DI.XI

bro. in glo. coll̓. j. ſuꝑ illud qͥ p̄deſtinatus ē filius dei ⁊cͣdicit. volui ⁊ reuolui ſcripturas xp̄m nūqͣꝫ filiū adoptiuū inueni. ¶ Pͣ. Adoptare totius trinitatis ē. ſed xp̄sn̄ p̄t dici totius trinitatis filiꝰ. qꝛ n̄ ē filius ſuijpſius. gn̄ p̄t dici filius adoptiuꝰ. ¶ Ad hoc dicendū ē ꝙ de rōeadoptionis vel adoptatiōis duo ſunt. vnū eſt ꝙ heredtas ad quā adoptat̉ aliqͥs ei n̄ ꝯuēiat ex natura. ſed gratia ẜꝫ ꝙ reſpectu eiꝰ hēat aptitudinē naturalē ꝓpt̓ pͥmūxp̄o n̄ ꝯuenit adoptari. qꝛ ex nat̉a patris hereditas ſibiꝯuenit cū ſit filiꝰ nat̉al̓. ꝓpt̓ ſecūdū n̄ ꝯuenit irrōabilibꝰcreaturis. qꝛ reſpectu hereditatis eterne nullā hn̄t habitudinem naturalē. cū aūt rōnalis creatura naturalitſit capax hereditatis et̓ne nec eā adipiſci poſſit niſi pegratiā. ideo tm̄ ei ꝯuenit in filiū adoptari. ¶ Ad illudquod pͥmo obijcit̉ in ꝯtrariū dicendū ꝙ adoptari in p̄dicta auctoritate attribuit̉ xp̄o n̄ in ſe ſed in membris.Ad ſecundū dicendū deſeruo ꝙ n̄ ē ſil̓e. qꝛ ꝑ hoc nonīplicatur cōtradictio aliqua ad aliquod attributum fiiij dei. ſed ꝑ filiū adoptiuū īplicatur .ſ. ꝙ pͥus fuerit natura n̄ filius ⁊ poſtea gratia filiꝰ ¶ Ad tertiū dd̓ꝫ de auctoritate Augꝭ. ꝙ ſil̓itudo eſt quo ad cauſam gratie. qͥaeſt ſine meritis p̄cedentibꝰ in illo hoīe ⁊ in nobis. n̄ qͣntum ad effectū quia illa ē gratia vnionis ẜm quā efficitur filius naturalis. ſed illa qua homo efficitur xp̄ianꝰē gratia adoptiōis ẜm quā efficitur filius adoptiuꝰ.Gquartū ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ rōne ꝑſone p̄deſtinatio xp̄o ꝯueniat. ad Ro. j. Predſtinatus ē filius dei. ſed filiatio ꝯuenit ꝑſonn̄ nature. gͦ ⁊ p̄deſtinatio. ¶ Pͣ. Qd̓ ꝯuenit ilAi hoī ꝯuenit ꝑſone filij dei ꝓpter cōmunicantiā ideomatum. ſed hoī illi ꝯuenit p̄deſtinari ſicut ceteris ſanctis.gͦuenit ꝑſone filij dei. ¶ Pͣ. Cuius ē p̄deſtinari eius ēꝑ gratiā mereri ⁊ ꝑ gloriā p̄miari. ſed hoc ē ꝓprie ſuppoſiti cuiꝰ ē agere n̄ nature. gͦ ⁊ p̄deſtinari. ¶ Ad oppoſitū. et̓no n̄ ꝯuenit p̄deſtinari. ꝑſona xp̄i ē eterna. gͦ n̄ ꝯuenit xp̄o rōne perſone p̄deſtinari. ¶ Pͣ. Ro. j. dicit glo.ꝙ p̄deſtinatio ē vno mō de hoc qd̓ n̄ fuit ſꝑ. ſed nihil eſtin xp̄o qd̓ n̄ fuerit ſꝑ niſi hūana natura. gͦ p̄deſtinatio ēde natura. ¶ ℟º dicendū ꝙ p̄deſtinari e ad gratiā p̄parari. hoc aūt dupl̓r ē. vel ad gratiā adoptōis. vl̓ ad gͣtiāvniōis p̄ꝑari. ad gratiā adoptiōis ꝯuenit alijs. nō xp̄op̄parari ꝟo ad gratiā vniōis ꝯuenit nature q̄ ē vnita. ꝑſone aūt n̄ ꝯuenit ẜm ſe ſed īquantū ē ſuppoſitū humane nature. ⁊ ideo p̄deſtinatio p̄t vtriqꝫ ꝯuenire in xp̄o ſpͥmo ⁊ pͥncipal̓r nature. ꝑſone ꝟo n̄ niſi inquantū ē ſupoſitū ipſius nature. qd̓ gͦ obijcitur de filiatiōe. dicēdiꝙ ꝟbū apl̓i intelligendū ē de xp̄o rōe ꝑſone exn̄tis ī himana natura. qꝛ ſic ei ꝯuenit filiatio n̄ rōe nature. ¶ Acſcd̓m dicendū ꝙ rō ꝓcedit de p̄paratione ad gratiā adoꝑtionis q̄ eſt pͥncipiū merendi n̄ vnionis in perſona.¶ Ad tertiū dicendū ꝙ illi hoī ꝯuenit p̄deſtinari cū reduplicatiōe .ſ. inqͣꝫtū hō eſt ⁊ ſil̓r filio dei.Priſtum ſecundū hominē n̄ eē ꝑſonā nec aliqͥd pͥmū ꝯcedit̉ ſinpliciter ẜm eſt error tertie opiniōis. illa tn̄deſcriptio ꝑſone Cōtra boe. tradit eā ī hacmateria ſpāliter. ¶ ℟. mgr̄ intelligit ẜm ꝙ ꝟ̓ba ſtricte ⁊ꝓprie accipiūtur bōe. ẜm ꝙ large. non autē ſic dicitur filius natura. nam cum dicitur deus natura ablatiuusformaliter conſtruitur quādo dicitur filius natura cōſtruitur originaliter xp̄m virginis filium eſſe natura etgratia. Sciendū ē ꝙ xp̄s inquantū homo filius ē virginis. natura inquantū deuſ. gratia n̄ q̄ ſit in deo ſed q̄in homine .ſ. gratiā vnionis.

