DI.XII

paſſus n̄ tn̄ eſt ꝑ ſe. qꝛ paſſio n̄ ꝯuenit ſub̓o rōne diuinitatis qͣꝫuis ꝯueniat ſibi rōne ſuppoſiti. ¶ Ad. 3. dd̓m ꝙaſſumere ꝯuenit nature rōne vniōis. ⁊ iō n̄ opꝫ ꝙ cōueniat filio dei. ſecus aūt eēt ſi ꝯueniret nat̉e rōne natureMnia per ipſuꝫ factaſūt ⁊cͣ. ⁊ videt̉ hoc n̄ eē ad ꝓpoſitū qꝛ augintēdit de filio dei inqͣntū ē filiꝰ dei. dd̓ꝫ q̄qꝛ n̄ ē in xp̄o aliud ſuppoſitū niſi ꝑſona filij dei. iō ſicut de filio dici n̄ p̄t ꝙ ſit creatura ita nec dexp̄o ¶ In deo creatura eē n̄ p̄t. ¶ Cōtra Ro. xj. In qͦ. ſin xp̄o ſūt oīa. ⁊ dd̓m ꝙ ſūt in ip̄o creature n̄ ꝑ eēntiamſed ſicut in cā per ſimilitudines ideales que ẜm ꝙ in eoſunt create nō ſunt.XII¶ DI.Oſt predicta querit̉Poſtqͣꝫ det̓minauit mgr̄ vtꝝ xp̄s poſit dici creatura. h̓ det̓mīat d̓ defectibꝰ qꝯſequunt̉ naturā hūanā ẜm ꝙ creatur.e. pͥmo det̓minat de iſto defectu qͥ ē īciꝑeē qͥ ꝯſeqͥtur coēm creaturā. ſcd̓o de his q̄ ꝯſequūt̉ ſpālithūanā naturā ibi Solet etiā q̄ri. circa pͥmū duo facit.pͥmo mouet qōnē ⁊ obijcit ꝓ ⁊ ꝯͣ. ſcd̓o det̓minat eā Hisigit̉ aucͣtatibꝰ Solet q̄ri. hic diuidit̉ in z. in quaꝝ pͥmadet̓minat de defectibꝰ his q̄ ꝑtinēt ad defectū ipſiꝰ nat̉eaſſūpte. ſcd̓o de his q̄ ꝑtinēt ad defectū ex ꝑte aīe. Ideon̄ īmerito q̄rit̉. tertio de his q̄ ꝑtinēt ad defectū carnis.Solet etiā q̄ri. pͥma in. 3. pͥmo mouet qōnē .ſ. vtꝝ aliūde qͣꝫ de gn̄e adā xp̄s hoīem aſſumere potuerit. ſcd̓o ſoluit Sane dici p̄t. tertio ſolutiōꝫ confirmat Ut em̄ aitaugꝰ Ideo n̄ īmerito q̄rit̉. hec diuidit̉ ī .3. ꝑtes. pͥmo em̄q̄rit vtꝝ xp̄s potuerit peccare. ⁊ on̄dit ꝙ n̄. ſcd̓o ſoluit.Hec diſcep. opus. tertio dupl̓r obijcitur ꝯtra ſolutionē⁊ ſoluit Quidā tn̄ ꝓbare conant̉. Solet etiā q̄ri. hec diuiditur in d. ꝑtes. pͥmo em̄ ponit qōnē. ſcd̓o ſubiūgit ſolutionē Quidam tamen arbitrantur ⁊cͣ.Ic pͥmo on̄ditur ꝙ hec ſit ꝟa ille hō incepit eēde illo hoīe p̄dicantur attributa vtriuſqꝫ nature. gͦ ſicut rōne diuine nature pōt dici ꝙ ſpfuerit. ita rōne hūane qd̓ eē inceꝑit ¶ Pͣ. Naſci tꝑal̓r ē mutari de n̄ eē in eſſe. ſed eē hm̄oi incepit eſſegͦ cū xp̄s natꝰ ſit tꝑal̓r incepit eē xp̄s. ¶ Pͣ. Iſte hō ſupponit ꝑſonā cōpoſitā. ſed ꝑſona cōpoſita n̄ fuit ab et̓ nogͦ nec iſte hō fuit ab et̓no. gͦ incepit eē. ¶ Iuxta hͦ q̄rituran hec ſit ꝟa. iſte homo incepit eē deus. ⁊ videtur ꝙ ſican̄qͣꝫ mūdus fieret nullꝰ hō erat deus. gͦ eius ꝯtradictoria erat falſa .