DI.VIII
de illo ſuppoſito pōt dici ſimpl̓r qd̓ eſt p̄deſtinatū. ergopōt dici ꝙ filius dei eſt p̄deſtinatꝰ. ¶ ℟º. dd̓m ꝙ cū dicitur homo p̄deſtinatꝰ eſt eſſe filius dei ꝑ ꝑticipiū rōnep̄poſitōis importat̉ anteceſſio. aut ergo reſpectu ſubiecti ſolū aut reſpectu p̄dicati. aut reſpectu totius copulati. ſi reſpectu ſubiecti ſolū vera eſt qꝛ hic t̓minꝰ hō dicitſuppoſitū eternū in natura hūana. ⁊ lꝫ reſpectu eiꝰ ſimpliciter nulla poſſit eſſe anteceſſio. tn̄ reſpecū eius vt eſtin natura humana pōt. ſi vero reſpectu p̄dicati falſa eſtppoſitio qꝛ reſpectu filij dei nulla pōt eſſe anteceſſio. ſi reſpectu copulati vera eſt qꝛ p̄deſtinatū erat vt hō eſſet filius dei. cum ergo duos habeat ſenſus veros ⁊ vnū falſum potius iudicāda eſt eſſe vera. ¶ Ad qd̓ ergo obijcitqd̓ filiꝰ dei nō eſt res futura ⁊ qd̓ p̄deſtinatio nō p̄ceditfinē hunc .ſ. qui eſt eſſe filiū dei. dd̓m ꝙ argumēta ꝯcludunt ꝓpoſitionē eſſe falſaꝫ ꝓut anteceſſio denotat̉ reſpectu p̄dicati qd̓ ꝯcedendū eſt. vnde patꝫ rn̄ſio etiā ad ſcd̓ꝫ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ hec ꝓpoſitio filius dei eſt p̄deſtinatus eſſe hō. diſtinguēda eſt vt p̄cedens qꝛ pōt notari anteceſſio reſpectu ſubiecti l̓ reſpectu p̄dicati vl̓ reſpectu totius copulati in primo ſenſu eſt falſa in duobꝰ reliquiseſt vera ⁊ ideo potiꝰ iudicāda eſt vera qͣꝫ falſa. ⁊ qd̓ obijcitur qd̓ nō eſt gr̄a filio dei qd̓ ſit homo. dd̓m ꝙ qͣꝫuis nōſit gr̄a filio dei qd̓ ſit hō tn̄ eſt homo ꝑ gratiaꝫ vniōis ꝑquā humana natura eſt aſſumpta in vnitatē diuine ꝑſone. ¶ Ad quartū dd̓m ꝙ hec ꝓpoſitio filius dei eſt p̄deſtinatus eſſe filiꝰ dei ẜm ꝙ eſſe accipit̉ ẜm rei ꝟitatē falſaeſt qꝛ nihil eſt in ꝓpoſitōe hac tꝑale reſpectu cuius poſſitnotari anteceſſio ſꝫ qd̓ accipit̉ ẜm manifeſtationē ſic cōcedit̉. Et quod obijcit̉ ꝙ filius dei inquantuꝫ eſt homoeſt p̄deſtinatꝰ eſſe filius dei. Od̓m ꝙ hoc intelligit̉ de attributis que nō claudūt in ſe repugnantiā ⁊ ꝯͣdictionead eſſe filij naͣm talia nō p̄dicant̉ de ip̄o niſi cuꝫ reduplicatione determināte ꝑ quā notat̉ attributū ineſſe nature nō ꝑſone vt filius dei inquantū homo incipit eſſe veleſt creatura ⁊ alia hmōi. ¶ Ad quintū dd̓m ꝙ hec eſt falſa filius dei eſt p̄deſtinatꝰ cum nō ponat̉ aliqͥd reſpectucuius poſſit anteceſſio denotari. ſed hic filus dei inqͣꝫtūeſt homo eſt p̄deſtinatꝰ eſt vera qꝛ imꝑtari pōt anteceſſio reſpectu hoīs quātū ad naturā humanā. ⁊ qd̓ obijcitur de ſuppoſito. dd̓m ꝙ qͣꝫuis ſit vnū ſuppoſitū tameneſt duaꝝ naturaꝝ ſuppoſitū ⁊ pōt ſibi aliqͥd ꝯuenire rōevniꝰ nature qd̓ nō ꝯuenit ſibi abſolute ſicut eē creaturāId qd̓ prius erat ⁊cͣ .i. habēs naturā quā pͥus nō habebat vtrū xp̄o hic reſoluendꝰ eſt noīatiuꝰ in ahlatiuū vl̓genitiuū. vtrūqꝫ .i. vtriuſqꝫ nature vel vtraqꝫ natura.