¶DIXIOlet etiam queri ⁊cͣ.Poſtqͣꝫ magiſter det̓minauit qͣliter eaq̄ ſūt dignitatis in hūana natura d̓ xp̄odici pn̄t. ꝯn̄ter det̓minat ea q̄ ad defectūhūane nature ꝑtinēt. ⁊ diuiditur in ꝑteſduas. in pͥma inqͥrit vtꝝ nomē creature qd̓ de humananatura dicitur de xp̄o poſſit dici. in ſecūda vtꝝ illi defectus qui ꝯſequūtur ip̄am inquantū ē creatura vel aliomodo ipſi ꝯuenire poſſint. xij. di. ibi Poſt p̄dicta ⁊cͣ. pͥma diuiditur in duas ꝑtes. pͥmo mouet queſtionē vtꝝxp̄s poſſit dici creatura vel factus. in ſecūda reſpondet.ſecūda incipit ibi Ad quod diei p̄t. hec diuiditur in duas. pͥmo em̄ on̄dit ꝙ xp̄s n̄ ſimpl̓r dicēdus eſt creatura.in ſecūda dicit ꝙ poteſt dici creatura addita determinatione que incipit ibi Sed addita determinatione recte dici poteſt.D pͥmū ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ dei filius ſitcreatura. Quod em̄ habet aliquid de aliquoquantū eſt de ſe caret illo. ſi ergo filius habeteſſe ab alio qͣntū eſt de ſe caret illo ⁊ ſic de ſe ēnihil. ſed omne tale eſt creatum. ergo ⁊cͣ. ¶ Pͣ. Creatiopͥor eſt alijs actionibus ſicut terminus eius qd̓ eſt enspͥor eſt alioꝝ terminis. ſed in poſteriori ſemper includitur pͥus. ſi ergo filius dei dicitur genitus poteſt dicicreatus. ¶ Pͣ. Quod habet eſſe ab alio non eſt neceſſeeſſe cum ab altero dependeat eius eſſe vt vult Auicēnaī ſua metha. ſꝫ qd̓ nō eſt neceſſe eē poſſibile eſt eſſe. quodautem poſſibile eſt eſſe eſt creatuꝫ ſeu creatura. quia qd̓poſſibile eſt eſſe: poſſibile eſt non eſſe. ergo qd̓ ab alio habet eſſe: eſt creatū. ſed filius dei eſt hm̄oi. ergo ⁊cͣ. ¶ Adoppoſitum. Nulla creatura cōſubſtantialis eſt ſuo creatori. ſed filius conſubſtantialis eſt patri. ergo non ē creatura. ¶ Pͣ. Omne quod dicitur per ſimilitudinem reducitur ad id quod ꝓprie dicitur. ſed homines dicūturfilij dei propter aſſimilationeꝫ ad vnigenitum filiū deiad Roma. viij. Conformes fieri imaginis filij dei ſui. gͦipſe ꝓprie filius dicitur. ſed nullus ꝓprie d̓r filius alicuius niſi habeat eandem naturam ſpecie quāpater habet. ergo cum filius non poſſit eandem ſpecie naturamhabere cum deo patre niſi eandem coīcātiā numero habeat. ergo eadem eſſentia diuina numero eſt in patre etfilio. ⁊ ſic filius vere eſt deus ⁊ non creatura ¶ Ad hocdicendū eſt ꝙ quāuis filius habeat eſſe ab altero id eſta patre. tn̄ idem numero eſſe habet propter perfectionēgenerantis qui totum eſſe cōmunicat ⁊ ſimplicitatē reique per generationem cōmunicatur .ſ. diuine nature inqua non eſt differentia eſſentie ⁊ eſſe. cum ergo illud eſſediuinum quod ſibi cōmunicatur ſit neceſſarium habeteſſe neceſſarium non habens poſſibilitatem ad non eē.hm̄oi autem non eſt eſſe creatum ſed increatum. ⁊ ideofilius non poteſt dici creatura. ¶ Ad quod ergo primoobijcitur in contrarium. omne quod habet eſſe ab alio⁊cͣ. dicendum ꝙ intelligendū eſt illud ẜm qd̓ li. ab alioaccipitur neutraliter non maſculine. ſic em̄ haberet rationem pͥncipij differentis per eſſentiā. tunc enim vnius eſſe differret ab eſſe alterius: qd̓ hic non contingit.¶ Qd̓ obijcitur. creatio īcluditur in oīactione ⁊cͣ. dd̓mꝙ in actione eterna nec includitur nec preſupponitur.in actione ꝟo temporali non includitur in eius intellectu. ſed p̄ſupponitur. quia actio temporalis circa creaturam eſt. ⁊ ideo preſupponit creationē creature. cū autē d̓r ꝙ prius includitur in poſteriori. hoc veꝝ eſt quando prius eſt de ratione poſterioris vt animal hominis¶ Ad tertiū dicendū ſicut ad primū. ꝙ filiꝰ qͣꝫuis hēat

o 4