LI.III
vnio tripliciter pōt accipi. vno mō vnio actio .i. vnitioſic idem eſt qd̓ diuina eſſentia. alio mō vnio paſſio ſic ēquedā nature aſſumpte dependētia ad aſſumentē. tertio mō ⁊ ꝓprie vnio relatio ꝯn̄s hmōi actionē ⁊ paſſioneet ſic eſt quedā comꝑatio vel habitudo vnitoꝝ. relationum aūt quedā ſunt realiter in vtroqꝫ extremoꝝ qn̄ eſmutua dependentia relatiuoꝝ adinuicē. ſicut in pr̄e ⁊ filio. qn̄ aūt vnum extremū dependet ab altero realiter ⁊nō ecōuerſo tūc relatio eſt in eo in quo eſt dependentiaẜm rem. in altero ꝟo ẜm intellectū qꝛ nō p̄t vnū relatm̄intelligi ſine reliqͦ ſicut apꝑet ī ſcibili ⁊ ſcīā ⁊ hͦ mō ſe habet omis relatio que eſt creatoris ad creaturaꝫ. vn̄ cumvnio dei ⁊ hoīs ſit hmōi in hūana natura erit ẜm rem.qꝛ in ea eſt dependētia ad ſuū creatorē. in deo autē cumnulla ſit dependentia erit ẜm intellectū ¶ Ad illud ergo qd̓ obijcit̉ ꝙ vnio eſt in vnitis veruꝫ eſt in altero ẜmrem. in altero ẜm rōnem. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ vnio ſimpliciter eſt equiꝑantie relatio. non tn̄ vnio creatoris etcreature. ſicut nec ſimilitudo creature et creatoris niſiẜm modū intelligēdi nō exiſtēdi inter deū nanqꝫ ⁊ creaturā nulla eſt equiꝑantia. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ vnio dicit̉ de deo ꝑ aſſumptōꝫ nō qd̓ ip̄a ſit aſſumpta ſed qꝛ eſaſſumptōis t̓minꝰ. ¶ Ad qͣrtū qd̓ obijcit̉ eſt ꝙ aſſūptioſciendū qd̓ aſſumptio ⁊ vnio ſil̓ tꝑe in xp̄o fuerūt. differunt tn̄ re ⁊ rōne qͣdrupl̓r. prima differētia ſumit̉ ex ꝑteaſſumpti qꝛ aſſumptū māet diuerſū: qd̓ vnit̉ fit vnū. vr̄ſuppoſitū vnit̉ ſine ꝑſona. aſſumit̉ aūt natura. ſcd̓a exte extremoꝝ qꝛ vnio quātū eſt de ſe equal̓r reſpicit vtrūqꝫ extremoꝝ ſed aſſumptio reqͥrit in aſſumēte ens ſtable ad qd̓ aliud trahit̉ nō ecōuerſo. vn̄ nat̉a diuina dicit̉vnita ſed nō aſſumpta. tertia ex ꝑte termī qꝛ aſſumptioin ſuo intellectu terminum cui fit coniunctio includitvnio ꝟo nō. vn̄ tota trinitas vniuit filio naturā hūanāſed nō aſſumpſit. quarta ex ꝑte ip̄ius fieri qꝛ aſſumptōordinat̉ ad vnionē vt via ad terminū ⁊ ſic apꝑet ſolutioad argumentū. qꝛ ad ſe ſumere non dicit ſibi vnire īmoactū ordinatū ad illū ſicut via ad terminū. primo enimeſt ſumere ⁊ poſtea vnire aſſumptū.D quartū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ ſit facta vnio innatura. qn̄ em̄ duo ꝯiūgunt̉ valde inequaliaꝟtute qd̓ p̄dn̄ans eſt tranſmutat aliud in ſuānatura. ſic̄ pꝫ in gutta aq̄ ⁊ vegete vini ſꝫ natura diuina ⁊ humana ſic ſe hn̄t. gͦ diuina tranſmutat