LI.IFF
eſſe a patre n̄ hꝫ tn̄ eē diuerſū a pr̄e. ⁊ iō nō opꝫ ꝙ eē eiusſit dependens vel poſſibile ⁊ ita nec creatumD ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ xp̄s ſit creatura.De qͦcūqꝫ p̄dicat̉ inferiꝰ ⁊ ſuꝑius. ſed creatura ē ſuꝑius ad hoīem. gͦ cū hō p̄dicet̉ de xp̄o p̄dicabitur de eo creatura. ¶ Pͣ. Oē qd̓ eſt autt creatū vel īcreatū. ſed xp̄s ē hō. gͦ hō ē creatꝰ vel īcreatus. n̄ hō increatꝰ ſicut nec hō et̓nus. qꝛ accn̄s hoc diſcoheret naturalit̓ ſub̓o. gͦ hō creatus ⁊ ſic creatura. ¶ Pͣ.Magis diſtāt a deo defectꝰ creature qͣꝫ natura eiꝰ. ſedxp̄s denoīatur a defectibꝰ creature vn̄ d̓r mortuꝰ. gͦ magis denoīabitur a natura vt dicat̉ creatꝰ ¶ Cōtra. Hugo de ſctō vic. Hoc ē eē creatū aliqͥd de nihilo eē .i. eē ꝑnihil. ſed xp̄s nūqͣꝫ fuit nihil. gͦ n̄ ē creatura. ¶ Pͣ. Creatura n̄ p̄t p̄dicari de ſuppoſito et̓no. ſed xp̄s dicit ſuppoſitū et̓nū. gͦ n̄ p̄t dici creatura ¶ Ad hoc dd̓ꝫ ē ꝙ creatioꝓprie reſpicit eē vt dicit ꝯm̄. in li. de cauſis. ꝙ eē ē ꝑ creationē. alia ꝟo ꝑ informationē. ⁊ iō ad illud ꝑtinet ꝓpriecreatio cuiꝰ eſt eē. eſſe aūt ꝑ ſe ⁊ ſimpl̓r ē ſuppoſiti ſubſiſtētis. alia ꝟo dicūtur eē inqͣꝫtū ſuppoſitū ī eis ſubſiſtitvt natura ipſiꝰ ſuppoſiti ⁊ accn̄tia eiꝰ. ⁊ iō eē dictū ſimplicit̓ de ſuppoſito ſigͣt eē ꝑſonale ip̄iꝰ. eſſe ꝟo ẜm ꝙ ꝯuenit ꝑti vel accn̄ti n̄ d̓r ſimpl̓r de ſuppoſito ſed ſuppoſitūd̓r eē in eo. iō cū d̓r xp̄s ē ſigͣtur ipſiꝰ eē ſuppoſiti n̄ aūt eēipſiꝰ nature vel accn̄tis aut ꝑtis eē aūt ipſiꝰ ſuppoſiti ēeē diuinū n̄ creatū. ⁊ iō n̄ p̄t dici xp̄us eē creatura. qꝛ ſidaretur ītelligi eē ip̄iꝰ ſuppoſiti creatū. qd̓ ē falſū ¶ Qd̓gͦ obijcitur ī ꝯͣriū dd̓m ꝙ hō p̄dicat̉ de xp̄o rōe nat̉e ſigͣtecreatura ꝟo p̄dicat̉ de hoīe rōe ſui eē ⁊ n̄ ꝓpͥe rōe nature⁊ iō n̄ oꝑꝫ ꝙ nom̄ creature de xp̄o p̄dicetur cū n̄ ẜm idēp̄dicetur de xp̄o hō ⁊ creat̉a. vel dd̓m ꝙ qͣꝫtū ad eē hm̄ohoīs n̄ ē ſuꝑior creatura ad hoīeꝫ. ⁊ iō n̄ opꝫ ꝙ creaturap̄dicet̉ de xp̄o ¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓m ꝙ cū dr̄ xp̄s aūt hō creatꝰ⁊cͣ. ꝓpō hec xp̄s ē hō creatꝰ diſtīguēda ē. qꝛ ſi ꝑticipiū det̓mīet p̄dicatū in cōꝑatōe ad ſub̓ꝫ cū p̄dicetur gr̄a formenotat̉ creatio in eē forme ꝑ terminū ſigͣte. ⁊ ſic ē ꝟa. ſi ꝟodet̓mīet p̄dicatū abſolute tūc notat̉ creatio ī eē p̄dicatogr̄a ſuppoſiti. qꝛ tūc p̄dicatū ē ſub̓ꝫ rōe det̓mīatōis ⁊ ſicē falſa. ex pͥmo aūt ſēſu ẜm quē ꝟa ē n̄ ſeqͥt̉ ꝙ xp̄s ſit creatura ſꝫ ꝙ hūanitas ſit creatura ¶ Ad 3. dd̓ꝫ ꝙ rō creture n̄ pͥncipal̓r ꝑtīet ad ſuppoſitū qd̓ ī xp̄o ē et̓nū. ſꝫ defectꝰ naturales vt mori ⁊ pati ꝑtinet ad ſuppoſitū rōnnature vl̓ ꝑtiū ip̄iꝰ q̄ in xp̄o ē creata. ⁊ ideo rō n̄ ſeqͥturD. .3. ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ xp̄s ẜm ꝙ hō n̄poſſit dici creatura. Quicqͥd em̄ p̄dicatur dealt̓o ẜm ꝙ ip̄m ē .i. ẜm aliqͦd attributū eēntialep̄dicatur de eo ſimpl̓r. ſed creatura n̄ p̄dicatur de xp̄o ſimpl̓r. gͦ n̄ de xp̄o ẜm ꝙ hō cū hō ſit eiꝰ eēntiale p̄dicatū. ¶ Pͣ. Nihil ē creatū ī xp̄o niſi natura humana. ſed hec ē falſa xp̄us ẜm ꝙ hō ē natura hūana. gͦ ⁊hec xp̄s ẜm ꝙ hō ē creatura ¶ Pͣ. Qd̓ d̓r d̓ xp̄o ẜm ꝙ hōn̄ excludit eē dīnū cū hō ſit deꝰ. ſed eē creaturā excludiab eo eē dīnū. gͦ n̄ p̄dicat̉ de eo ẜm ꝙ hō. ¶ Cōtra. Qd̓ n̄ē et̓nū ē creatū. ſꝫ xp̄s ẜm ꝙ hō n̄ ē et̓nꝰ. gͦ ẜm ꝙ hō ē creaturā. ¶ Pͣ. Oē qd̓ ē factū ē creatū. ſed xp̄s ẜm ꝙ hō ē factus. gͦ xp̄s ẜm ꝙ hō ē creatꝰ. ¶ Ad hoc dd̓m ē qd̓ ꝯuēitꝑti ſinē natū toti ꝯuenire ꝑ ꝑte abſolute denoīat totū.ſicut aliqͥs d̓r criſpꝰ ſimpl̓r ꝓpt̓ criſpitudinē capilloꝝ qd̓aūt ꝯuenit ꝑti ita ꝙ aptū natū ē toti ꝯuenire ꝑ ꝑtē nonſimpl̓r denoīat totū niſi cū reduplicatiōe ꝑtis. ſic̄ aliqͥsn̄ d̓r albꝰ ſimpl̓r qͣꝫuis ſit albꝰ in pede niſi reduplicet̉ pesvt dicat̉ albꝰ pedeꝫ. nec hoc prope d̓r ſed figuratiue .i. pſynodochē. vn̄ cū natura hūana ſe hēat ad ꝑſonā cōpoſitā xp̄i ſicut ꝑs qͣꝫuis ꝓpͥe ꝑs dici n̄ poſſit ſicut nec ꝓprieꝑſona cōpoſita vt sͣ di. vi. dictū ē. ⁊ creatio nature ⁊ nōꝑſone nata ſit ꝯuenire cū eē vtriqꝫ aliqͦ mō ꝯueniatn̄ p̄t
dici de xp̄o ꝙ ſit creatura ſimpl̓r. qꝛ hūana natura creata ē niſi fiat additio vt dicat̉ ẜm hoīem. ⁊ tūc tropica vl̓figuratiua ē. vt dicit mgr̄ in lr̄a. qꝛ ſic ꝑ ꝑteꝫ denoīat̉ totu. ¶ Qd̓ gͦ obijcit̉ in ꝯtrariū qͥcqͥd p̄dicat̉ de aliquo ẜmꝙ ip̄m eſt ⁊cͣ. dd̓m ꝙ veꝝ ē vbi ē p̄dicatio ꝓpria n̄ figuratiua vt hic. ¶ Ad ſcd̓ꝫ qd̓ obijcitur de natura hūanadd̓m ꝙ natura humana in abſtracto n̄ p̄dicatur de xp̄oẜm ꝙ hō. ſed ꝯditiōes eiꝰ in ꝯcreto ẜm ꝙ hō pn̄t p̄dicari de xp̄o vel ꝓpͥe vel īpropͥe creatura aūt in ꝯcretiōe d̓reo ꝙ oē creatū creatura ē. ⁊ iō pōt p̄dicari de xp̄o ẜm ꝙhō. ¶ Ad 3. qd̓ obijcitur ꝙ ẜm qd̓ hō non excludit eē d̓uinū ⁊cͣ. dd̓m ꝙ id qd̓ d̓r de xp̄o ẜm ꝙ hō p̄dicatiōe ꝓpria n̄ figuratiuan̄ repugnat alteri nature. vn̄ p̄t p̄dicari de eo ſimpl̓r. ſed nō id qd̓ d̓r figuratiue ⁊ impropͥe.D quartū ſic ꝓceditur. ⁊ videt̉ ꝙ ea que ſunthumane nature n̄ pn̄t dici d̓ filio dei. oīs em̄ꝓprietas hūane nature ē qͥd creatū. ſed creaturan̄ p̄dicatur de filio dei. gͦ nec ꝓprietates humane nature. ¶ Pͣ. Ea q̄ p̄dicantur de xp̄o ẜm ꝙ hō n̄p̄dicātur de xp̄o ẜm ꝙ filius dei ē. ſed ea que ſūt hūanenature p̄dicantur de xp̄o ẜm ꝙ hō. gͦ ⁊cͣ. ¶ Pͣ. Nat̉e humane ꝯuenit aſſumi a filio dei. ſed hoc non ꝯuenit filiodei. gͦ nec oīa que ꝯueniūt nature humane dicūtur de filio dei. ¶ Contra de quocūqꝫ p̄dicatur aliqͥd p̄dicāturoīa ꝯn̄tia ad ip̄m. ergo cū de filio dei p̄dicetur homo deipſo p̄dicantur oīa que ꝯſequūtur ad ip̄m. ¶ Pͣ. Xp̄s ēꝑſona ſubſiſtēs in duabus naturis .