DI.XXXIII

tio. ¶ D Illud quo ꝯſtituit̉ aliqͥd pͥus eſt eo naturalit̓ſed ꝑſ̓one diuīe ꝯſtituūtur relationibꝰ ip̄is. gͦ ſi relationes nō. ſūt ip̄e diuine ꝑſone. gͦ erit aliquid pͥus ip̄is ꝑſonis qd̓ ē hereticū. ¶ ℟. dd̓m ꝙ ſimplex nō indiuiduatniſi a ſeip̄o. diuīe autē ꝑſone ſūt ſimplices. impoſſibileeſt gͦ ꝙ relatiōes qͥbus diſtinguūt̉ ⁊ qͣſi indiuiduāt̉ ſintẜm rem aliud qͣꝫ ip̄e. ſed tn̄ ſūt aliud rōne. nam relaciones ſiue ꝓprietates ſignificātur vt quo aliqͥd diſtinguit̉ꝑſona aut vt q̄ diſtinguit̉. idē aūt eſt in deo qͦ diſtinguit̉⁊ qͥ diſtinguit̉. ſed differt ſola rōne ſicut qͥ eſt ⁊ quo ē. vtdeus ⁊ deitas. Quidā gͦ attēdentes hoꝝ alteꝝ tm̄ .ſ. differētiā rōnis dixerit ꝓprietates n̄ eē ꝑſonas vt porretani. Quidam vero ecōuerſo attēdētes ſolam ideptitatērei dixerunt ꝓprietates nō eſſe ī diuinis. ſꝫ tm̄ eſſentiaꝫ⁊ ꝑſonam. ſed ẜm veritatem vtrūqꝫ ponendū eſt ꝑ modum p̄dictum. ¶ Ad primū gͦ dd̓m ꝙ in ꝑſonis diuīseſt aliqͥd qd̓ abſolute d̓r qd̓ tn̄ n̄ ē aliud re a relatōe ſꝫ ratione tm̄ ⁊ hoc eſt eſſentia. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ qͣꝫuis relatio ſupra eſſentiam non addat aliqͥd ẜm rem ſed rōnetm̄ ſicut ⁊ bonitss vel ſapīa. tn̄ quia relatio res quedāē q̄ ē diuina eſſentia ſic̄ ⁊ bonitas ⁊ ſapiētia. id̓o deus ſicut realiter ē bonus vl̓ ſapiēs. ita realiter relatus ⁊ perꝯſequēs eſt ibi realis diſtinctio q̄ relationē cōſequitur⁊ nō rōnis tm̄. ¶ Ad tertium dd̓m ꝙ ꝓprietates lꝫ ſintip̄e ꝑſone ẜm rem nō tamē ſignificātur vt ſubſiſtētes ſicut ꝑſone ſed ſicut inherētes. numerꝰ autē rebus nō attribuit̉ ẜm ꝓprietates inherētes. ſed ẜm diſtinctōem rerū ſubſiſtentiū. ⁊ id̓o deus nō dicit̉ qͥnus ꝓpter qͥnariūnotionū. ſed trinus ꝓpter trinariū ꝑſonarū ¶ Ad qͣrtūdd̓m ꝙ ꝓprietates nō ſignificātur vt ſuppoſituꝫ ſicut ꝑſona. ⁊ ideo ꝓpter aliū modū ſignificandi q̄ ꝯcretiue dicuntur de ꝑſona de ꝓprietate dici nō pn̄t.D tertiuꝫ ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ ꝓprietatesnō ſint in ꝑſonis. idem̄ enī nō eſt in ſeip̄o niſi ratione ꝑtium vt ꝓbatur in. iiij. phic̄. ſꝫ ꝑſona diuina non habet ꝑtes. cum gͦ ꝓprietasſit ideꝫ qd̓ ꝑſona vt dictum ē. videtur ꝙ ꝓprietas nō ſitī ꝑſona ¶ P Proprietas in rebus creatis eſt ī eo cuiꝰ ēꝓprietas ꝑ modum accidētis. naꝫ ꝓprium manat de genere accidentiū ẜm boe. ſed ī deo non pōt eſſe aliqd̓ accidens. gͦ ꝓprietas nō poteſt eſſe in diuina ꝑſona. ¶ Prelatio nō habet rōnem ꝓprietatis niſi ẜm ꝙ eſt ad alte.rum. ſic enī diſtinguit. ſed ẜm ꝙ eſt ad alterū nō habetrōnem inherentis ſed magis aſſiſtētis. ergo ꝓprietatesnon ſunt in ꝑſonis. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓ dicit̉ in p̄fatiōein ꝑſonis adoretur ꝓprietas. ¶ PͣDr̄ia ꝯſtitutiua ē inſpecie ſicut rōnale ineſt homini ſꝫ ſic ꝓprietas ꝑſonalisſe habet ad ꝑſonam ſicut dr̄ia ꝯſtitutiua ad ſpeciē. ergoꝓprietas eſt in ꝑſona. ¶ ℟ dd̓m ꝙ ex ꝯtrarijs cauſis qͥdam cōuenerunt in hoc ꝙ dicerēt ꝓprietates nō eſſe inꝑſonis. porretani enī ꝯſiſtentes rōem relatōis ẜm quāad alterū dicit̉ dixerunt ꝓprietates in ꝑſonis non eē ſꝫꝑſonis exterius qͣſi adhere̓. Econtrario vero p̄poſitinꝰꝯſiderans ꝓprietatem ſeu relationū realitatē dixit ꝓpretates nō eē in ꝑſonis. ſꝫ ip̄as ꝑſonas ponens ꝙ quandocūqꝫ ꝓprietates in diuīs nomināt̉ ſumit̉ abſtractumꝓ cōcreto vt paternitas ꝓ patre ꝑ modum quo loqͥmurſic. rogo benignitatē tuam. id eſt. te benignū. Si verovtrūqꝫ hoꝝ ꝯſideratur ſimul ſicut ⁊ neceſſe eſt oꝑtet dicere ꝓprietates ī ꝑſonis eſſe. hec enī p̄poſitio in imꝑtatdiſtinctōem inqͣꝫtum eſt tranſitiua ⁊ vnioneꝫ rōne ſueſignificatōis. ſic ergo ſue trāſitioni ſufficit tranſitio rationis ſignificationi aūt vnitas realis ad hoc ꝙ ꝯuenienter ꝓprietas in ꝑſona eſſe dicat̉. ¶ Ad primū dd̓m ꝙꝓprietas ⁊ ꝑſona lꝫ ſint idē ẜm rem differūt tn̄ rōne vtdictum eſt. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ī creaturis eē quo ꝓprie-

tas ineſt aliud ē ab eſſe ī quo ſubſiſtit id cui ineſt. ⁊ id̓oꝓprietas eſt accidens. ſed ī diuīs eſſe quo ꝓprietas ineſtꝑſone eſt ip̄m eſſe quo ꝑſona ſubſiſtit. ⁊ ideo nō eſt accidens. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ relatio ī diuīs qͣꝫuis habeatrōnem ꝓprietatis ex reſpectu ad alterum ipſa tn̄ relatiores q̄dam eſt ꝑ modum idēptitatis ad ꝑſonam ſe hn̄s.⁊ ꝑ hūc modū ꝓprietas ī ꝑſona eſt.O qͣrtū ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ ꝓprietatesſeu relatiōes non ſint in eſſentia. illud enimcui ineſt relatio refertur ⁊ ꝑ ꝯſequens diſtinguitur. ſed eſſentia diuīa nō refert̉ nec diſtinguitur. ergo relatio nō eſt in eſſentia ¶ Pͣ Cuꝫ relatioſit ideꝫ qd̓ eſſentia nō pōt ī ea eſſe niſi ꝑ modum idēptitatis ſed hoc etiā modo ē in ꝑſona vt dictuꝫ eſt. ergo eodem omdo ē ꝓprietas ī eſſentia ⁊ īꝑſona. ſꝫ ita eſt ī ꝑſona ꝙ eā diſtinguit. gͦ ſi ē ī eſſentia ip̄a diſtinguit̉. ¶ PͣCuicūqꝫ ineſt eſſentia ineſt oē id qd̓ eſt ī eſſentia. ſi ergoꝓprietas vtpote paternitas eſt ī eſſentia diuīa erit in filio ī quo eſt diuīa eſſentiā. nō gͦ ꝓprietas eſt in eſſentia.