inſe humanā. ¶ Pͣ. Proprietates corꝑis et aīe nō dicerētur ſil̓ de aliqͣ vno niſi ꝯſtituerēt hec duo naturā hūanāergo aſil̓i ꝓprietates diuine ⁊ humane nature nō dicerent̉ ſil̓ de xp̄o niſi ꝯſtituerēt vnā naturā in xp̄o. ¶ PͣEx duabꝰ naturis nullā vnā naturā ꝯſtituētibꝰ non fitaliqd̓ vnū. xp̄s ꝟo eſt vnū ex duabꝰ naturis. gͦ ꝯſtituuntin eo vnā naturā. ¶ Pͣ. Uidet̉ ꝙ nō in ꝑſona. nō em̄ p̄fieri cōicatio vel vnio in incōicabili ꝑſona ꝟo ſicut dicitRicar. rōnalis nature incōicabilē ſb̓am vel exn̄tiam dicit. gͦ non pōt fieri in eo vnio ſiue cōicatio ¶ PͣMaioreſt cōuenientia ẜm rem vnā qͣꝫ ẜm rōnem vnā. gͦ maioreſt cōuenientia in ꝑſona que eſt ẜm rem qͣꝫ que eſt in genere vel ſpecie que eſt ẜm rōnem. ſi gͦ diuina ⁊ humananatura nō poſſunt ꝯuenire in genere ⁊ ſpecie multominus in ꝑſona ¶ Ad hͦ dd̓m ꝙ cū oīs vnio t̓minet̉ ad vnūvnio aut naturarū in xp̄o non pōt eſſe in vna natura. gͦoꝑtet ꝙ ſit in ꝑſona. Ꝙ aūt vnio nō poſſit fieri in natura ſic on̄dit̉ natura em̄ qͣꝫuis multipl̓r dicat̉ vt patꝫ ꝑphm. v. metha. tn̄ hic accipit̉ ꝓut ſignificat rei qͥdditatēſiue eſſentiā que in diffinitōe ꝯtinet̉. ⁊ hoc mō nō eſt aliquā vna natura in xp̄o ī qua facta ſit vnio qꝛ nec humana nec diuina nec media cū ex hijs oībꝰ ſequat̉ trāſmutatio nature diuine. qꝛ aut diuina tranſmutaret̉ in hu-
manā. aut ecōuerſo qd̓ eſt impoſſibile cū ea q̄ nō cōicātin materia nec tranſmutent̉ adinuicē aut vtrūqꝫ tranſiret in mediā ꝑmixtionē qd̓ eadē rōne eſt impoſſibile.cum mixtio ſit miſcibiliū vnio alteratoꝝ. ſicut in de generatōe dicit̉ aut vtraqꝫ manens ꝯſtitueret tertiā ⁊ hͦ vl̓ꝑ viā cōbinatōnis ſicut due linee ⁊ ſic nat̉a diuina eſſetcorꝑea aut ꝑ viam cōpoſitōis vt corpꝰ ⁊ aīa ⁊ ſic cōponibilis qd̓ falſū eſt. reſtat gͦ qd̓ facta ſit vnio in ꝑſona diuina nō aūt in hūana. qꝛ ꝑſonalitas diuīa nō pōt ad aliātrahi cū ſit incorruptibil̓ ⁊ eterna. gͦ oꝑtꝫ ꝙ ſit vnio in ꝑſona diuina. ¶ Ad illud gͦ qd̓ obijcit̉ in ꝯtrariū dd̓m ꝙꝓpoſitio hꝫ ꝟitatē in agentibꝰ mutuo ⁊ patiētibꝰ qd̓ hunō ꝯtingit. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ nō eſt ſil̓e qꝛ in hūanis ẜmꝑſonas ml̓tiplicat̉ natura. vn̄ nō p̄t fieri vnio in ꝑſonaquin fiat in natura ſecꝰ aūt eſt in diuinis ¶ Ad. iij. dd̓ꝫꝙ xp̄s d̓r vnū ex duabꝰ naturis vnū exigitiue nō cōpoſitiue. nō ita qd̓ illud vnū ſit factū ex vtraqꝫ natura. ſꝫ qꝛfactū eſt vtriuſqꝫ nature. vn̄ nō oꝑtet ex iſtis eſſe vnamnaturā ſꝫ vnā ꝑſonā. