DI.V
nec dicit̉ pr̄ xp̄i. ſcd̓a aūt ⁊ tertia deficiūt in aqua. qꝛ renatus fuit ſpūaliter nō aſſumit ſil̓itudinē aque ſed ſil̓itudinē dei ⁊ aqͣ eſt inſtr̄m diuine ꝟtutis oꝑancis in ea.DI.Reterea inq̄ri oportet ⁊cͣ ¶ Poſtqͣꝫ determinauit mgr̄ qͥd ſitaſſumes ⁊ qͥd ſit aſſumptū. hic deter. ſilde vtroqꝫ cuiuſmodi ſit vtrūqꝫ ⁊ diuiditur in tres ꝑtes. qꝛ pͥmo mouet queſtionē. ſcd̓o ſolutōꝫponit hec inqͥſitio. in tertia determīat ꝯn̄tes dubitatōnes. ſꝫ diuidit̉ pͥma in duas. pͥmo deter. queſtionē quātum ad eius facilitatē. ſcd̓o quātuꝫ ad eius difficultatēibi de ꝑte ꝟo queſtiōis. hec diuidit̉ in. iij. pͥmo ponit auctoritates ad ꝑtem negatiuā .ſ. qd̓ natura nō aſſumpſitnaturā. ſcd̓o ad ꝑtē affirmatiuā. cui videt̉ obuiare. tertio ex auctoritatibꝰ inductis colligit ſolutionē ⁊ eiꝰ cōcōfirmationē ſubiūgit ibi. ex ꝟbis aūt augu. ſuꝑiꝰ poſitis ⁊cͣ. Sed querit̉ vtrum eadem. h̓ diuidit̉ in. ij. primo em̄ mouet dubitatōes circa p̄dictā determinatōnet pͥmo quātū ad hoc ꝙ dixit naturā aſſumpſiſſe naturam. ſcd̓o quantū ad hoc ꝙ dixit ꝑſonā nō eē aſſumptaibi ideoqꝫ nō ꝑſonā hoīs aſſūpſit. Circa primū duo facit. primo querit vtrū natura dinina poſſit dici facta caro. ſcd̓o vtrū poſſit dici facta homo. ſi aūt natura diuīaideo nō ꝑſonā diuinam. h̓ diuidit̉ in. ij. pͥmo oſtenditveritatē. ſcd̓o obijcit dubia in ꝯtrariū ⁊ ſoluit ibi. hic aquibuſdā opponit̉ ⁊cͣ.Ic hoc modo ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ ꝑſona nō aſſūpſit naturā humanā maiorē cōpoſitionē facitcōpoſitio ſb̓e ad ſb̓am qͣꝫ accn̄tis ad ſb̓am. ſedIꝑſona dīna nō eſt ſuſceptibilis additōis ſcd̓ergo multominꝰ prime. ſed additio alterius nature adꝑſonā eſt additio ſb̓e ad ſb̓am. gͦ eius additōis nō eſt ſuſceptibilis ꝑſona. ¶ Pͣ. Actus ꝑſonal̓ nō attribuit̉ nature vt generare ſꝫ aſſūmere actus ꝑſonalis eſt. qꝛ ꝓpriꝰꝑſone filij gͦ nō attribuit̉ nature. ¶ Pͣ Actus ſunt ſingulariū̄ gͦ abſtracta a ſingularibꝰ natura nō agit gͦ nec aſſumit. ¶ Contra Ioh̓. j. Uerbū caro factū eſt nō niſi percarnis aſſumptionē. gͦ verbuꝫ aſſumpſit carnē. gͦ ꝑſonanaturā. ¶ Pͣ. Aſſumptio terminat̉ ad vnitū. gͦ qͥcqͥd eſtvnitū p̄t dici aſſumēs l̓ aſſūptū. ſꝫ nat̉a dīna ē vnita gͦ aſumēs vl̓ aſſūpta ſꝫ n̄ aſſūpta gͦ aſſumēs. ⁊ hͦ ē qd̓ Gregdicit. carnē deitas aīa mediāte ſuſcepit ¶ Ad hoc dd̓irꝙ aſſume̓ dr̄ tripl̓r. vno mō cōiter ⁊ īproprie ẜm ꝙ aſſumere nihil aliud eſt qͣꝫ aliqͥd ad alterū ſumere. ⁊ in hͦ ſenſu pōt dici qd̓ tota trinitas aſſūpſit humanā naturā filio. ſcd̓o mō