EI.III

tm̄ iō non poteſt dari creature īfinita potentia actiua.quia eſſet eēntia infinita ſed paſſiua pōt vt ptꝫ in materia pͥma. cum ergo oīpotentia ponat in creatura potentiam actiuā infinitam om̄i ſcientia nō ſed paſſiuam tm̄non potuit humane nature in xp̄o coīcari oīpotētia ſicut omnis ſcīa ¶ Qd̓ ergo obijcitur pͥmo. data ē mihi ⁊cͣdd̓m ē ꝙ illa datio intelligit̉ dupl̓r. vel ẜm rem. vel ẜmmanifeſtationeꝫ. ẜm rem intelligit̉ omnipotentia darixp̄o ab inſtanti ꝯceptionis ẜm ꝙ homo nō per informationē ſed per vnionē ſcd̓m coīcatiā attributoꝝ. ẜm manifeſtationē ꝟo a tꝑe reſurrectiōis ẜm ꝙ res dicitur fieri qn̄ īnoteſcit. ¶ Ad ſcd̓m qd̓ obijcitur de ſcīa practicanō ſolum eſt ad ꝓductionē operis ſed ad cognitionemoꝑis ſiue directionē. pͥmo modo ꝯcernit cauſalitatē. qꝛpractica ē ẜm rem ⁊ modū vn̄ qui ſic habet ſcīam practicam cū cauſalitate .ſ. d̓: hēre practice. ſcd̓o mō nō qͣꝫuisſit practica ẜm remn̄ tn̄ ẜm modū. hoc mō xp̄s habuitſciam practicā ſed n̄ practice. ¶ Qd̓ obijcitur de oī ſcīa.dd̓m ꝙ nō eſt ſimile. qꝛ omnipotentia ponit in creatura potentiā actiuā infinitā ſed omnis ſcīa nō. non em̄ īportat rerum cauſalitatē ſed aſſimilationem.N nullo creatura creatori equat̉ Intelligendū eſt quantum adratione rei habite ⁊ quantū ad modū haAbendi ⁊ qꝛ ſi qͥd idē cōicatur deo ⁊ creaturen̄ tn̄ ẜm eūdē modū ⁊ ẜm eandē rationē. ¶ Nemo nouit que ſūt dei. nō excludit̉ ex hoc pater ⁊ filiꝰ qui habēteandē potentiā cū ſpūſctō. natural̓r ē capax ſcie. eſt eniꝫaīa facta ad ſciendū oīa: non ad faciendum oīa.¶ OIXVTlud quoqꝫ pretermittendū n̄ eſt. ¶ Hic querit̉ pͥmo. vtrūdebuit naturā humana cū infirmitatibus noſtris aſſumere. Contraria enimꝯtrarijs curant̉. ſed xp̄us naturā humanam aſſūpſit vt curaret defectus noſtros. gͦ defectꝰ etuſaſſumere n̄ debuit ſed potius ꝯditiōes oppoſitas defectibus. ¶ Pͣ. Pena n̄ debet eſſe niſi cū culpa p̄ceſſit. ſꝫ īxp̄o culpa eē n̄ potuit. gͦ nec penalis defectus ī eo eſſe debuit. ¶ Pͣ. Defectus qͦs cū hūana natura accepimꝰ cōtrahere dicimur. ſi ergo xp̄s cū humana natura defectꝰnoſtros aſſumpſit. videt̉ ꝙ eos ꝯtraxerit qd̓ n̄ ꝯcediturPͣ. Xp̄s venit auferre oēs defectꝰ noſtros. ſi ergo adhoc aliquos aſſumpſit vt eos ſanaret videt̉ ꝙ pari rōneoēs debuerit aſſumere vt ignorantiā culpā ⁊ alia hm̄or¶ Contra. ad Heb̓. ij. In quo paſſus ē ⁊ tēptatꝰ potēseſt his qui tēptati ſūt auxiliari. ſed xp̄s ad auxilianduꝫhoībus venit. ergo debuit eoꝝ defectus ſuſciꝑe. ¶ Pͣ.Xp̄s venerat ad redimendū genus humanū. ſed opusredēptionis cōgrue cōplere n̄ poterat niſi per paſſionē.ergo debuit defectus aſſumere ẜm ꝙ paſſibilis fuit.