¶ DIVIIIOſt predicta inquirioportet ⁊cͣ. ¶ Poſtqͣꝫ determinauit mgr̄Ide hijs que ꝯueniūt deo incarnato vt exprimentia vnionē hic determinat de eisque cōueniunt ei conſequētia vnionē. ⁊ diuidit̉ in ꝑtesduas. in prima determinat de hijs que ꝯueniūt vni nature ex vnione ad alterā. in ſcd̓a determinat de hijs queconueniūt ꝑſone rōne aſſumpte. x. di. prima in duas. inprima deter. quid cōueniat diuīe nature ex vnione achumanā. in ſcd̓a quid cōueniat humane ex vnione addiuinā. ix. diſ. prima inueſtigari. prima in duas. in prima inquirit vtrū diuīa natura debeat dici nata in xp̄oex vnione ad humanā. ſcd̓o an rōne duplicitatis nature poſſit dici xp̄s bis natus. Queri etiaꝫ ſolet in primapartemouet ⁊ ſoluit an̄ natura in xp̄o poſſit dici nata exvnione ad humanā. ſcd̓o opponit in contrariū ⁊ ſoluitad obiectionē. Uidetur tamen.
Ic pͥmo querit̉ vtrū diuina natura in xp̄o ſitnata ⁊ videt̉ ꝙ ſic quicqͥd em̄ idem eſt cum naſcente ⁊ de ipſo in recto p̄dicat̉ cum eo naſcit̉.vvn̄ nato petro naſcit̉ homo cum gͦ eſſentia diuina idem ſit cum filio dei ⁊ de eo in recto p̄dicet̉ ip̄o nato de virgine ip̄a naſcet̉. ¶ Pͣ. Incarnatio in xp̄o ordinata fuit ad natiuitatē gͦ qd̓ incarnatū eſt natū eſt ſꝫ natura diuina incarnata eſt. ergo nata. ¶ Pͣ. Uidet̉ ꝙ natura humana poſſit dici nata. natura em̄ hūana qͣꝫuisgeneret hunc hoīem intendit generare hoīem ſimpl̓r ſꝫillud qd̓ eſt ꝑ ſe ⁊ principal̓r intentū a natura generantevere dicit̉ naſci. ergo homo ſimpl̓r naſcit̉ ſed homo naturā ſignificat humanā. ergo ip̄a vere generat̉ ⁊ naſcit̉.P. Humana natura xp̄i ꝓducta eſt de virgine aut gͦper creatōnē de nulla ſb̓a. aut ꝑ factōꝫ de aliena ſb̓a. autper generationē de ſb̓a ſua p̄tꝫ ꝙ nec ꝑ creatōeꝫ nec ꝑ factōꝫ. gͦ ꝑ generatōx gͦ eſt genita ¶ Ad hoc dd̓ꝫ ꝙ naſci fieri quoddā eſt qd̓ autē fit ad hoc fit vt ſit. vn̄ ẜm ꝙ alicuicōuenit eſſe ita cōuenit ſibi fieri. eē aūt ⁊ fieri ꝓprie ſubſiſtentis eſt. vn̄ ip̄m ꝓprie dicit̉ naſci ⁊ fieri. forma autē etnatura dr̄ eſſe ex cōſequēti. nō em̄ ſubſiſtit ſed inquātūin ea ſubſiſtit ſuppoſitū d̓r eſſe. vn̄ ex ꝯn̄ti cōuenit eis fieri vel naſci nō. q. iſta naſcunt̉ ſed qꝛ ꝑ generationē accipiunt̉. vn̄ cum natura diuina nō ſit accepta ꝑ generatōꝫhumanā. natura aūt humana ſit ꝑ eaꝫ accepta. naturadiuina