d̓r aſſumere ꝓprie. qͣſi ad ſe ſumere. ſicut hōaſſumit ſibi veſtē vl̓ ſociū vt ſil̓ cū eo cōmoret̉. ⁊ ſic natura diuina d̓r aſſumere humanā. qꝛ ꝟ̓tute diuine naturefactū eſt vt natura hūana aſſociaret̉ diuīe in vna ꝑſonatertio mō ꝓprijſſime d̓r aſſumere. ſumere aliqͥd ad ſe ⁊ inſe. ſicut aſſumo cibum ad me vt ſit aliqͥd mei. ⁊ hoc mōdiuīa ꝑſona aſſūpſit naturā humanā qꝛ natura hūanafacta eſt natura ꝑſone diuine. in qua .ſ. ſubſiſtit ſic autēnatura diuina nō aſſūpſit humanā qꝛ natura humananō eſt facta aliqͥd diuine nature ¶ Ad illud gͦ qd̓ obijcit̉in cōtrariū dd̓m ꝙ ſi fieret additio ſb̓e ꝑ modū cōpoſitōis maior eſſet ſed nō ſic fit in ꝓpoſito īmo ꝑ modū aſſotiatōis. accn̄s ꝟo nō pōt addi niſi ꝑ modū cōpoſitōiscum eius eſſe ſit ineſſe. vt dicit Boe. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ verum eſt de actu ꝑſonali qͥ eſt ꝑſone vt ſubiecti agētis vtgenerare ſed aſſumere eſt actus ꝑſone vt termini. ¶ Adtertiuꝫ dd̓m ꝙ duobꝰ modis p̄t intelligi natura diuinaabſtracta a ꝑſonalitate. vno mō vt intelligat̉ diuina natura ſine ꝑſonis diſtinctis ꝓut diſtinguit fides ⁊ ſic ab
ſtracta ꝑſonalitate nature diuīe ꝯuenit aſſumere qꝛ adhuc ītelligit̉ vt q̄dā res ſubſiſtēs ꝓut ītelligit̉ a gētilibꝰ ⁊iudeis. vn̄ cōpetit ei agere. alio mō d̓r vt ītelligat̉ ſimpliciter abſqꝫ oī ꝑſōalitate ⁊ ſic n̄ ꝯſiderat̉ ẜm ꝙ ē ī re ſꝫ ſolūẜm ꝙ eſt in ītellectu ⁊ ſic nō cōpetit ei age̓ nec aſſumere.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ natura nō poſſitaſſumi qd̓ em̄ aſſumit̉ vnitur. nam iō aſſumit̉vt vniat̉ qd̓ vnit̉ fit vnū ſꝫ natura hūana nō ēfacta vnū cū filio dei qꝛ hec eſt falſa filius deieſt humana natura. gͦ nec ab ip̄o aſſumpta. ¶ Pͣ. Natura idem eſt qd̓ eſſentia ſꝫ nō aſſūpſit eēntiā qꝛ eēntia d̓rab eēndo ⁊ eē eſt ſuppoſiti nō aſſūpſit aūt ſuppoſitū ⁊ ſicnec eē nec eēntiā gͦ nec naturā. ¶ Pͣ. ẜm Boe. in lib̓. deduabꝰ naturis ⁊ vna ꝑſona xp̄i natura ꝓut ī xp̄o due nature dicunt̉ eſt vnamqͣꝫqꝫ rem informans ſpecifica dr̄ntia. ſed xp̄s nō aſſūpſit ſpecificā dr̄ntiā. non em̄ aſſumpſit vt ait Dam̄. eam naturā que nuda ꝯtemplatōe ꝯſiderat̉ ſed in athomo. gͦ nō aſſūpſit naturā. ¶ Pͣ. Uidet̉ꝙ aſſūpſerit ꝑſonā. ſeꝑata em̄ ab aſſūpto ꝑ intellectumnatura diuīa qd̓ remanet eſt ꝑſona. ſꝫ nihil remanet niſi qd̓ aſſūptuꝫ fuerat. gͦ ꝑſona eſt aſſūpta. ¶ Pͣ. Aſſūpſitaīam aīa eſt ꝑſona. eſt ei rōnalis nature ſb̓a indiuiduaqd̓ eſt diffinitio ꝑſone ẜm Boe. gͦ aſſūpſit ꝑſonā. ¶ Adhoc dd̓m eſt ꝙ ꝑſona aſſumi nō p̄t. cū em̄ aſſumēs n̄ ſitaſſūptū ſi ꝑſona dei aſſūpſiſſꝫ ꝑſonā hoīs ꝑſona dei nōeſſet ꝑſona hoīs ⁊ ſic eēt due ꝑſone in xp̄o qd̓ eſt hereticū. ſunt aūt due nat̉e in xp̄o .