DI.XXXII

q̄runtur duo. ¶ Primo vtrum pater diligat filium. ſſ.¶ Scd̓o an hec ſit falſa pr̄ ⁊ filiꝰ diligūt nos ſſ.D pͥmū ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ non diligatfiliuꝫ. ſſ. Idem enī eſt deo eē qd̓ diligere. ſedſed pater nō eſt ſpūſſanctus. ergo non diligitfilium ſpūſancto. ¶ PDiligere aut ſumitureſſentialiter aut notōnaliter ſi ſumitur eſſentialiter ſicpater diligit eſſentia ſua non. ſſ. ſi autem ſumit̉ vt diciactum notionalē ſicut ⁊ hoc verbū generat cū pater nōgeneret filio. videtur ꝙ nō diligat. ſſ. ¶ Pͣ Eodē amore pater diligit filium ⁊ ſe. ſed nō diligit ſe. .ſſ. ergo nec ſlium. ¶ Sꝫ ꝯtra om̄is amans amat ſuo amore. ſꝫ. ſſeſt amor patris ⁊ filij. ergo pater amat filiū .ſſ. ⁊ ecōuerſo. ¶ Dͣ In anima noſtra eſt imago increate trinicaſed mens noſtra amat noticiam ſuaꝫ amore a ſe ꝓcedēte ergo pater amat filium qͥ eſt ſua ſapīa .ſſ. qͥ eſt amor apatre ꝓcedens. ¶ ℟º dd̓m ꝙ ſuſcipiēdo hanc locutōeꝫeſſe veram ⁊ ꝓpria ꝓpter hoc ꝙ ſancti ea cōmuniter vtūtur. duplex modus fuit vidēdi eam. Quidā enī dixerūꝙ ablatiuꝰ cōſtruit̉ in habitudine ſigni vt ſit ſenſus. ꝑ⁊ filius diligūt ſe .ſſ. id ē. ſpūſſanctus eſt ſignū ꝙ pater⁊ filius diligūt ſe. Alij ꝟo dixerūt ꝙ ꝯſtruit̉ ī habitudīeforme. ſicut enī homo formaliter diligit ſuo amore. itaſſ. formaliter diligit patrē. neutrū aūt hoꝝ ſufficiēs eſtꝑ ſe. nam amor cauſatꝰ quo mens ſuam noticiaꝫ amatſignū eſt ꝙ pater filium diligit. nec tamē hoc amore d̓filium diligere. ſimiliter forma inherēs eſt .ſ. aūt .ſ. nonſignificat̉ vt aliquid inherēs patri ⁊ filio. vnde oportethas duas in vnū ꝯiūgere vt ſic dicamus ꝙ ablatiuꝰ cōſtruit̉ in habitudīe ſigni vel qͣſi effectꝰ formaliter denominātis. actio enī ab agente ꝓcedit ⁊ eſt ſignū vel effectus virtutis actiue in agēte. ⁊ comꝑatur ad agētem vtforma ī denominādo lꝫ nō ī eſſendo. ita enī denominatur aliquis agens actione. ſicut albus albedine. vn̄ cuꝫſpūſſanctus ſit amor patris ⁊ filij. ⁊ amor ſit q̄daꝫ operatio amātis pater ⁊ filius hoc modo dicerēt̉ ſe ſpirituſancto amare. ſicut aliquis dicit̉ agere actiōe a ſe ꝓcedēte. ¶ Ad primum ergo dicenduꝫ ꝙ lꝫ in deo ẜm rem ſitidem diligere ⁊ eē tn̄ diligere ſignificatur ꝑ modū operationis non autē eſſe. ⁊ ideo nō eſt ſimile. ¶ Ad ſcd̓mdd̓m ꝙ diligere notionaliter ſumit̉ in locutiōe p̄dictanō autē dicit ſolam notionē ſicut hoc verbum generarevel hoc verbum ſpirare. ſed cum notiōe dicit ip̄am ꝑſonam. nam diligere eſt emittere amorē ip̄a auteꝫ ꝑſonaſpūſſancti ſignificatur ꝑ actuꝫ amoris notio autem inactu emiſſiōis. nō at ꝑſona filij ſignificat̉ vt actꝰ generationis. ⁊ ideo nō eſt ſimile. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ſicutpater diligit filiuꝫ amore eēntiali notionali ita ⁊ ſeip̄mquia quicquid diligētis eſt in filio vel ꝟtutis ſpiratiuetotum etiā eſt ī patre.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉ ⁊ videtur ꝙ hec ſit falſa. pater ⁊ filius diligūt nos .ſſ. quecūqꝫ enī vno eteodem amore diligūtur eqͣliter diligūtur. ſꝫpater diligit filiū amore qͥ ē .ſſ. ergo ſi ſpūſſā.nos diligat videt̉ ꝙ eqͣliter nos ⁊ filiū diligat qd̓ eſt incōueniens. ¶ Pͣ Om̄e qd̓ ꝯnotat effectū in creatura d̓reſſe eſſentialiter ī diuinis. ſed cum d̓r pater diligit nos.imꝑtatur habitudo dei ad creaturaꝫ. ergo diligere tenetureſſentialiter. ſꝫ pater nō diligit eſſentialiter ſpirituſancto īmo magis amore eſſentiali. ergo pater nō diligit nos. ſſ. ¶ Pͣ Amor ꝓcedit ab amāte ſapiēt̓ ẜm modum bonitatis amati. ſed deus ſapiēter amat qͥcquidamat. ergo cum bonitas creature ſit finita. amor quodeus amat creaturas ē finitꝰ. nō gͦ ē ſpūſſanctꝰ. ¶ Scontra eſt qd̓ Augꝰ dicit ꝙ ſpūſſanctus eſt genitoris gēnitiqꝫ ſuauitas ingeniti largitate ꝑfundēs om̄es creaturas. ergo ſpūſſanctus eſt amor quo deꝰ diligit creatu

ram. ¶ Pͣ Deus diligit ſanctos inqͣꝫtum ſūt membravnigeniti ſui vt dicit Augꝰ. ſed vnigenitꝰ ⁊ mēbra ſuaſūt vna ꝑſona myſtica. ⁊ ita a patre vno amore diligūt̉ſed pater diligit filiū .ſſ. vt ſupra dictū eſt. ergo ⁊ hoīesſanctos diligit ſpūſancto ¶ ℟º dd̓m ꝙ cū deus dicit̉nos diligere. in dilectōe ſua duo poſſumꝰ ītelligere ſcꝫamorē eternuꝫ ⁊ effectū tꝑalem. ⁊ rōne vtriuſqꝫ diligitnos ſpūſancto ſed aliter ⁊ aliter. nā rōne et̓ne dilectōisdiligit nos .ſſ. ſic̄ ⁊ filium. nam quicqͥd diligentis eſt innobis. totū eſt deriuatuꝫ a filio. ſicut tota pulchritudoartificiati eſt ab arte. vn̄ artifex diligēdo artē diligit artificiata inqͣꝫtū ſūt ab arte. ſed qͣꝫtum ad effectū tꝑaleꝫdiligit nos ꝑ ſpiritūſanctū ſicut ꝑ cauſam illiꝰ effectusnam oīa dona nobis dant̉ ꝑ ſpiritūſanctū. ſic ergo cuꝫd̓r pater diligit nos .ſſ. ablatiuꝰ poteſt vno modo ꝯſtruiin habitudine qͣſi formalis effectus. ⁊ alio mō in habitudine cauſe efficiētis. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ lꝫ pater amet filiū. ⁊ nos eodem amore nō tamē eqͣliter. qꝛamor ille nō eqͣliter īuenit ī nobis ⁊ ī filio diligētis rationem. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ diligere ī p̄dicta locutionepoteſt ſumi notionaliter nō obſtāte ꝙ imꝑtat reſpectūad creaturā. nā notionalia nō īꝑtāt ꝑ ⁊ ꝑ ſe reſpectumniſi ad diuinā ꝑſonā. ſꝫ ex ꝯſequēti ad creaturā inqͣꝫtūcreat̉a ꝑſonā diuinā imitat̉. Sicut enī deꝰ ꝟbo ſuo diligit ſe ⁊ nos inqͣꝫtū diligēdo ſe diligit nos. ſic .ſſ. amatnos inqͣꝫtū amādo filiū nos amat ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙmēſura amoris ſeqͥtur bonitatē eiꝰ qd̓ pͥmo ⁊ ꝑ ſe amat̉nō aūt eius qd̓ in alio amat̉ ſic autē nos amamur ī patre ⁊ in filio.Einde q̄ritur de his q̄ꝑtinent ad filium. ¶ Et circa hoc q̄runturduo ¶ Primo vtꝝ pr̄ ſit ſapiēs ſapīa genita. ¶ Scd̓o vtꝝ pater ītelligat ī filio.O primū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ pater ſit ſapiēsſapiētia genita. ſicut enī .ſſ. eſt amor a patre ꝓcedens ita filius eſt ſapīa a patre genita. ſꝫ pater diligit amore a ſe ꝓcedēte .ſſ. vt dictū ē gēapiēs ſapiētia genita. ¶ Pͣ ẜm Anẜ. dicere ſūmo ſpūinihil aliud ē qͣꝫ intelligere verbū aūt ẜm Aug. eſt ſapīagenita cū gͦ pater dicat ⁊ ſe ⁊ creaturas ꝟbo ſuo .i. filiovidet̉ ꝙ ip̄e ſit ītelligens ſiue ſapiēs ſapīa genita. ¶ VEadē ſapīa eſt ſapiens pater ⁊ filiꝰ. ſꝫ filiꝰ ē ſapiens ſapiētia genita ⁊ etiā ingenita. gͦ ⁊ pr̄ vtraqꝫ ſapīa eſt ſapiens. ¶ Sꝫ ꝯtra ſapīa qua qͥs eſt ſapiēs ſignificat̉ vt forma ip̄ius. ſꝫ ſapīa genita nō ſignificat̉ vt forma patrisſed magis vt aliqͥd ex eo exortu. gͦ pater nō eſt ſapiēs ſapiētia genita. ¶ Pͣ Sicut ſe hꝫ eſſentia ad eē. ita ſapīaad ſapere. ſed pater nullo modo eſt ens eſſentia genitaſic enī haberet eſſe ab eo qd̓ genuit qd̓ ē impoſſibile. ergo nullo modo eſt ſapiēs ſapientia genita. ¶ ℟º dd̓mꝙ ſapientia genita nomīat ypoſtaſim diſtincta ab ypoſtaſi patris. aliqͥs autē nō poteſt dici ſapiēs ꝑ aliquamypoſtaſim niſi qͣtenus ab ea ſapīam accipit. vnde cū pater nihil accipiat a filio eo ꝙ filiꝰ quicqͥd habet a patreaccipit. nullo modo pōt dici ꝙ pater ſit ſapiens ſapientia genita. ¶ Ad primum ergo dicenduꝫ ꝙ amor ſignificatur ꝑ moduꝫ oꝑationis denominat̉ aut aliqͥs agēsꝑ oꝑationem que eſt ab ip̄o. ſapiētia aūt ſignificatur ꝑmodum forme inherētis. vn̄ cum nō denominet̉ aliqͥsqualis ab aliqͣ forma que ſit ab ip̄o. ſed que eſt in eo nōpoteſt dici pater ſapiēs ſapiētia genita. ¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓mꝙ ſicut amor ita ⁊ v̓bū ſignificat̉ ꝑ modū oꝑationis. ⁊ideo ſic̄ recte d̓r pater diligit .ſſ. ita recte d̓r dicere verbonō aūt ſaꝑe ſapīa genita rōe iā dicta ¶ Ad tertiū dd̓mꝙ aliqͥs p̄t dici ſapiēs aliqͦ triplicit̓ Uno mō ſic̄ forma īherēte. ⁊ ſic filius ē ſapiēs ſapīā eēntiali q̄ neqꝫ ē genita