfacere ꝓ humana natura vel aliter purus hō. qꝛ ẜm ph̓m qͥ famulat̉ dijset pr̄ibꝰ ẜm potentiā ſuā iuſtus eſt qͣꝫuis ad eqͣlia nō poſit. ⁊ ſic ad gr̄aꝝ actionē ꝓ bn̄ficijs ſufficit homī ẜm poſſe reddere. gͦſil̓r ad ſatiſfactōꝫ ꝓ maleficijs. gͦ ſufficit adreꝑationē hoīs ſatiſfactō quā hō p̄t facere Pͣ. Bonūpotentiꝰ eſt ad agendū qͣꝫ malū qꝛ non agit niſi virtuteboni ſed vnus homo ꝑ vnū malū actum potuit totā naturam humanā corrūpere ergo multo fortius ꝑ multosactus bonos potuit reꝑare. Pͣ. Crudelis eſt creditor