ſ. hūana ⁊ diuina. ⁊ iō dd̓ꝫqd̓ hūana natura eſt aſſūpta. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ī cōtrariū dd̓ꝫ ꝙ vniri d̓r dupl̓r. vel vnū fieri. vel in vno fieri. pͥmo mō natura hūana nō vnit̉ diuīe ſed ſcd̓o. ¶ Adſcd̓ꝫ dd̓ꝫ ꝙ qͣꝫuis ẜm gramaticā eēntia d̓r ab eēndo tn̄ eſſentia eſt cā eſſēdi. vn̄ natural̓r pͥor eſt eēntia qͣꝫ eē actuale ip̄ius ꝑſone ſeu ſuppoſiti. vn̄ aſſum̄do eēntia nō eſt neceſſe aſſumere ꝑſona. ¶ Ad. iij. dd̓ꝫ ꝙ Boe. appellat ſpecificā differentiā rei qͥdditatē ⁊ nō aīe intentōꝫ ⁊ de hacobijciebat̉ ſed qꝛ ꝑſona nō eſt aſſūpta. ideo rn̄dendū eſtad duo argumēta que hͦ on̄dūt ⁊ pͥmo ad pͥmū dd̓ꝫ ꝙ qͣꝫuis aſſūptū ſeꝑatū hr̄et eſſe ꝑſonale qꝛ iam ꝑ ſe ſubſiſteret qͣꝫdiu tn̄ manet vnitū nō hꝫ rōnē ꝑſonalitatis qꝛ nobiliori ſe eſt vnitū ¶ Ad. iiij. dd̓m ꝙ aīa nec ꝯiūcta necſeꝑata eſt ꝑſona qꝛ apta nata eſt vt ſit formā corꝑis ⁊ ꝑshoīs. rō autē ꝑtis ꝯtrariat̉ rōni ꝑſone. cuꝫ ꝑſona ſit qͥdcōpletū ⁊ ꝑfectū ⁊ ꝑ ſe ſubſiſtēs. rō aūt ꝑtis eſt rō imꝑfecti ⁊ iō ei nō ꝯuenit rō ꝑſone. Ꝙ gͦ obijcit̉ de diffinitōeboe. dd̓ꝫ ꝙ ly indiuidua ẜm ꝙ cadit in diffinitōe ꝑſōeẜm quoſdā triplicē excludit cōicabilitatē pͥma eſt vl̓is.nullū em̄ vl̓e eſt ꝑſona. ſcd̓a eſt ꝑtis qꝛ ꝑſona noīat aliqd̓ totū. tertia eſt aſſūptibilis ad aliqͥd digniꝰ qꝛ ꝑſonanoīat aliqd̓ cōpletū ꝓprietate ad dignitate ꝑtinente. etideo aīe cum ſit ꝑs nature hūane nō ꝯuenit eē ꝑſonā.D tertiū ſic ꝓceditur. ⁊ videt̉ ꝙ vnio nihil ſitvnio em̄ eſt in etxremis que vniunt̉ gͦ eſt in natura hūana ⁊ in diuina. ſꝫ in hūana nihil ē increatū. in diuina aūt nihil creatū. gͦ vnio neceſt creator nec creatura gͦ nihil ē. ¶ Pͣ. Unio ē relatiuūequiꝑantie. relatiua em̄ equiꝑantie equaliter ſe habentad vtrūqꝫ extremū. gͦ vel eſt in vtraqꝫ natura qd̓ eſſe nōpōt qꝛ ſic aliqd̓ creatū accn̄s eſſet in deo vel in neutra. gͦnihil eſt. ¶ Pͣ. Nihil creatū videt̉ dici de deo niſi ꝑ cauſam vt creator vel ſil̓itudinē vt leo vel ꝑ aſſūptōeꝫ vt hōſed vnio nō dicit̉ ꝑ cauſam qꝛ ſic diceret̉ de tota trinitate. nec ꝑ ſil̓itudine qꝛ nō diceret̉ ꝓprie ſꝫ metha. nec ꝑ aſſumptōeꝫ qꝛ vnio nō eſt aſſūpta. gͦ nullo mō ⁊ ſic vnio qͣdeus vnit̉ nihil eſt. ¶ Pͣ. Uidet̉ ꝙ ſit idē qd̓ aſſūptio. aſſumere em̄ eſt ad ſe ſumere. ad ſe ſumere eſt ſibi ꝯiūgerevel vnire gͦ nō differt aſſūptio ab vnione. ¶ Ad hoc dd̓ꝫ