ſ. aliqͥs hō erat deꝰ. modo aūt ē ꝟa. gͦ aliqͥsbō ē deus qͥ pͥmo n̄ fuit deꝰ n̄ niſi iſte hō. gͦ iſte hō incepiteē deꝰ. ¶ Pͣ. Per gratiā vniōis ille hō ē deꝰ. ſꝫ gr̄a vnionis n̄ ſꝑ fuit. gͦ nec ille hō ſꝑ fuit deꝰ. gͦ incepit eſſe deus.¶ Ad hoc dd̓m ꝙ t̓minꝰ in p̄dicato poſitꝰ tenet̉ rōe forme ī ſub̓o rōe ſuppoſiti. cū igit̉ ī choatio repugnet ꝑſonexp̄i n̄ aūt nat̉e hūane ipſiꝰ xp̄i. gͦ iſta ē falſa. iſte hō īcepiteē deꝰ vl̓ iſte hō cepit eē deꝰ qꝛ īchoatio n̄ pōit̉ circa dināꝑſonā niſi cū reduplicatiōe nat̉e ītelligat̉ ẜm ꝙ hō. hecaūt ē ꝟa ille hō xp̄s ſiue deꝰ īcepit eē hō. tn̄ ſi hͦ v̓bū cepitexpōatur in ꝑticipiū ⁊ ferat̉ ad totā ꝓpōnē vt dicatur cepit .i. īchoatū ē. hec ꝓpō erit ꝟa iſte hō cepit eē deꝰ ¶ Qd̓obijcitur gͦ in ꝯtrariū de attributis dd̓m eſt ꝙ qͣꝫuis ſitſub̓m vtriuſqꝫ nat̉e. tn̄ ꝑ dīnā ꝯſtituitur ī eē ſuppoſiti ꝑhūanā n̄ ſꝫ aduēit ſuppoſito ꝯſtituto. hinc ē ꝙ oīa attributa diuine nat̉e ꝯueniūt iſti ſuppoſito ⁊ de illo p̄dicāt̉attributa ꝟo hūane nature q̄dā ſūt n̄ repugnātia attributis ipſiꝰ diuine nature vel ꝑſone ꝯtradictorie ⁊ illa p̄dicātur. q̄dā ꝟo repugnāt ꝓpt̓ negationē incluſam vt i-

ceptio creatio. ⁊ illa n̄ ſimpl̓r p̄dicātur niſi cū reduplicatiōe nature ¶ Ad ſcd̓m qd̓ obijcitur ꝙ naſci tꝑal̓r ē mutari ⁊cͣ. dd̓m ꝙ naſci tꝑal̓r ex mr̄e n̄ ē natū ꝯuenire ſuppoſito niſi rōe corꝑis. ⁊ iō ſimpl̓r p̄t dici natꝰ tꝑal̓r. ſedinciꝑe eē n̄ ē natū ꝯuēire nature ſuppoſiti tm̄ ſꝫ etiā ipſiſuppoſito. ⁊ iō n̄ p̄t p̄dicari de ſuppoſito et̓no ſimpl̓r niſi cū reduplicatōe nature qͣꝫuis ip̄a natura inceꝑit eſſe.¶ Ad 3. qd̓ obijcit̉ de ꝑſona cōpoſita dd̓m ꝙ hec ē ꝟa ꝑſona cōpoſita ſꝑ fuit. n̄ tn̄ hec ē ꝟa ꝑſona iſta ſꝑ fuit cōipoſita. qꝛ ad ꝟitatē cōpoſitiōis ſufficit ꝙ p̄dicatū cōueniat ſub̓o. nec opꝫ ꝙ ꝯueniat ei rōe forme ſigͣte vl̓ appoſite ex ꝑte ſub̓i ſꝫ rōe totiꝰ qd̓ ē ex ꝑte p̄dicati oꝫ p̄dicatūꝯuenire ſub̓o. ¶ Ad qͣrtū qd̓ obijcitur nullꝰ hō erat dd̓ꝫꝙ ab et̓no fuit veꝝ dicere nullꝰ hō ē deꝰ. qꝛ ſuppoſitumet̓nū nōdū erat ſuppoſitū hūane nat̉e vn̄ n̄ pot̓at ſumiſub dicta diſtributiōe ſicut nūc p̄t poſt vnionē. vn̄ quāuis ab et̓no n̄ eēt veꝝ dicere aliqͥs hō ē et̓nus mō tn̄ ē verū dicere aliqͥs vel ille hō ē ab et̓no. Uel dd̓ꝫ ꝙ hec .