¶ Sꝫ ꝯtra qͥcqͥd nō eſt ī eēntiā diuīa aut nihil aut creatū. ſed neutrū eoꝝ ꝓprietati ꝯuenit vt ex p̄dictꝭ ptꝫ. ergo ꝓprietas eſt ī eſſentia. ¶ Pͣ Perſona diuīa eſt idemqd̓ eſſentia ẜm rem. ſꝫ ꝓprietas ẜm rem eſt ī ꝑſona. gͦ ẜmrem eſt in eſſentia. ¶ ℟º dd̓m ꝙ ꝓprietas a ꝑſona ⁊ abeſſentia differt rōne cum vtroqꝫ tn̄ eſt ideꝫ ẜm rem vt exp̄dictis patet ẜm hoc tn̄ ꝙ rōne ab vtroqꝫ differt aliterꝑatur ad vtrūqꝫ. nā ad eſſentiā ſe habet ſicut oīo deſperatū. ad ꝑſonam vero ſe hꝫ in hac ꝯſideratōe ꝑ modum forme inherētis. ſic gͦ in eſſentia eſſe ꝓprietas dicinō p̄t niſi inqͣꝫtum ē ẜm rem cū eſſentia idē. ī ꝑſona ꝟoeſſe d̓r etiā ex illa ꝑte qͣ abeēntia differre videtur ꝓut ſignificat̉ vt ꝓprietas vel forma ꝑſone. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓mꝙ rō illa ꝓcedit de eo ī quo ē relatio ſicut forma ī ſuppoſito vel ī ſub̓o. ſic aūt nō eſt ī eſſentia ſꝫ ī ꝑſona vt dictūeſt. ⁊ ideo eſſentia nō refert̉ nec diſtinguitur ſed ꝑſona.¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ꝓprietas ē ī ꝑſona nō ſolū rōne realis idēptitatis ſicut d̓r eſſe in eſſentia. ſꝫ alio mō etiamvt dictum eſt. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ rō illa ſeq̄ret̉ ſi eadērōne diceret̉ ꝓprietas eſſe ī eſſentia qͣ eſſentia eſt in ꝑſona. hoc aūt nō eſt. nam eſſentia eſt ī ꝑſona ꝑ modū forme nō aūt ꝓprietas ī eſſentia. ⁊ ideo rō nō ſeqͥtur.¶ DI.XXXIIIIRedictis adijciēdū eſt¶ Hic ē duplex q̄ſtio ¶ Primo de cōparaAtione eēntie ad ꝑſonam. ¶ Scd̓o de his q̄trāſlatiue d̓ deo dicūt̉. ¶ Circa primū q̄rūt̉ duo ¶ Primo vtꝝ eēntia ſit idem qd̓ ꝑſona ¶ Scd̓o de hͦ ꝙ eēntialia attributa appropriāt̉ in lr̄a ꝑſonisO pͥmū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ ꝑſona ⁊ eēntia indiuīs nō ſint idē. ꝑſona enī ſignificat aliqͥd īcōmunicabile vt ptꝫ ꝑ diffinitōeꝫ Ric. qͥ dic̄ꝙ ꝑſona ē diuīe nature incōmunicabilis exiſtentia. ſedeēntia cōis ē pl̓ibꝰ. gͦ eēntia ⁊ ꝑſona nō ſūt idē in diuīs.¶ Pͣ Affirmatio ⁊ negatio nō verificāt̉ d̓ eodē ſꝫ ꝑſonagenerat nō aūt eēntia. gͦ ꝑſona ⁊ eēntia nō ſūt ide ¶ PͣOīs nat̉a q̄ ē idē cū ꝑſona ex ſeip̄a oꝑtet ꝙ indiuiduet̉.ſꝫ ī nat̉a diuīa nō ītelligit̉ indiuiduatio ſiue incōicabilitas ex eēntia ſꝫ ex ꝓprietate. gͦ eēntia diuīa nō ē idē qd̓ꝑſona. ¶ Sꝫ ꝯͣ ī deo idē ē ꝙ ē ⁊ qͦ ē ẜm boe. ſed ꝑſona ſignificat̉ vt qd̓ ē vel qͥ ē. eēntia aūt vt qͦ ē. gͦ ī diuīs ē ideꝫeēntia qd̓ ꝑſona. ¶ Pͣeēntia ē ī ꝑſona na ꝑſona ē rōnalisnat̉e indiuidua ſūb̓a ſi gͦ eēntia diuīa non ſit ip̄a ꝑſonaſeq̄t̉ ꝙ ꝑſona diuīa ſit cōpoſita qd̓ ē incōueniēs. ¶ ℟dd̓m ꝙ oꝑtet dicereᶠ eēntiā diuinā eē idē qd̓ ꝑſona ẜmrem ⁊ ꝙ inter ea non ſit diſtinctio niſi ẜm intelligentie