ILI.

neqꝫ ingenita. Alio modo ſicut a quo accipit ſapiētiam⁊ ſic filius dicit̉ ſapiēs a ſapiētia ingenita. id eſt. a patreTertio modo ſicut eo quo ſapit qd̓ eſt alicuiꝰ ſuppoſiti⁊ ſic filius dicit̉ ſapiēs ſapiētia genita inqͣꝫtum ip̄a ypoſtaſis filij ſapiēs eſt. filius aūt eſt alia ypoſtaſis a patreſed nō aliā eſſentia habēs tn̄ a patre eſſentiā ⁊ nō econuerſo. ⁊ ideo filius aliquo modo dicit̉ eſſe ſapiens ſapientia genita ⁊ etiam ingenita. pater autem ſapiētia genita nullo modo.D ſcd̓m ſic oceditur ⁊ videtur ꝙ pater nō intelligat in filio. id enī ī quo aliqͥd ītelligitur ēītelligendi pͥncipium. ſed filius non eſt principium intelligendi patri ergo pater nō intelligit ī filioIntelligere aliquid ī alio eſt diſcurrere de vno inaliud. ſic enī nos ꝯcluſiones ī pͥncipijs intelligimus. ſꝫdeus intelligit ſine aliquo diſcurſu. ergo pater non ītelligit aliqͥd ī filio. ¶ Pͣ Idem eſt deo ītelligere ⁊ ſapientem eſſe. ſed pater nō eſt ſapiēs ī filio: ſic enī aliquo modo filio ſapiens diceret̉. ergo pater non ītelligit ī filio.¶ Sꝫ ꝯtra pater ꝑ ītellectuꝫ oꝑatur. ſed pater in filiooꝑatur. Gen̄. j. In pͥncipio creauit deꝰ celuꝫ ⁊cͣ. glo. j.in filio. ergo pater ītelligit ī filio. ¶ Pͣ Quicunqꝫ ꝑfecteītelligit aliquid ītelligit ī eo quicqͥd ī eo rep̄ſentatur. cū̄gͦ pater ꝑfecte ītelligat filiū intelligit in eo ⁊ ſeip̄m quefilius rep̄ſentat. ⁊ om̄es creaturas que ī filio rep̄ſentātur. ¶ ℟º dd̓m ꝙ ītelligere ī aliquo dupliciter diciturUno modo acciꝑe cognitionē in illo ſicut nos in creaturis deum videmus qꝛ ex creaturis dei noticiam accipimus ⁊ ſic pater nihil ītelligit in filio Alio modo dicit̉ aliquis ītelligere in aliquo. quia intuet̉ in eo eſſe qd̓aliquo modo ibi ē. ſicut homo qͥ ſcit aliquā cōcluſitōeꝫvidet eam vel ītelligit in verbis alicuius eam ꝓnūciantis. ⁊ hoc modo pater in filio ītelligit ⁊ ſe ⁊ qͥcquid in filio rep̄ſentat̉. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ obiectio illa ꝓcedit qͣꝫtum ap peimū moduꝫ ītelligendi ī aliquo nonaūt qͣꝫtum ad ſcd̓m. in ſcd̓o enī modo id in quo ītelligit̉aliqͥd nō ſe habet vt ītelligendi pͥncipium. ſed ſolum vtobiectum cognitiōis. ¶ Ad ſcd̓m ꝙ aliquid ītelligiturin aliquo quādoqꝫ qͥdem ita ꝙ alio actu ītelligit̉ qd̓ intelligit̉ ⁊ alio in quo ītelligitur ſicut nos aliqͦ actu ītelligimus cōcluſiōes ⁊ pͥncipia. ⁊ ſic ītelligitur aliqͥd in aliquo cum diſcurſu. quādoqꝫ vero eodeꝫ actu intelligit̉qd̓ ītelligitur ⁊ quo ītelligitur. ſicut eodē actu viſiōisvidet aliqͥs ſpęculū ⁊ rem in ſpeculo. ⁊ ſic videt̉ aliquidin alio ſine diſcurſu. eodem aūt actu deus ītelligit qͥcquid intelligit vnd̓ abſqꝫ om̄i diſcurſu aliqͥd in alio intelligit. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ pater nō dicit̉ in filio ītelligere ſicut in pͥncipio. ſed ſicut in obiecto vt dictum eſt.ſapiēs aūt ſignificat̉ ꝑ modum habitus ſed ītellectꝰ permodum actus. habitus aūt nō habet reſpectū ad obiectum niſi mediate. ſꝫ actus īmediate. ⁊ ita pater nō itad̓r ſapiēs in filio ſicut ītelligens ī filio.XXXIII¶ DI.Oſt p̄dicta ⁊c̄. ¶ Hicq̄runtur qͣttuor. ¶ Primo vtꝝ ꝓprietatesſint diuīa eſſentia. ¶ Scd̓o vtꝝ ſint ip̄e ꝑſone. ¶ Tertio vtꝝ ſint ī ꝑſonis ¶ Quarto vtrum ſintin eſſentia.D pͥmū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videtur ꝙ ꝓprietas nō ſitidē qd̓ eſſentia. q̄cunqꝫ enī ſūt ideꝫ. ita ſe hn̄tꝙ multiplicato vno multiplicat̉ ⁊ reliquū ſꝫī diuinis ꝓprietates multiplicant̉ eſſentia vna manēteergo ꝓprietas ⁊ eſſentia nō ſūt ideꝫ. ¶ Pͣ Quecūqꝫ ſuntidē eoꝝ ē vnū eſſe. ſed eē relationis ē ad aliud ſe habereẜm ph̓m in p̄di. ergo ſi ꝓprietas relatiua eſt idē ꝙ diuīa

eēntia. oꝑtebit ꝙ eē diuīe eſſentie ſit ad aliud ſe habere⁊ ſic hr̄et eē imꝑfectiſſimū. ¶ Pͣ Impoſſibile eſt aliqͦsẜm idē ꝯuenire ⁊ diſtingui. ſꝫ pater ⁊ filiꝰ ꝯueniunt ineēntia. diſtinguunt̉ aūt ī ꝓprietatibꝰ relatiōis. gͦ ꝓprietas relatiua nō ē idē qd̓ eſſentia. ¶ PͣDe qͦcunqꝫ p̄dicat̉eēntia p̄dicant̉ eſſentialia attributa hec aūt non p̄dicāt̉de ꝓprietatibꝰ. nō enī d̓r ꝙ paternitas ſit ſapiens vel ꝙcreet. ergo ꝓprietas nō ē eſſentia. ¶ Sꝫ ꝯtra nihil ē adorādū adoratōe latrie niſi deus. ſꝫ ꝓprietates ꝑſonaꝝſūt adorāde adoratōe latrie vt ptꝫ ī p̄fatiōe trinitatꝭ vtin ꝑſonis adoret̉ ꝓprietas. gͦ ꝓprietates relatiue ſūt ip̄edeꝰ. ¶ Pͣ Quicqͥd ē p̄ter rei eſſentiā. vel nihil ē. vel accidens ē. ſꝫ qd̓ ē nihil vel accidēs. nō ꝯſtituit alicuiꝰ nat̉eypoſtaſim. cū gͦ ꝓprietates ypoſtaſes ꝯſtituāt vt ſupradictū ē. impoſſibile ē ꝙ ſint aliqͥd extra diuinā eſſentiā¶ ℟º dd̓m ꝙ ſuppoſitis fidei fundamētis neceſſe ē ponere ꝓprietates relatiuas eē diuinā eſſentiaꝫ. oꝑtet enīdicere ꝙ relatōes iſte vel ſint res alique vel nō. ſi n̄ ſūtrealiter: ſꝫ in rōne tm̄. cū ꝑſone diuīe nō diſtinguāt̉ niſi ꝑ hmōi relatōes ſeq̄ret̉ ꝙ diſtinctio ꝑſonaꝝ in diuīseēt ẜm rōneꝫ tm̄. qd̓ ē hereſis ſabellij Si aūt ſūt res deneceſſitate ſūt create ſi nō ſūt eēntia diuīa qꝛ ſola diuīaeēntia ē increata. ⁊ ita ſeq̄ret̉ ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ .ſſ. inqͣꝫtū hꝰmōi ſūt creature qd̓ ē īpijſſimū vn̄ oꝑtet dicere ꝙr̄ latōī diuīs ē idē realit̓ ꝙ eēntia diuīa. differt aūt ſolū rōnenam relatio īꝑtat reſpectum ad alteꝝ nō aūt eēntia. ethūc reſpectū ꝯſiderās porretanꝰ dixit relatiōes ī diuīsnō eē eſſentiā ſꝫ aſſiſtētes tm̄. ad moduꝫ relationū q̄ nōponūt aliqd̓ reale ī relatis. vt dextrū ⁊ ſiniſtrū ī lapidſꝫ poſtea hͦ ī remēſi ꝯcilio retractauit ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓mꝙ relatio vt dictū ē differt rōe ab eēntia inqͣꝫtū eſt ad alterū ex hoc aūt hꝫ ꝙ multiplicet̉ rōne oppoſitōis relatiue nō aūt ex ꝑte illa qͣ ē cū eſſentia ideꝫ. ¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓mꝙ ī diffinitōe ph̓i eē nō ſumit̉ ꝓ actu eēndi. ſꝫ ꝓ rōne entis ꝓut d̓r ꝙ diffinitio ē or̄o ſignificās qͥd eſt eē ⁊ ſic eē.id ē. relatōis rō ī diuīs ē ad aliud ſe hr̄e qͣꝫuis eē ſuum īdiuīs nō ſit aliqͥd qͣꝫ eē eſſentie. ¶ Ad tertiuꝫ dd̓m ꝙ ꝑſone diſtinguūtur relatōnibꝰ ſceundum ꝙ adinuicemopponūt̉ relatiue nō aūt ex ꝑte illa qͣ ſunt vnū cū eſſentia. ¶ Ad qͣrtū dd̓m ꝙ attributa eſſentialia pn̄t ſignificari ī abſtracto vel ī ꝯcreto. ſi ī abſtracto ſic eſſentialiterp̄dicāt̉ ⁊ de eſſentia ⁊ de ꝓprietate ī abſtracto acceptisdicimꝰ enī ꝙ eēntia diuīa vel etiaꝫ paternitas eſt bonitas vel ſapīa dei. ſi aūt ī ꝯcreto ſignificat̉ ſic nō p̄dicant̉de eſſentia vel ꝓprietate ī abſtracto ſignificatis niſi illaattributa q̄ circueunt om̄e ens. dicimꝰ enim ꝙ eſſentiavel potentia eſt ens vna vel bona nō aūt ꝓprie ꝙ ſit ſapiēs vel creās. ſꝫ hͦ d̓r de deo vel de pr̄e qͥ ſignificant̉ permodū ſuppoſiti nō aūt eſſentia vel paternitas.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ ꝓprietates relatiue nō ſint idē ꝙ diuīe ꝑſone. qꝛ ẜm Augꝭ. inom̄i eo qd̓ d̓r relatiue ē aliqͥd excepto hoc qd̓ad alteꝝ d̓r ſicut denariꝰ ē aliqͥd excepto hocqd̓ d̓r p̄ciū. ſi gͦ ꝑſone diuine dicūt̉ ad aliqͥd ip̄e ſunt aliꝗd p̄ter ip̄as relatōes. ⁊ ita relatōes nō ſut ꝑſone diuīePͣ Perſone diuīe realiter diſtinguūt̉. ſꝫ relatio n̄ diſtinguit̉ realit̓ vt videt̉. qꝛ nō diſtinguunt̉ adinuicē niſiẜm ꝙ ab eēntia differūt a qͣ differūt ſolūmō rōne. gͦ ꝓprietātes relatiue nō ſūt ip̄e diuīe ꝑſone ¶ Pͣ Si ꝓprietates relatiue eēt idem ꝙ ꝑſone hoc mō ſe haberet addeū ꝓprietas ſicut ꝑſona. ſed deus d̓r trinus ꝓpter trinarium ꝑſonaꝝ. gͦ dice̓t̉ qͥnus ꝓpt̓ qͥnariū notionū qd̓eſt falſum. ¶ Pͣ Perſona diuina eſt generās vl̓ genitavel ꝓcedens nō aūt ꝓprietas. ergo ꝓprietas non ē perſona. ¶ Sꝫ ꝯtra eſt qd̓ Hyl̓. dicit. nec qͥcqͣꝫ eſt filius niſifiliꝰ. ſed filiꝰ relatōem ſignificat. ergo filius eſt ip̄a rela