LI.I

finem referimꝰ. ſed nulla ꝑſona referēda eſt ad aliud. gͦvſus nulli ꝑſone appropriari debet. ¶ Pͣ Uſus pōt accipi aut actiue aut paſſiue. ſi actiue accipiat̉ magꝭ videtur patri ⁊ filio ꝯuenire qͣꝫ .ſſ. vti enī magis ē amatis q̄amoris. ſi aūt paſſiue ſic vſus vt videtur imꝑtat reſpectum ad creaturā qͥ ẜm rem eſt in creatura. ergo nō debet diuine ꝑſone appropriari. ¶ Pͣ Perſone diuīe perſua ꝯſueta nomīa magis īnoteſcunt. ſꝫ appropriatio fitcā notificandi ꝑ ſonas ergo magis debet vti nomībusꝯſuetis ſcꝫ filij ⁊ .ſſ. qͣꝫ imaginis ⁊ muneris ¶ ℟º dd̓mꝙ appropriatio Hyl̓ accipit̉ ẜm ꝯuenientiā eſſentialiūattributoꝝ ad ꝓpria ꝑſonarum. ⁊ ideo eternitatem appropriauit patri. ſpeciē .i. pulchritudinem imagini .i. ſlio. vſum muneri .i. ſſ. eternitas nāqꝫ ꝯuenit cū īnaſcibilitate q̄ eſt ꝓprietas patris inqͣꝫtum caret pͥncipio cōuenit etiam cum paternitate inqͣꝫtum ē omis alteriusduratōis pͥncipium. ſimiliter ⁊ pulchritudo rōne magnitudinis quā imꝑtat ꝯuenit cum filio inqͣꝫtum eſt ſlius. qꝛ ex hoc filius dicit̉ qd̓ ꝑfecte habet naturam patris qd̓ ad ſpūalem magnitudinem ꝑtinet. Rōne veroꝯſonantie ꝯuenit cum filio inqͣꝫtum eſt imago ꝑfecte rep̄ſentans patrem. rōne claritatis cōuenit cum filio inqͣꝫtum eſt verbū in quo oīm rōnes reſplendēt. hec enītria ꝑtinent ad rōnem pulchritudinis. vſus autē cōuenit .ſſ. ⁊ inqͣꝫtum eſt amor quo pater ⁊ filius inuicem ꝑfruūtur. ⁊ inqͣꝫtum ē donū quo nos ꝑfundimur. ⁊ hecappropriatōis ratio ex ꝟbis Augꝭ. in lr̄a. poſitis accipipōt. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ in ſucceſſiuis quodāmodo ſcd̓m ex pͥmo orit̉. vn̄ inqͣꝫtum eternitas ſucceſſiueduratōis excludit pͥncipium originis ab alio negatōeꝫīcludit. ⁊ ſic ꝯuenit patri rōne īnaſcibilitatis ip̄a auteꝫeternitas ē pͥncipium aliaꝝ durationū. vn̄ ⁊ ſic etiampoſitiue includit originem. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ī repreſentato attēdit̉ pulchritudo abſolute. ſed ī rep̄ſentāte exꝯuenientia cum rep̄ſentato. ⁊ ſic pulchritudo imaginiattribuit̉. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ vſus h̓ accipit̉ non ẜmeꝯtra fruitōem dei diuidit̉. ſed ẜm ꝙ fruitōem includitvt ex ip̄a diſtinctōe patet. ¶ Ad qͣrtum dd̓m ꝙ vſus h̓accipit̉ paſſiue. id ē. quo aliqͥs vtit̉. vtitur autē pater. ſſ.amādo filium ⁊ etiā nos ⁊ nos amādo deū. ⁊ ſic nō ſolum imꝑtat̉ relatio ad creaturā q̄ tn̄ ſi imꝑtetur in deoē ẜm rōnem nō tn̄ ẜm rem. ¶ Ad qͥntū dd̓m ꝙ Hyl̓. poſuit illa noīa ꝑſonalia ī qͥbꝰ magis expͥmitur appropriationis ratio.D tertiū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ Augꝰ. incōuenenter appropriet eēntialia attributa ꝑſonisſone enī ẜm ſua ꝓpria adinuicē diſtinguūt̉.hec oīa appropriata ad idē ꝑtinēt. nā vnitas in eqͣlitate⁊ in ꝯnexione īcludit̉. gͦ nō ꝯueniūt cū ꝓprijs ꝑſonarū.