¶ Ad hoc dicendū ꝙ xp̄s ad hoc venit vt humanū genus reduceret in deū a quo ꝑ peccatū abductū erat ⁊ iōſicut mediator ea que dei ſūt tranſfudit ī nos ⁊ ea q̄ noſtra ſūt quodāmō in deū. n̄ aūt noſtra que in nobis tm̄ſūt ⁊ a nobis n̄ a deo .ſ. peccata. qꝛ per hoc ad deū nō ordinamur ſed magis deordinamur a deo. ſed ea q̄ in nobis a deo ſūt oīa in ſe ordinata ſūt ⁊ ad ip̄m nos ordinamur. ⁊ iō ea q̄ fecit in nobis vtpote naturā ẜm ꝑfectiones nature ⁊ defectus penales ⁊ qͦſdā naturales ſicutindigentiā cibi quā hō in ſtatu īnocētie habuiſſet ī deūtrāſtulit n̄ in naturā diuinā ſed in ꝑſonā aſſumēdo humanā naturā. hoc em̄ in ſua ꝑſona ſuſciꝑe eſt deo ipſarep̄ſentare ad placandū nobis ip̄m. ¶ Ad illud qd̓ obij

citur in ꝯtrariū. ꝙ ꝯtraria ꝯtrarijs curantur. optime ꝑcreationē cauſe ſue ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝑ ꝯtraria cauſe. cā aūt horūdefectuū nobis ē culpa ⁊ ideo remouēdo culpā ſanauitdefectus. culpam aūt remouit ꝓ peccatis ſatiſfaciendoꝑ penam qua ſuſtinuit. ⁊ ſic ſuſcepit noſtros defectꝰ vteos curaret ¶ Ad ſcd̓m qd̓ obijcitur ꝙ pena n̄ debet p̄cedere niſi culpa p̄ceſſerit. dd̓m ꝙ culpa p̄ceſſit in naturaqͣꝫuis n̄ in ꝑſona cuius vices in ſatiſfaciēdo gerebat.¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ nos dicimur ꝯtrahere hm̄oi defectus. qꝛ ex debito peccati originalis cū quo naturā humanā accipimus de neceſſitate in nobis ſūt. xp̄s auteꝫaccepit naturā humanā ſine peccato originali ⁊ ſic hosdefectus habuit n̄ ex aliqua neceſſitate debiti ſed ex pura volūtate aſſumētis. ⁊ ꝓpter hoc d̓r ꝙ aſſūpſit hmoidefectus n̄ ꝯtraxit ¶ Ad quartū dd̓ꝫ ꝙ xp̄s venerat curare defectuſ hūane nature ad qd̓ reqͥrebatur gratie plenitudo. ⁊ iō defectus illos xp̄s n̄ ſuſcepit qu ꝑtiinēt adimꝑfectionē gratie vel alicꝰ gratuiti doni. ſicut ē ignorātia difficultas ad bonū ⁊ cet̓a. hm̄oi. nec iteꝝ oꝑtuitꝙ aſſumeret oēs defectus ꝑſonales vt leprā ⁊ cecitatē ⁊alia hm̄oi que īueniūtur in diuerſis ꝑſonis ſed ſolū illos qui ꝯſequūtur totā humanā naturā vt famē ſitim⁊ hmoi. ⁊ hoc ē qd̓ dicit Dama. ꝙ xp̄s aſſumpſit paſſiones faturales .i. que ꝯſequūtur totam naturam ⁊ indetrahibiles .i. quen ꝑtinent ad defectum gratie.D ſcd̓m ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ in xp̄o n̄ fuerīt aīe paſſiōes. Dicit̉ em̄ de xp̄o Iſa. xlij. Nōerit triſtis nōqꝫ turbulentus. gͦpari rōne neqꝫyaſſiones alias habuit. ¶ Pͣ. Per ꝟtuteꝫ hōquictatur a tumultibꝰ paſſionū. ſed in xp̄o fuerūt perfecte ꝟtutes. ergo n̄ fuerūt in eo aīe paſſiones. ¶ Pͣ. Paſſiones aīe impediūt iudiciū rōnis. vnde Grego. dic̄. qͥira ꝑ viciū excecat oculū mētis: iraper zelū turbat. ſed īxp̄o iudiciū rōnis nullatenus fuit īpedituꝫ. ergo in xp̄opaſſiones aīe n̄ fuerūt. ¶ Sed ꝯtra ē quod d̓r Matth̓.xxvj. Triſtis eſt aīa mea vſqꝫ ad mortem. ⁊ Mar. xiiij.Cepit ieſus pauere ⁊ tedere ⁊ meſtus eē. ¶ Pͣ. Xp̄s magis venit ad curandū defectus aīe qͣꝫ corꝑis. ſed ipſe aſſumpſit dolores corꝑis ad ſanandū defectus corꝑalesergo ſil̓r aſſumpſit paſſiōes aīe ad ſanandū aīe defectꝰ.¶ ℟. dicēdū ꝙ in xp̄o ꝟe fuerūt aīe paſſiōes vt gaudiuꝫdolor ⁊ hm̄oi. ſed ẜm tres ꝯditiones differētes a nobis.Primo qꝛ in nobis paſſiones qn̄qꝫ deducūt rōnē qd̓ inxp̄o non fuit. ⁊ ideo d̓r ꝙ timor in xp̄o n̄ fuit paſſio qͣſiꝑfecta. ſed ꝑ paſſionē qͣſi inchoatio paſſionis ī inferioriꝑte. Secūdo qꝛ in nobis paſſio ⁊ ſi nō deducat rōnē tn̄aliqual̓r eā cōmouet ⁊ īpedit quod in xp̄o nō fuit v̓tuteverbi faciente vt vnaqueqꝫ potētia haberet ꝓpriā oꝑationē ſine īpedimēto alterius vt ꝑ Damaſ. ptꝫ. Tertioqꝛ in nobis frequēter paſſiones p̄ueniūt iudiciū rōnis⁊ tūc dicitur paſſio motus ſubitus. ſed hoc in xp̄o nonfuit. qꝛ inferiores vires ita erant ſubiecte rōni ꝙ nullmotus in eis ſurgere poterat niſi rōne ordināte. ¶ Adpͥmū ergo dicenduꝫ ꝙ ꝑ illam auctoritatē Iſa. excluditur a xp̄o triſticia rōeꝫ deducens vel īpediens. ¶ Ad ſecundū dicendū ꝙ paſſiōes ille que ſequūtur iudiciumrōnis n̄ īpediūt ꝑfectionē ꝟtutis īmo eā oſtendunt. iſteꝟo aliqualiter impediūt que iudiciū rōnis p̄ueniunt.¶ Ad tertiū dicendū ꝙ paſſiones īpediūt iudiciū rationis in nobis n̄ aūt in xp̄o rōne iam dictaD tertiū ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ dolor n̄ fuerit in ſuꝑiori ꝑte rōnis. Paſſio em̄ ẜm ph̓min vij. ph̓icoꝝ n̄ ē niſi in ꝑte aīe ſenſitiua. ſeddolor ē quedā paſſio. ergo n̄ ponitur in ſuꝑiori ratione xp̄i. ¶ Pͣ. Tūc aīa a paſſione deducitur qͣndo paſſio vſqꝫ ad ſuꝑiorē rationē ꝑtingit. ſꝫ aīa xp̄i non