DI.XXXI

ſolū de nouo p̄t dici d̓ deo qd̓ reſpectū ad creaturam dicit nō aūt qd̓ de deo d̓r abſolute ⁊ iō ſimplicit̓ ꝯcedēdūē ꝙ nullū abſolutū de deo p̄t p̄dicari ex tꝑe ¶ Ad pͥmūdd̓m ꝙ deꝰ d̓r hō ꝓpter vnionē ad humanā naturā queqͥdē vnio relatio quedam ē. vn̄ rōne relatōis implicitedeꝰ d̓r homo ex tꝑe. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ lꝫ negatōes nōſint res niſi rōnis. tn̄ ex ip̄a re natura aliqͥd d̓ rei negat̉⁊ non ex aliqͦ alio. ſicut relatōes de deo dicūt̉ rōne creaturaꝝ. ⁊ ideo noīa negatiua dicūt̉ d̓ deo ab eterno ſꝫ relatiua ex tꝑe ꝓpt̓ īmutabilitatē diuīe nat̉e ⁊ mutatōemcreaturaꝝ. ¶ Ad tertiū dd̓m. ꝙ relatiōes que de deo dicūt̉ ex tꝑe cū nō ſint realiter ī deo ſꝫ ī creaturis fūdant̉ſuꝑ aliqd̓ abſolutū in creaturis ⁊ nō ī deo. qͣꝫuis in deoſit aliquid abſoltū ab eterno ratione cuius hmōi relationes ex tempore poſſunt ei attribui creaturis in eſſeꝓductis.O qͣrtū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ nullum relatiuūpoſſit d̓ deo dici ab eterno qd̓ relatōeꝫ ad creaturā īꝑtat. deꝰ enī relatiue ad creaturā nond̓r niſi qͥa creatura refert̉ ad deū. ſꝫ creaturaab eterno nō fuit q̄ poſſet referri ad deū. gͦ nihil ab eterno de deo d̓r relatiue ad creaturā ¶ Pͣ Hmōi relatōesvt dictū ē nō ſūt ī deo niſi ẜm rōnem. ſꝫ rō nr̄a nō fuitab eterno. gͦ hm̄oi relatiōes non pn̄t conuenire deo abeterno. ¶ Prelatōes eterne ſūt ī deo ſubſiſtētes ꝑſoneſꝫ relatōes qͥbꝰ tres ꝑſone ꝯſtituūt̉ nō dicunt̉ ad creaturas. gͦ ſi ī diuīs ſūt alique relatōes eterne q̄ dicūtur adcreaturās erūt ī deo pl̓es ꝑſone qͣꝫ tres qd̓ ē hereticumnulla gͦ relatio dei ad creaturā ꝯuenit ei ab et̓no ¶ Sꝫꝯͣ ydee diſtinguūt̉ ẜm reſpectus ad res ydeatas. ſed abcterno fuit diſtinctio ydeaꝝ. qꝛ deꝰ ab eterno diſtinctacognitōem de rebꝰ habuit. qͦ aliq̄ relatōes dei ad creaturā ſūt eterne. ¶ Pͣ Sciētia relatiue d̓r ad ſcibile. ſeddeꝰ ab eterno habuit ſcīaꝫ de creaturis. gͦ aliqͥd ab eternō d̓r relatiue de deo ad creaturas. ¶ Pͣ Quicqͥd cōuenit deo rōne ſue eternitatis ꝯuenit eī ab eterno ſꝫ deusrōne ſue eternitatis eſt pͥor oībus creaturis. gͦ aliqͣ relatio ad creaturas ꝯuenit deo ab eterno .ſ. pͥoritas. ¶ ISicut ſupra habitū ē donum d̓r relatiue ad dantem ⁊ad id cui dat̉ ⁊ ita ad creaturā. ſꝫ .