⁊ ita nō ꝯueniēter ꝑſonis appropriāt̉. ¶ Pͣ appropriataꝯueniūt ꝑſonis rōne nature cōis. ſꝫ hec tria ꝯueniūt ꝑſonis rōne ꝑſonaꝝ. qꝛ vt Aug. in lr̄a dicit tres perſoneſūt vnū ꝓpter patrē eqͣles ꝓpter filium. ꝯnexe ꝓpter. ſſ.hec tria n̄ incōueniēt̓ ſūt appropriata ꝑſonis. ¶ Pͣ Cuilibet ꝑſone ꝯuenit vnitas ꝑſonalis rōne ſue ꝓprietatisec̄ntialis ꝟo rōne eēntie. eſſentia aūt non appropriaturalicui ꝑſone nec ꝑſone ꝓprietas cum ſit ꝓpria. gͦ vnitaspatri appropriari nō debet. ¶ P Filio ẜm ꝙ ē filiꝰ velimago vel ꝟbum. magis ꝯuenit rō ſil̓itudinis qͣꝫ equalitatis. gͦ filio magis debet appropriari ſil̓itudo qͣꝫ eqͣlitas. ¶ Pͣ Nexus ꝓprie d̓r de. ſſ. gͦ non debet poni int̓ appropriata. ¶ ℟º dd̓m ꝙ hec etiam appropriatio Augꝭ.aſſignat̉ ẜm viam ſil̓itudinis vnitas aūt habet rationēpͥncipij. vnde ī quolibet genere oꝑtet pͥncipiū eē vnum⁊ ſic habet ſil̓itud nem cum ꝓprio patris qͥ eſt pͥncipiuꝫtotius deitatis. eqͣlitas aūt imꝑtat ꝑfecta ꝯꝑationem

vnius ad alteꝝ. ⁊ qꝛ filius ex mō ſue ꝓceſſionis ꝙ hꝫ ꝑfecte patrem imitet̉. ideo ei eqͣlitas appropriat̉ .ſ. autē .ſ.inqͣꝫtum ꝓcedit vt amor ꝯueniēter d̓r nexus. nā amor ēq̄dam vnio amātis ⁊ amati. ¶ Ad primū gͦ dd̓m ꝙ eqͣlitas ab vnitate cauſat̉. ⁊ vnio ad eqͣlitatē t̓minat̉. ⁊ id̓oꝯueniēter patri appropriat̉ vnitas filio eqͣlitas q̄ a pr̄eorit̉ ⁊ .ſſ. nexus qͥ eſt q̄dam reflexio ꝑ amorem ꝓlis ī parētē. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ly ꝓpter nec dicit cauſā formalem vt ſcꝫ tres ꝑſone ſint formaliter. vnū ꝓpter pr̄eꝫ ⁊cͣ.ſed dicit rōnem cōpletōis. qꝛ vnitas ſtatim īuenit̉ ī patre ⁊ ab eo filius ⁊ .ſſ. habēt vnitatē. eqͣlitas ꝟo ītelliginō pōt niſi p̄intellecta filij generatione cum eqͣlitas ſitad minus duoꝝ. nexus ꝟo nō ītelligitur ī diuinis niſitertia ꝑſona ītellecta q̄ duos ꝯnectit. ¶ Ad tertiū dd̓mꝙ vnitas eſſentialis eſt q̄ patri appropriat̉. habet enimvnitas rōnem pͥncipij qd̓ non habet eſſentia qͣꝫuis ſintvnū ẜm rem eēntia ⁊ vnitas. ¶ Ad qͣrtum dd̓m ꝙ eqͣlitas ī ſpiritualibꝰ īcludit ſil̓itudinē. naꝫ attēdit̉ ẜm magnitudinē ꝑfectiōis ⁊ ꝟtutis. ⁊ ſuꝑ hͦ addit ſil̓itudinisꝑfectiōem. ¶ Ad qͥntum dd̓m ꝙ nexus amoris ē ꝓpriūſſ. ſꝫ ẜm ꝙ noīe nexus ītelligitur q̄cūqꝫ ꝯueniētia ſic eſtcōmune ⁊ appropriatū ſſ.O qͣrtum ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ eqͣlitas in diuīsſit relatio realis. oīs enī relatio qͥ hꝫ cauſaꝫ īeo de qͦ d̓r ē realis vt ſupra dictū ē. ſꝫ eqͣlitashꝫ cauſā ī deo vnitatē magnitudīs ſicut ⁊ ī creaturis.gͦ ſicut ī creaturis ita ⁊ in deo eqͣlitas eſt relatio realis.