LI.III

ita ſil̓r homo nō poſſit p̄dicari de deo īmo potiꝰ deꝰ diceret̉ humanatꝰ. ſcd̓ꝫ aūt pͥmā opinionē cū dicit̉ homoeſt deus vel ecōuerſo ē hec p̄dicatio ꝑ idēptitatē. ſed qꝛponit duo ꝑ ſe ſubſiſtētia ſiue ſuppoſita ī xp̄o. iō nō pōdeus de hoīe vl̓ hō de deo p̄dicari. nec pōt dici ꝙ ſt̓ idēin ꝑſona qꝛ ꝑſona illaiuenit̉ hr̄e idēptitatē cū ſuppoſitodiuino. ⁊ iō oportet qd̓ ſit diſtīcta a ſuppoſito humanoa quo ſuppoſitū diuinū diſtīctū eſt vt pͥma opinio dicitnō eſt autē intelligibile qd̓ alique adinuicē numerent̉.et vnū de altero p̄dicet̉ qꝛ differētia eſt cā numeri idemptitas aūt cauſa vere p̄dicatōis ⁊ ideo prima opinio irrationalis eſt. ſcd̓m aūt ſcd̓am opinionē in p̄dicta ꝓpoſitione eſt p̄dicatō ꝑ informatione eſſentialē qꝛ deus ſuꝑponit ſuppoſitū ꝑſone filij ⁊ hoc idem eſt ſuppoſitū hūane nature ꝑ illā naturā informatū ẜm modū intelligendi inquantū ſubſiſtit in ea. vn̄ ſicut hec eſt vera et ꝓpriapetrus eſt hō. ita ⁊ iſta deus eſt hō. q .ſ. ſuppoſitū diuinenature eſt etiā humane nature ſuppoſitū. ¶ Ad primūergo qd̓ in ꝯtrariū obijcit̉. dd̓m ꝙ hec eſt ꝑ ſe vera deuseſt hō rōne ſuppoſiti diuini qd̓ ſubſiſtit in hūana natura. vn̄ ſicut ⁊ hō ꝑ ſe de ſorte p̄dicat̉. ita et hō de xp̄o. nōaūt rōne forme ſignificate. ꝑ hoc qd̓ dico deus. vn̄ nō ſequit̉ qd̓ poſſit p̄dicari de oībꝰ in quibꝰ eſt natura diuīa.ſed de quibꝰ p̄dicat̉ filij ſuppoſituꝫ. nec tn̄ poteſt dici ꝙhoc ſit ꝑ accn̄s deꝰ eſt hō. ſicut hō eſt albus qꝛ iſte t̓minꝰhomo p̄dicat̉ de deo tanqͣꝫ includens in ſuo ſignificatoſuppoſitū diuinū qd̓ eſt ſuppoſitū hoīs. ſed hoc qd̓ dicoalbū nō includit in ſuo ſignificato ſuppoſitū hoīs cuntm̄ qualitatē ſignificet. ſed tm̄ quaſi extrinſecū ip̄m copulat. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m eſt qd̓ ꝑſone diuine ẜm ꝙ ſunvnum de ſe inuicē p̄dicāt̉. vn̄ dicimꝰ qd̓ natura pr̄is eſtnatura filij nō tn̄ ẜm ꝙ ſunt diſtīcte in ꝑſona. iō noīa ꝑſonalia de ſe inuicē nō p̄dicant̉. ſil̓r ex hoc qd̓ nature ſūtdiuerſe ⁊ ꝑ eadē nomina que ſignificant vel ſupponunꝑſonā p̄dicant̉ de ſe īuicē nō aūt illa noīa que ſignificātnaturas tm̄. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ſicut aīa ⁊ corpꝰ nō p̄dicant̉ de ſe inuicē ſed tn̄ hn̄s animā eſt hn̄s corpꝰ ſic natura diuīa ⁊ hūana nō p̄dicant̉ de ſe inuicē ſed hō et deus qͥ nō tm̄ naturā ſed idem ſuppoſitū nature deſignātO ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ hec ſit falſa deusfactus eſt hō qd̓ fit aliqͥd ſub̓m eſt paſſionisſdeꝰ nulliꝰ paſſiōis eſt ſub̓m cū ſit īp̄aſſibil̓. c.go nō pōt eſſe factꝰ aliqͥd. ¶ Pͣ. Cum fieri hominē ſit fieri ſb̓am ⁊ fieri ſb̓am ſit fieri ſimpl̓r. gͦ qd̓ fit hōfit ſimpliciter. ſed deus nō pōt dici ſimpl̓r factus. gͦ necfactus hō ¶ Pͣ. Mutari genus ē aliud fieri ſed deꝰ nullomō pōt dici mutatꝰ. gͦ nec factus pōt dici. ¶ Ad oppoſitū Io. j. Uerbū ca. fac. eſt ¶ Pͣ. Om̄e qd̓ eſt ⁊ nō fuiprius dicit̉ eſſe factū ſed hec eſt vera deus eſt hō vt sͣ dictū eſt ⁊ nō fuit ſemꝑ vera. gͦ deus factus eſt hō. ¶ Ad h̓dd̓ꝫ ꝙ hoc ꝑticipiū factꝰ p̄t abſolute p̄dicari ⁊ ſubiectūdet̓mīare vt dicat̉ iſte hō factꝰ l̓ deꝰ factꝰ ⁊ cū vtrūqꝫ ſupponat diuinū ſuppoſitū cui nō pōt ꝯtingere factio. ideoiſta ꝓpoſitio deus factꝰ eſt hō. iſto mō eſt falſa. ſi aūt detminet ſub̓m in comꝑatōe ad p̄dicatū tunc iſta ꝓpoſitioeſt vera ⁊ tunc eſt ſenſus factū eſt qd̓ deus ſit hō qꝛ factōnō ponit̉ circa deū ẜm rem ſꝫ tm̄ ẜm rōnem qꝛ vnio ẜmquā dicit̉ deus eſſe vel factꝰ hō in deo eſt ẜm rōnē in naͣtura aūt humana ẜm rem. ſed ꝟitas huiꝰ ꝓpoſitōis magis patebit infra. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ in ꝯtrariū dd̓mꝙ hoc intelligit̉ de factōe que ponit̉ circa ip̄m ẜm rem n̄ẜm intellectu ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ qͣꝫuis fieri hoīeꝫ ſit fieri ẜm ſb̓am tn̄ in xp̄o habet ſil̓itudinē aliquā cū fieri accidentis in hoc qd̓ aduenit ſuppoſito alteriꝰ nature ⁊ iōnō dat ipſi eſſe ſimpl̓r ⁊ abſolute ſed eſſe tale ſicut albuꝫhomī tunc aūt fieri ẜm ſb̓am dat eſſe ſimpl̓r ⁊ abſolute.

qn̄ dat eſſe ſuppoſiti qd̓ eſt eſſe ſimpl̓r et abſolute. ¶ Adtertiū dd̓m ꝙ mutari ꝓprie dicit̉ ꝑ remotionē a terminoa quo fieri aūt ꝑ acceſſū ad terminū ad quē qꝛ igit̉ nihilreinotū ē a deo nec ẜm rē nec ẜm rōem aliqͥd aut aduenit ei ẜm rōnē ⁊ ſi nō ẜm rē. iō pōt dici fieri ſꝫ n̄ mutari.D tertiū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ hec ſit falſa .ſ. hōfactꝰ eſt deus qꝛ ẜm Dam̄. Hō ⁊ deus cōicātſibi idiomata vt .ſ. qͥcqͥd dicit̉ de hoīe poſſit dici de filio dei. ſed hec eſt falſa filiꝰ dei eſt factꝰdeus gͦ ⁊ hec hō eſt factus deus. ¶ Pͣ. Aut hō ſupponit(ꝓ natura aut ꝓ ꝑſona ſꝫ n̄ ꝓ nat̉a qꝛ nat̉a aſſūpta n̄ ē deus nō ꝓꝑſona qꝛ aſſumēs ſemꝑ fuit deus gͦ hec eſt falſahō factus eſt deus. ¶ Pͣ. Quia albū aduenit homī nonecōuerſo dicit̉ hō fieri albꝰ nō ecōuerſo gͦ a ſil̓i qꝛ hūanitas aduenit deo nō ecōuerſo debet dici deus fieri hō n̄hō deus. ¶ Cōtra Aug. talis fuit illa ſuſceptio que deūfaceret hoīem. ⁊ hoīem deū ¶ Pͣ. Factio que importatꝑ hoc ꝑticipiū factus ẜm rem nō ponit̉ in deo ſꝫ ī hūana natura. ſꝫ hō ſignificat hūanā naturā. cū eī ꝑticipiūponat rem ſuā circa ſub̓m in comꝑatōe ad p̄dicatū. videtur ꝙ magis hec ſit vera hō factus eſt deꝰ. qͣꝫ hec deꝰfactus eſt hō. ¶ Ad hoc dd̓m eſt ꝙ ſi factio imꝑtata