ſ. diuina ⁊ hūana.ſed oīa que ꝯueniūt diuine nature pn̄t p̄dicari de xp̄o.gͦ pari rōne oīa que ꝯueniūt humane nature ¶ Ad hocdd̓m eſt ꝙ natura ⁊ ſuppoſitū in quibuſdā differūt re⁊rōne ſicut in cōpoſitis. in quibuſdā aūt rōne ⁊ nō re ſicut in diuinis. ſed differentia que ē ẜm rōnem eſt differentia oppoſitiōis. qꝛ natura ⁊ ſuppoſitū habent oppoſitas rationes. vn̄ iſte intētiones nō poſſunt mutuo p̄dicari de eiſdem. vnde natura nō poteſt dici incōmunicabilis nec ſuppoſitū cōmunicabile nec ī abſtracto necin concreto nec etiam in diuinis vel humanis. Differētia aūt que eſt ẜm rem non eſt oppoſitiōis. ſed eſt ſicutpͥncipij formalis ad formatum ſiue pͥncipiatum. ⁊ ideoque ẜm rem ad naturam ꝑtinent poſſunt p̄dicari d̓ ſuppoſito ſicut natura p̄dicatur .ſ. in concreto. quia autemvnio facta eſt in ſuppoſito. ideo de illo ſuppoſito pn̄t p̄dicari ea que ꝯſequūtur vtrāqꝫ naturam ſed differēterquia ea que conſequūtur naturam diuinā p̄dicantur d̓eo in cōcreto ⁊ in abſtracto ſicut ⁊ ipſa natura que vtroqꝫ modo de ipſo ſuppoſito p̄dicatur. Ea ꝟo que conſequūtur naturam humanam nō p̄dicantur de co niſi inconcretiōe ſicut nec ipſa natura p̄dicatur de xp̄o niſi inconcretione. quia aūt humana natura habet rationempartis ſicut iam dictū eſt in xp̄o. ideo ea que nata ſuntde ſe ⁊ perſone ⁊ nature ꝯuenire nō poſſunt p̄dicari deſuppoſito niſi cū additiōe ſicut ea que ſūt partis de toto ſicut apparet in hoc noīe creatura. ¶ Ad pͥmuꝫ ergoqd̓ obijcitur in ꝯtrariū ꝙ omnis ꝓprietas nature humane eſt quid creatū ⁊cͣ. dicendū ꝙ ſicut natura hūana qͥeſt creatura p̄dicatur de xp̄o in concreto nō tamen creatura ita qͣꝫuis attributa nature humane ſint creata. nihilominus tn̄ in concreto de ipſo xp̄o p̄dicantur qͣꝫuisnō creatura. ⁊ hoc eſt ꝓpter negationē incluſam in hocnoīe creatura que nō in alijs includitur. ¶ Ad ſcd̓m qd̓obijcitur dicendū ꝙ etiam ea que p̄dicant̉ de xp̄o ẜm qͥhō ⁊cͣ. ꝙ nō eſt ſimile. quia ad veritatē ꝓpoſitionis ſufficit ꝙ p̄dicatum conueniat ſubiecto quocunqꝫ modo ſiue ratione ſuppoſiti ſiue ratiōe forme. ſed ad hoc quodpropoſitio ſit per ſe oportet quod conueniat ſibi rōneforme importate per ſubiectum. vnde hec ē ꝟa deus eſt