¶ Pͣ Si eqͣlitas nō ponit aliqͥd realit̓ in deo. gͦ qui negat eqͣlitatē nō negat aliqͥd qd̓ ī deo ſit. ⁊ ſic nō ē hereticū. ⁊ ita arriꝰ qͥ eqͣlitatē negauit ꝑſonaꝝ nō debuit hereticꝰ iudicari ¶ Pͣ Filiꝰ ꝯuenit cū pr̄e ⁊ a pr̄e diſtinguitur. ſꝫ illa relatio qͥ iꝑtat diſtinctōeꝫ filij a pr̄e realiter ēī deo ⁊ poſitiue. gͦ ſil̓r illa q̄ īꝑtat ꝯueniētia filij ad pr̄eꝫvt eqͣlitas ⁊ ſil̓itudo ¶ Sꝫ ꝯͣ oīs relatio realit̓ ī d̓o exn̄sē notio alicuiꝰ ꝑſone. ſi gͦ eqͣlitas relatōem in deo īꝑtatvel ponat. videt̉ ꝙ ſint pl̓es notōes qͣꝫ qͥnqꝫ. ¶ Pͣ Eqͣlitatꝭ ē cauſa vnitas ſꝫ vnū remotiue d̓r ī diuīs vt ſupͣmagiſter dixit. gͦ ⁊ eqͣlitas ⁊ ſil̓itudo. ⁊ ſic nō ponūt aliqͥd realiter ī deo. ¶ ℟º dd̓m ꝙ ī eqͣlitate ⁊ ſil̓itudīe duoītelligūt̉ .ſ. eqͣlitatis ſuppoſitū ⁊ eqͣlitatis cauſa. ſuppoſitū aūt eqͣlitatis vel ſil̓itudīs ē aliqͥd diſtinctuꝫ cū nihilſibi ſit ſil̓e vel eqͣle. ⁊ ſic ī diuīs dicit relatōeꝫ cum nihilaliud ibi ſit diſtinctū. Cauſa ꝟo eqͣlitatis vel ſil̓itudīsē vnitas magnitudīs vel forme q̄ vnitas ī diuinis ꝑſonis ē ẜm numeꝝ. ſic gͦ ex neutra ꝑte p̄t eē eqͣlitas realisrelatio. nā relatio norefert̉ ꝑ aliquā aliā relatōeꝫ realeꝫvt Auic̄. dicit. ſic enī eēt ī infinitū abire. nec iteꝝ vbi eſtidē numero p̄t eſſe realis relatio ſicut de idēptitate ſup̄dictū ē. ex ꝑte ꝟo cauſe ſue vlteriꝰ hꝫ ꝙ remotiue dicant̉ſicut ⁊ vnū. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m ꝙ creature abinuicē diſtinguūt̉ ꝑ aliqͥd abſolutū nec ꝯueniunt res cauſate vl̓ſil̓es ī vna magnitudīe vel forma numero ſꝫ ſpē ſicut ēī deo. ⁊ ideo nō ē ſil̓e. ¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓m ꝙ qͣꝫuis eqͣlitas n̄ſit relatio realis. tn̄ id rōne cui attribuit̉ eqͣlitas realitē ī deo. ⁊ ideo negās eqͣlitatē hereticꝰ ē. ¶ Ad. iij. dd̓mꝙ relatio ꝯueniētie filij ad pr̄eꝫ p̄ſupponit aliā relatōeꝫdiſtinguētē q̄ nullā aliā relatōeꝫ p̄ſupponit. ⁊ id̓o ille relatōes q̄ diſtinctionē imꝑtant ſūt reales nō aūt relatioeqͣlitatis vel ſil̓itudinis q̄ ſuꝑ alias relatōes fundāturvt dictum eſt.DI.XXXIIIc oritur queſtio ⁊c̄.Mic querit̉ de duobus ¶ Primo d̓ hisque ꝑtinent ad ſpiritūſanctū. ¶ Scd̓o deAhis que ꝑtinent ad filium. ¶ Circa pͥmuꝫ