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de ꝑſona dd̓ꝙ cōicabilitas paſſiua qua aliqͥd cōicat̉ alteri tranſiēsad ꝑſonalitatē ip̄ius ꝯtra rōem ꝑſone eſt. ſed nō actiuaqua ſe cōicat alteri ꝑſona manens ꝑ ſe in ſeip̄a. vel dd̓mꝙ cōicabilitas ẜm p̄dicatōꝫ eſt ꝯtra rōnem ꝑſone. nō ātcōicabilitas adunatiōis cū aliqͥd poſſit ꝑſone adiungimulta ī vna ꝑſona poſſūt adunari. pōt em̄ ꝑſona eſſe totum integrale ſꝫ nō vl̓e. ¶ Ad. v. dd̓m ꝙ maior eſt cōuenientia in ꝑſona qͣꝫ in genere vel ſpecie ẜm actū exn̄di n̄tn̄ ẜm naturā. vnd̓ diuerſoꝝ generū res adunant̉ in ꝑſona vna vt ſb̓a ⁊ accn̄s nō aūt in natura vna. ¶ Id qd̓ꝓpriū nō qd̓ cōe. gͦ natura cōis nō accipit naturā humanā. ¶ ℟º. Illud qd̓ cōe inqͣꝫtū cōe nō accipit ſꝫ in ꝓpriaꝑſona filij natura q̄ ſemꝑ genita ⁊cͣ. ¶ Cōtra natura diuina nō generat nec generat̉. rn̄ſio in ꝓprie loquit̉ ponēſnaturā ꝓ ꝑſona In forma dei. ¶ Sciēdū ꝙ forma vnomō dr̄ ex relatōe ad mat̓iā quā ꝑficit. alio mō ex pͥuatōne materie ſeu potētialitatiſ. pͥmo mō diuītas nō d̓r forma ſꝫ ſcd̓o. Sꝫ querit̉ vtꝝ ⁊c̄. videt̉ ꝙ ſic qꝛ vere dr̄ incarnata. ¶ ℟º. Incarnari dupl̓r accipit̉. vel ẜm carneꝫfieri vel carni vniri pͥmo mō nō dr̄ natura diuina incarnata ſꝫ ſcd̓o. ideoqꝫ nō ſic dr̄ diuina natura eſſe hō ⁊cͣ.Cōtra de qͦcūqꝫ p̄dicat̉ filiꝰ dei p̄dicat̉ hō. ſed nat̉a dīneeſt filiꝰ dei gͦ eſt hō. ¶ Dd̓m ꝙ differētia eſt int̓ noīa ſubſtantiua ⁊ adiectiua. ſubſtātiua em̄ nō tm̄ ſignificāt formam ſꝫ ſuppoſitū forme. vn̄ pn̄t p̄dicare rōe vtriuſqꝫ. etqn̄ predicāt̉ rōne ſuppoſiti dr̄ p̄dicatio ꝑ idēptitate. qn̄aūt rōe forme dr̄ ꝑ d̓noīatōꝫ ſeu īformatōꝫ ⁊ hec magꝭ eꝓpria p̄dicatō qꝛ termīꝰ ī p̄dicam̄to tenet̉ formal̓r Adiectiua at̄ ſignificāt tm̄ formā ⁊ iō nō pn̄t p̄dicari niſi ꝑ informatōꝫ. vn̄ hec eſt falſa eēntia eſt generāſ qͣꝫuis hec ſitvera eēntia eſt pr̄. Cū gͦ dicit̉ filiꝰ dei eſt hō eſt p̄dicatioꝑ informatōꝫ ⁊ ꝑ idēptitatē. Cum ꝟo dr̄ eēntia diuinaeſt hō eſt p̄dicatio ꝑ idēptitatē qꝛ eſt idē ẜm rem cū ſuppoſito hoīs nō aūt ꝑ informatōꝫ qꝛ natura diuina nonſignificat vt ſuppoſitū ſubſiſtens in humana. ⁊ ideo d̓icit magiſter ꝙ nō eſt vna vera ſicut alia nec tn̄ dicit camſimpliciter eſſe falſam.¶ DI.VIX p̄dictis aūt emergit q̄ſtio ⁊cͣ. ¶ Poſtqͣꝫ determīauit de incarnatōe dei. hic incipit determinare cōditōes dei incarnati. diuidit̉ aūt hec ꝑsin duas. in pͥma dct̄minat de hijs que ꝯueniunt deo incarnato rōne vnionis. in ſcd̓a de hijs que ꝑtinēt ad naturā abſolute aſſūptā. di. xiij. ibi p̄terea ſciendū eſt xp̄mprima in du. in prima determīat de hijs que dicunt̉ de