DI.XXIX

us īueniri nō poteſt. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ pͥncipiū⁊ cauſa ſūt idem qͣꝫtum ad illos ordines ẜm qͦs vtrūqꝫdicit̉. ſicut pͥncipium materiale eſt idem ꝙ cauſa materialis. ſed aliqͥs modus ē pͥncipij qui nō eſt cauſe. ⁊ ẜmhoc aliqͥd eſt pͥncipiū qd̓ nō eſt cauſa. ¶ Ad ſcd̓m dd̓mꝙ qͣꝫuis in diuīs nō ſit pͥoritas vnius ꝑſone reſpectu aterius ē tn̄ ibi ordo nature. ⁊ in hoc ſaluat̉ ratio pͥncipi¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ modi pͥncipij a ph̓is aſſignant̉ ẜmhoc ꝙ ī creaturis īueniūt̉. vnde ẜm nullū eoꝝ ꝓprie loquēdo cōpetit nomē pͥncipij in diuīs. tn̄ ẜm remotā ſimilitudinem habet ꝯuenientiam cum modo quo efficiens dicit̉ pͥn cipium. qꝛ etiam pater d̓r eſſe efficiēs pͥncipium filij in humanis.O ſcd̓m ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ oīno equiuoce pater dicatur pͥncipium filij ⁊ creature.dicit̉ enī creature pͥncipium ẜm rōnem pͥoritatis. non autē eſt prioritas ip̄ius ad filiū. ergo nō eſt eadem ratio pͥncipij vtrobiqꝫ; ⁊ ſic pͥncipiumequiuocē dicit̉. ¶ Pͣ Plus diſtat ꝓceſſio diuine ꝑſoneaꝓceſſiōe creature qͣꝫ generatio carnalis a ſpūali ſꝫ ꝓpt̓diſtantiaꝫ carnalis ⁊ ſpūalis generatiōis equiuoce dicitur pater magiſter ⁊ generās. ergo multo amplius pater d̓r equiuocē pͥncipiū filij ⁊ creature. ¶ Dͣ Idē eqͥuoce d̓r qd̓ eſt idē numero ⁊ qd̓ ē idem̄ ſpē genere ⁊ ānalogia. ſed pater filio cōmunicat eandē numero naturamcreature aūt nō eandē nec numero nec ſpē nec genere ſꝫꝑ quādam remotā ānalogiā. ergo cum ex hͦ dicat̉ pͥncpium filij ⁊ creature qd̓ aliter ſe eis cōmunicat videt̉eqͥuoce pͥncipium dicat̉. ¶ Sed ꝯtra hoc eſt qd̓ apl̓s dicit ad Eph̓. iij. ex quo omīs paternitas ī celo ⁊ in terranominatur. ſed in his que ſūt oīno equiuoca. vnū nōdicit̉ ex alio. ergo pͥncipiuꝫ reſpectu creature ⁊ reſpectudiuine ꝑſone nō d̓r eqͥuoce. ¶ Pͣ Baſilius dicit ꝙ accipere a patre filiꝰ habet cōmune cū om̄i creatura. ſꝫ ẜmhoc d̓r pͥncipium qꝛ ab eo accipit̉. gͦ pater nō d̓r equiuoce reſpectu filij ⁊ creature. ¶ ℟º dd̓m ꝙ in his que oīnoeqͥuoce dicūtur. vnde nō pōt eſſe rō cognoſcendi alterūcum ſil̓itudo inter ea nō attēdatur niſi ẜm nomē ſꝫ pͥncipium ī diuinis ꝑſonis cognoſcimꝰ aliqualiter ex pͥncipio qd̓ in creaturis īuenitur. ſicut ꝑ Aug. patꝫ qui exꝓceſſione intelligētie a memoria venat̉ ꝓceſſioneꝫ filija patre. vnde non poteſt eſſe ꝙ oīno eqͥuoce pater dicat̉eſſe pͥncipium filij ⁊ creat̉a creat̉e ⁊ multominꝰ deꝰ creature nec tamē oīno vniuoce d̓r. Naꝫ ſi vniuoce diceret̉pͥncipium opteret ꝓceſſionem vniuoce dici ⁊ vlteriꝰ ꝓceſſionis tm̄ ſcꝫ eſſentiam. ſicut enī vniuoce dicit̉ paterreſpectu filioꝝ naturaliū ſic ⁊ generatio ⁊ terminꝰ generationis ip̄oꝝ reſpectu eorūde. cum ergo nomē eēntienō vniuoce ſed ānalogice dicat̉ de filio ⁊ creatura ꝑ cōſequens nec nomē ꝓceſſiōis nec nomē pͥncipij reſpectuvtriuſqꝫ ſed ꝑ pͥus ⁊ poſterius. ꝑ pͥus qͥdem reſpectu filij ẜm rei veritatē. ſed ꝑ poſterius ẜm nomīs impoſitionē. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ qͣꝫuis pͥoritas videaturad rōnem cōmunē pͥncipij ꝑtinere qͣꝫtū ad id a qͦ nomēimponit̉ nō tamē qͣꝫtum ad id cui nomen ē impoſitumImponit̉ enī ad ſignificanduꝫ originē vnius ab alio q̄poteſt intelligi etiam pͥoritate nō ītellecta vt ex ſupradictis patet. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ſcientia quā cōmunicatmagiſter nō eſt ſimilitudo nature quā cōmunicat generans nec ecōuerſo ſicut eſſentia q̄ cōmunicat̉ creature ēſimilitudo eſſentie que cōmunicat̉ filio. qͣꝫuis poſſet dici ꝙ nec nomē patris vtrobiqꝫ eqͥuoce dicit̉ ſed analogce. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ſicut nec vnū ita nec idem equoce dicit̉ ẜm oēs illos modos. vel pōt dici ꝙ etiā ſi idemeqͥuoce diceret̉ nō tn̄ ꝓpter hoc nomē pͥncipij qꝛ qͣꝫto ꝑfectior eſt ꝓceſſio a pͥncipio tanto maior ẜuat̉ idēptitas