nō poterit dici natamiſi ꝓ ꝑſona accipiat̉. natura aūt hūana nō ꝑ ſe ſꝫ. q. ꝯn̄ter ad generatōeꝫ ſe hn̄s dr̄nata. ¶ Ad pͥmū gͦ qd̓ obijcit̉ in ꝯtrariū dd̓ꝫ ꝙ qͣꝫuis hͦin hūanis ſit verū eo qd̓ om̄ē tale cū ip̄o ꝓducit̉ nō tn̄ indiuinis niſi qͣꝫtū eēntia cum ꝑſona ſit idem re. nō tn̄ cūꝓductōe ꝑſone ꝓducit̉ qꝛ eſt inter ea differētia in mō ſignificādi qui facit qd̓ aliqͥd de natura dicat̉ qd̓ d̓ ꝑſonadici nō pōt. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ illud qd̓ incarnatur aſſumendo carnē ad ſe ⁊ in ſe dicit̉ naſci ſicut ꝑſona ſic aūtnō incarnat̉ natura vt ex dictis ptꝫ. vn̄ ratio nō ſeqͥtur.¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ hō nō ſignificat tm̄ naturā hūanāꝓut hic loqͥmur ẜm ꝙ ſignificat̉ hoc noīe hūanitas ſꝫ cōpoſitū ſiue ſubſiſtēs in natura. ⁊ iō nō ſeqͥtur rō. ¶ Adqͣrtū dd̓m eſt ꝙ qͣꝫuis ꝑ generatōꝫ ꝓducat̉ hūana nat̉a n̄tn̄ ꝓprie generat̉ qꝛ illud ꝓprie dr̄ generari ad qd̓ actꝰ generatōis terminat̉ hoc aūt eſt ſuppoſitū.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ xp̄i nō ſint due natiuitates. naſci em̄ nō eſt ꝓprie nature ſed ꝑſone. in xp̄o aūt eſt tm̄ vna ꝑſona ergo vna natiuitas. ¶ Pͣ. Generatio vel natiuitas eſt vnaad eſſe ſed in xp̄o eſt tm̄ vnum eſſe. ergo vna natiuitas.¶ Pͣ. Ea que non ſunt vnius rōnis nō cōnumerant̉ adinuicē ſicut latrabile ⁊ celeſte non dicunt̉ duo canes. ſꝫnatiuitas xp̄i corꝑalis ⁊ eterna nō ſunt vnius rōnis. etgo non ſunt due natiuitates. ¶ Sed ꝯtra ẜm natiuitatem eternā xp̄s accepit naturā diuinā. ẜm aūt tꝑalē humanam. ergo ſicut ſunt due nature in xp̄o ita due natiuitates ¶ Pͣ. Scd̓m aliquā natiuitate xp̄s dicit̉ filiusmr̄is ẜm at̄ illā nō eſt filiꝰ pr̄is gͦ in xp̄o ſt̓ due natītates¶ ℟º dd̓ eſt ꝙ illd̓ ꝓpͥe dr̄ naſci qd̓ egredit̉ a generāte cōiunctū ei ſicut embrio coniungit̉ matrici ⁊ fructꝰ arbobori vn̄ naſciꝓprie dr̄ generatio viuentiū. viuere aūt cōpetit xp̄o ⁊ ẜm naturā diuinā ⁊ ẜm humanā. ⁊ ideo ꝓprie vtraqꝫ cōpetit xp̄o ẜm naſci. et ideo ſicut ponimusin xp̄o duas ꝓceſſiones .ſ. tꝑalē ⁊ eternā ita duas natiuitātes. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ qͣꝫuis naſci ſit ꝑſone tn̄eſt eius nature rōne. ⁊ ideo ẜm duas naturas ſunt duenatiuitates. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m eſt ꝙ eſſe xp̄i qͣꝫuis ſit vnūtn̄ habet reſpectū ad duas naturas ⁊ hic dupl̓x reſpectꝰduplici natiuitate acquirit̉ ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ natiuitatis temꝑalis ⁊ eterne eſt vna rō ẜm analogiā. nō autē
o 2