ſſ. ab eterno eſt donūvt ſupra habitū ē. gͦ idē qd̓ pͥus. ¶ ℟º dd̓m ꝙ int̓ d̓cū ⁊creaturā p̄t duplicit̓ relatio ꝯſiderari. Uno mō ꝙ relatio ſit realiter in creatura ⁊ in deo ẜm rōneꝫ tm̄ ⁊ hmōrelatōes de deo dici nō pn̄t niſi ex tꝑe. Alio modo ſit qͥrelatio nō ſit realiter nec ī deo nec ī creatura ſꝫ ẜm rationē tm̄. ⁊ hmōi relatōes pn̄t dici de deo. etiaꝫ creaturanon exn̄te. vnde nihil ꝓhibet eas dici de deo ab eternotūc aūt relatio ad deū ẜm rem ē in creatura qn̄ ꝯſurgitex hͦ ꝙ aliqͥd actu ꝯuenit creature ꝓut in rerum naturaexiſtit ſicut ſubeē deo. ⁊ eſſe creaturaꝫ. ⁊ alia hmōi. Qn̄ꝟo relatio ꝯſurgit ex hoc ſolū ꝙ creatura ītelligit̉ vel adeo vel ab homīe tūc relatio talis nec ī deo nec in creatura realiter exiſtit. ſic gͦ ad vtraſqꝫ rōnes rn̄dere oꝑtet.¶ Ad primū gͦ dd̓m ꝙ rō illa ꝓcedit ī relatōibꝰ q̄ realit̓ſūt ī creatura. ī his enī verū ē ꝙ deꝰ relatiue d̓r. qꝛ creatura refert̉ ad ip̄m ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ qͣꝫuis rō nr̄a nonfuerit ab eterno nūc tn̄ exn̄s cognoſcit deū ab eterno fuiſſe. ⁊ ẜm hͦ pōt eū ītelligere ſub aliqͣ relatōe ab eterno.fuit nihilominꝰ ab et̓no rō diuīa q̄ has habitudīes abeterno nō ignorauit. ¶ Ad tertium dd̓m ꝙ relationesrealiter ī deo exn̄tes ſūt ꝑſone ſubſiſtētes nō aūt alie ſiue dicāt̉ ab eterno ſiue nō ¶ Ad pͥmū ꝟo qd̓ incōtrariūobijcit̉ dd̓m ꝙ reſpectꝰ ydee ad creaturā ē n̄ ſoluꝫ ẜm ꝙē actu ſꝫ ẜm ꝙ ē in ptāte faciētis. ⁊ ſic talis relatio nō ērealiter ī creatura ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ cū d̓r creatura eſtſcibilis hmōi relatio nō attribuit̉ ei ẜm ꝙ ē in actu. ſed

Reterea conſiderarioꝑtet ⁊cͣ. ¶ Hic q̄rūt̉ qͣttuor ¶ Prīo vtꝝea q̄ ſūt cōia ꝑſonis alicui eaꝝ debeant appropriari. ¶ Scd̓o de appropriatiōe quam facit Hyl̓.¶ Tertio de appropriatōe Aug ¶ Quarto quō ī diuīsſit eqͣlitas quā Augꝰ filio appropriat.O pͥmū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ illa q̄ ſūt cōia tribus ꝑſonis alicui eaꝝ nō debeāt appropriaricirca trinitatē enī p̄cipue cauēdꝰ eſt error. qꝛvt Augꝰ dicit periculoſius alicubi non errat̉. ſꝫ hmōiappropriatio poteſt eſſe occaſio erroris dum ea que alicui ꝑſone appropriantur poſſunt credi ab ea ſingularit̓poſſideri. ergo hmōi appropriatio nō eſt faciēda in diuinis. ¶ Pͣ Quicqͥd eſt cōmune tribꝰ ꝑſonis ad eſſentiaꝫꝑtinet. ſed eſſentia nō appropriat̉ alicui ꝑſone. gͦ nec aliqd̓ aliud cōmune. ¶ Pͣ Appropriatio nō poteſt fieri niſi rōne ſimilitudinis vel ꝯtrarietatis. ſed īter cōmune⁊ ꝓpriū ī ꝑſonis diuīs nō p̄t eē ſil̓itudo cū differāt ration nec ꝯtrarietas cuꝫ ſimul vni ꝑſone ꝯueniat cōmune ⁊ ꝓprium. gͦ cōmunia ꝑſonis diuīs appropriari nonpn̄t. ¶ Sed ꝯtra ꝑſone diuīe ẜm relatōes originis diſtinguūtur. ſed origines ꝑſonarū adaptant̉ cōmunibꝰattributis. ſicut d̓r ꝙ filius ꝓcedit ꝑ moduꝫ nature .