perꝑticipiū referat̉ ſiue ad ſub̓m ſiue ad p̄dicatū abſolute ſiue ad ſub̓m in relatōe ad p̄dicatū cū dicit̉ deus factꝰ eſthō ē falſa. qꝛ iſte t̓minꝰ hō ſuppōit ſuppoſitū diuinū qd̓abſolute nō pōt dici factū nec factꝰ deꝰ qꝛ nūqͣꝫ nō fuitdeus ſi aūt referat̉ ad totā cōpoſitionē vtraqꝫ iſtarū eſtvera deus factꝰ eſt hō. ⁊ hō factꝰ eſt deus ⁊ eſt ſenſus factū eſt vt deus ſit hō ⁊ ecōuerſo. ¶ Ad illud gͦ qd̓ obijcitin ꝯtrariū dd̓m eſt qd̓ v̓bū Dam̄. intelligendū eſt de ill̓que cōueniūt nature ẜm ſe ⁊ nō hn̄t repugnantiā ad alterā naturā. qd̓ aūt d̓r deus hō factus deus nō cōuenitnature ẜm ſe ſed rōne vnionis. vn̄ nō ſequit̉ hō factꝰ eſtdeus. gͦ filius dei factꝰ eſt deꝰ ſicut nō ſequit̉ hō vnitꝰ eſtdeo. gͦ deꝰ vnitꝰ deo ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ hō tenet̉ ꝓ ꝑſōa quā n̄determinat ꝑticipiū ſed totā locutōꝫ qꝛ factū eſt vt ꝑſona diuina in hūanitate exn̄s eſſet deꝰ. ¶ Ad tertiū dd̓ꝫꝙ nō dicit̉ hō factus deus. q. factio ſit det̓mīatiua ſuppoſiti hoīs abſolutē vel in reſpectu ad p̄dicatū ſicut iaꝫdictū eſt ⁊ ſic ꝓcedit argumentū ſed inquantū eſt determinatiua cōpoſitōis ſed qꝛ iſta ꝓpoſitio hō factꝰ eſt deus ẜm om̄s ſenſus hꝫ falſitatē. tm̄ ẜm vnū ſenſuꝫ ꝟitatem. ideo rn̄dendū eſt ad argumēta que ꝓbant eam eſſeverā. vn̄ qd̓ dicit Aug. ꝙ tal̓ fuit ſuſceptio ⁊cͣ. illd̓ ītelligendū eſt vt referat̉ factio ad totū cōpoſitū tm̄ ¶ Ad. v.dd̓m ꝙ factio ponit̉ ẜm rem circa humanā naturaꝫ ſedhoc nomen hō nō ſupponit hūanā naturā ſed ſuppoſitueternū circa qd̓ nō ponit̉ factio ẜm rem ſed ẜm rōnem n̄reſpectu diuine nature que ſemꝑ ei infuit ſꝫ reſpectu humane. ⁊ ideo dicit̉ deus factus eſt hō ⁊ nō cōuertit̉.D quartū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ hec ſit falſa illeFhomo eſt p̄deſtinatꝰ eſſe filiꝰ dei p̄deſtinatioeſt rei future. filius dei non eſt res futura īmoeterna. gͦ aliqͥs nō p̄t p̄deſtinari eſſe filius del.¶ Pͣ Predeſtīatio p̄cedit finē reſpectu eiꝰ ſꝫ filiū dei nihil p̄cedit. ergo nihil pōt p̄deſtinari ad hoc qd̓ ſit filiusUidet̉ ꝙ hec ſit falſa filius dei p̄deſtinatꝰ ē eſdei. ¶ſe hō. ad hͦ em̄ dr̄ aliqͥd p̄deſtinari qd̓ ꝯuēit ei ꝑ gratia ſꝫnō eſt gr̄a filio dei qd̓ ſit hō. gͦ filius dei nō eſt p̄deſtinatus eſſe hō. ¶ Pͣ. Uidet̉ ꝙ hec ſit vera filius dei eſt p̄deſtinatꝰ eſſe filius dei. filius em̄ dei inquantū eſt hō eſt pdeſtinatꝰ eſſe filius dei ſed alia que p̄dicant̉ de filio deinquantū p̄dicant̉ de ip̄o etiam ſine reduplicatōe ſicutfilius dei inquantū hō eſt mortuꝰ. ergo filius eſt p̄deſtinatus eſſe filius dei. ¶ Pͣ. Uidet̉ ꝙ hec ſit vera filiꝰ deieſt p̄deſtinatꝰ in xp̄o em̄ nō eſt niſi vnū ſuppoſitū ſed de