ſ. aliqͥs hō erat deus ab et̓no n̄ erat falſa. qꝛ illud ſuppoſituꝫqd̓ ē xp̄i hoīs n̄ eēt deus. ſed qꝛ tū cn̄ erat ſuppoſitū humanū. ſed tn̄ inferebat̉. gͦ iſte īcepit eē deuſ ītelligitur ꝙſuppoſitū qd̓ eſt xp̄i hoīs n̄ ſꝑ fuerit deꝰ qd̓ eſt falſū. ⁊ iōn̄ ſeqͥtur argumentū. ¶ Ad. v. qd̓ obijcitur de gr̄a vnionis dd̓m ꝙ hec det̓mīnatio ꝑ gratiā idē oꝑatur qͣꝫtū adhͦ. hinc ē qd̓ d̓r ẜm ꝙ hō. vn̄ ex hac n̄ p̄t ꝟificari ſimpl̓r ꝙceꝑit eē deꝰ. vn̄ hec ē falſa ẜm quid ⁊ ſimpliciter.D ſcd̓m ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ aliūde potuit aſſumere hominē qͣꝫ de genere adā. Augꝰ.poterat aliūde aſſūere hoīem in quo eſſet mediator dei ⁊ hoīum qͣꝫ de genere adam. ¶ PͣQQui vult ꝓ alio ſatiſfacere opꝫ ꝙ n̄ ſit obligatus pro ſenatura de genere ade tota obligata ꝓ ſe. ergo ad ſatiſfaciendū n̄ debebat illā aſſumere. ¶ Ad oppoſitū. Prophete p̄dixerūt xp̄m naſci de ſemine dauid ⁊ ſic de genere adam. cū ergo ꝓphetia ſit infallibilis ꝟitas aliter nonpoterat ꝯtingere. ¶ Pͣ. Una natura reꝝ naturaliū refertur ad vnū pͥncipiū. ergo extra adā qui fuit pͥmū pͥncipiū nihil fuit nature hūane. ſed qd̓ nō eſt aſſumi nonpōt. gͦ n̄ potuit aſſumi aliūde. ¶ Pͣ. Si ſatiſfactor noneēt de genere ade eius ſatiſfactio n̄ ꝑtinuiſſet ad filiosade. ad hoc ergo ꝙ ſatiſfactio ad filios ade ꝑtineat opꝫxp̄m ſatiſfactorē eē de genere ade. ¶ ℟º dd̓m ꝙ aliūdepotuit aſſumere de potētia ſed n̄ de cōgruentia quā aliquid ordinatū ē. Cōgruitatis ꝟo rō ſumit̉ ex oſtenſiōedīne potētie ī hoc ꝙ de natura victa a diabolo vicit eū.ex oſtēſione etiā diuine ſapīe in hoc ꝙ d̓ nat̉a morbidafacit antidotū ex oſtēſione dīne iuſticie in hoc qd̓ illudqd̓ peccauerat fecit emendari. ex oſtenſinoe diuine miſericordie in hoc qd̓ pctōribꝰ dedit ſummā ſpem ⁊ fiduciā. ¶ Qd̓ obijcitur de augꝰ. rn̄deo poterat de potentiaſed nō de cōgruentia vt dictū eſt. ¶ Ad ſcd̓m qd̓ obijcitur de ſatiſfactiōe dd̓ꝫ ꝙ naturā quā aſſūpſit pͥus nat̉apurgauit ab obligatiōe peccati. ⁊ ſic n̄ obligatus fuit ꝓſe rōne ꝑſone nec rōne nature aſſūpte. ¶ Ad tertiuꝫ qd̓obijcitur de p̄dicatiōe ꝓphetarū dd̓m ꝙ hm̄oi p̄dication̄ imponit neceſſitatē euētus ſimpl̓r ſed ſub ꝯditiōe .i.ſuppoſita tali ordinatiōe diuina. vn̄ n̄ excludit poſſibilitatē ſimpl̓r. ¶ Ad quartū qd̓ obijcitur de vno principio humane nature. dd̓m ꝙ natura ꝓpaganda per viamgeneratiōis naturalis tota fuit in illo pͥncipio ꝟtute nōmole ſed nihilominꝰ ſuꝑnaturalit̓ deus potuit aliā naturam humanā que pͥus n̄ erat facere ⁊ illam aſſumere¶ Ad qͥntū qd̓ obijcitur de filijs ade dd̓m ꝙ ſatiſfactioꝑtinuiſſet ad filios ade. qꝛ eadē eſſet natura in ſpecie lꝫnon ab adam naturalit̓ ꝓpagata ſicut eua formata d̓ coſta ade lꝫ nō ꝑ viā nature eadē in ſpē cū adam eſt.