ſſ.ꝑ modum voluntatis. ergo ea que ſūt cōmunia ꝑſonisꝑ appropriatōem adaptari poſſunt. ¶ Dͣ Nominibusꝑſonarum ꝑſonales ꝓprietates exprimūt̉. ſed q̄dam nomina ꝑſonalia habet ꝯueniētiā cum aliquibꝰ cōmunibus ſicut ꝟbum cum ſapiētia amor cuꝫ bonitate. ergoattributa cōmunia cū ꝓprijs ꝑſonarum aliquā ſimilitudinē habent. ⁊ ita ꝑſonis appropriari poſſunt. ¶ ℟dd̓m ꝙ ī appropriatōe ꝑſonarū attēdēda ē ⁊ vtilitas exꝑte nr̄a ⁊ ex ꝑte dei ꝯuenientia. Ex ꝑte qͥdem noſtra duplex vtilitas ex appropriatōe ꝯſeqͥt̉. vna qͣliſcūqꝫ apprehēſio ꝟitatis. nā qꝛ ex creaturis in deū deuenimꝰ qͥ efficaciter nō niſi eiꝰ eſſentialia demōſtrāt. oꝑtet vlteriꝰ exip̄is eēntialibꝰ ꝯſideratōi ꝑſonaꝝ īſiſte̓ ⁊ hec fit eēntialia ꝑſonis appropriādo ꝑ viā ſil̓itudīs. Alia vtilitas ēvitatio erroris ne ſcꝫ diuīe ꝑſone cogitent̉ ẜm modumnoſtrum. ⁊ ideo fit appropriatio ꝑ viam ꝯtrarietatis qͣꝫtū ad ea que circa nos ſunt ſicut deo patri attribuimꝰpotētiā ne cogitemꝰ infirmū ſicut hoīem patrē ꝓpter ſenectuteꝫ. ⁊ ſic de alijs vt infra dicetur. Ex parte aūt deicōueniētia īuenit̉ ẜm ꝙ attributa cōia ꝓprijs ꝑſonaruꝫſūt aliqͦ mō ſil̓ia ⁊ ẜm ꝙ diuine ꝑſone ſūt ꝑſonis humanis diſſimiles ¶ Ad pͥmū dd̓m ꝙ error qui ſequi poſſetexcludit̉ dū rō appropriatōis det̓mīat̉ ex appropriatōe¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓m ꝙ ꝓpria ꝑſonaꝝ ſumūt̉ ẜm relatōes originis. ⁊ id̓o illa attributa ꝑſonis diuīs ꝑ ꝯueniētiaꝫ adeoꝝ ꝓpria pn̄t appropriari in qͦꝝ rōne aliqͥd ad origineꝫꝑtines includitur. talis aūt nō eſt de eſſentia. ⁊ ideo rōnon ſeqͥtur. ¶ Ad tertium dd̓m ꝙ attributa eſſentialiainqͣꝫtum habent rōnem pͥncipij habēt ſil̓itudinem cumꝓprijs diuinaꝝ ꝑſonaꝝ nō tn̄ idemptitatē qͣꝫtum ad rationē. ſꝫ ꝯtrarietatē hn̄t ad ꝯditōes ꝑſonaꝝ ī hūanis.O ſcd̓m ſic ꝓcedit ⁊ videtur ꝙ Hyl̓. incōuenienter eſſentialia attributa ꝑſonis attribuat.Et̓nitas enī nō īꝑtat aliqua rōnem originisſed ſolum pͥuat duratōis pͥncipia. ſed ꝓpria ꝑſonaꝝ ad originē ꝑtinent. ergo et̓nitas nō debet alicuiꝑſone appropriari. ¶ Pͣ Species ſiue pulchritudo perprius ꝯſiderat̉ in repſentāte qͣꝫ ī rep̄ſentato. ſed imagohabet rōneꝫ rep̄ſentātis. gͦ imagini .i. filio nō debet appropriari ſpēs ſed magis patri. ¶ Pͣ Utimur his que ī

e 4