vn̄ patet ꝙ pͥncipium cōmunicat ī idēptitate qͣꝫtū poſſibile eſt. ⁊ ideo idēptitatis diuerſitas non variat rationem principij ſed magis dſuerſitas cōmunicati in taliIdemptitate.D tertiū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videtur ꝙ pater vniuocenō dicat̉ pͥncipium filij ⁊ .ſſ. d̓r enī pͥncipiumfilij rōne generatōis. ſed .ſſ. rōne ꝯmunis ſpiratiōis. gͦ ẜm diuerſā rōnem ⁊ ſic eqͥuo cē d̓r ¶ Pͣ Omenomē ꝑſonale ab aliqͣ notōe imponit̉. ſꝫ hoc nomē pͥncipiū ē ꝑſonale nomē ſiue pr̄ dicat̉ pͥncipiū filij ſiue .ſſ. cūgͦ nō ſit aliqͣ notio cōis ꝑ quaꝫ pr̄ vtriuſqꝫ pͥncipiū dicat̉videt̉ ꝙ pͥncipium nō dicat̉ vniuoce d̓ patre reſpectu filij ⁊. ſſ. ¶ P In his q̄ dicūt̉ vniuoce vnū nō p̄ſupponitaliud. qꝛ vniuocū nō p̄dicat̉ ꝑ pͥus ⁊ poſteriꝰ. ſed ordīenature p̄ſupponit̉ ꝙ pater ſit pͥncipiū filij ad hͦ ꝙ ſit pͥncipium .ſſ. gͦ nomē pͥncipij nō d̓r vniuoce vtrobiqꝫ. ¶ Sꝫꝯͣ nomē pͥncipij ẜm ꝓceſſionē ſumit̉. ſꝫ nomē ꝓceſſiōisd̓r vniuoce de ꝓceſſiōe filij ⁊. ſſ. gͦ ⁊ nomen pͥncipij reſpectu filij ⁊ .ſſ. vniuoce d̓r. ¶ Pͣ Cōmuniꝰ ē hͦ nomen ꝑſona in diuīs qͣꝫ hͦ nomē pͥncipiū ꝑſonaliter ſūptū. ſꝫ hocnomē ꝑſona d̓r vniuoce vt ſupra dictū ē. gͦ multo fortius hͦ nomē pͥncipium. ¶ ℟º dd̓m ꝙ diuerſitas dr̄iaꝝīpedit generꝭ cōis vniuocatōeꝫ eo ꝙ differētie rōnē generis nō ingrediūt̉. dicit̉ gͦ ꝙ hoc nomen pͥncipiū ꝑſonaliter ſūptū ſignificat cōmunicatōeꝫ eiuſdē nature numero in generali vnde qd̓ cōmunicet̉ ꝑ hūc vel ꝑ illummodum ī diuīs nō variat rōnem pͥncipij. ⁊ ideo vniuoce d̓r pater pͥncipiū filij. ⁊ pater ⁊ filiꝰ ē ſil̓ pͥncipium. ſſ.¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m ꝙ ī rōne pͥncipij nō includit̉ neqꝫ generatio neqꝫ cōis ſpiratio. ſꝫ origo cōis. ⁊ ideo dr̄ia generatiōis actiue ⁊ cōis ſpiratōis vniuocatiōeꝫ pͥncipijnon tollit ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ nomē pͥncipij imponiturab aliqͦ notionali cōmuni qd̓ ē a quo aliꝰ qd̓ tamen notio nō ponit̉. qꝛ notio debet eē ſpālis vt ſupra dictū eſt.¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ nihil ꝓhibet eoꝝ de qͥbus aliquidvniuoce p̄dicat̉. vnuꝫ eē pͥus altero vel cauſā alteriꝰ. ſic̄binariꝰ ternario. ſꝫ hͦ oꝑtet ꝙ ī rōne eius ꝙ vniuoce p̄dicat̉ ordinē nō habeāt nec aliquā difformitatē.D qͣrtum ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ pr̄ ⁊ filius nonſint vna notiōe pͥncipiū. ſicut enī actus ita ⁊ꝓprietas numerū trahit a ſuppoſitis. ſꝫ pr̄ etfilius ſūt duo ſuppoſita. ⁊ hac rōne verba q̄ ſignificāt actūꝑ modū actꝰ d̓ eis pluraliter p̄dicāt̉ vt ptꝫIo. x. Ego ⁊ pater vnū ſumꝰ. gͦ nō pōt eē vna notio velꝓprietas patris ⁊ filij. ¶ Pͣ In diuīs relatōes ſūt ſubſiſtētes. ſed notio ẜm qua pater ⁊ filius dicūtur pͥncipiūſſ. eſt q̄dam relatio. gͦ eſt ꝑſona ſubſiſtēs. ſi gͦ eſt vna relatio qua pater ⁊ filius ad .ſſ. referūtur. erit vna ꝑſonaſubſiſtēs vtriqꝫ qd̓ eſt hereticum. ¶ Pͣ cōis ſpiratio opponitur ꝓceſſioni. ſꝫ ꝓceſſio eſt ꝓprietas ꝑſonalis ergo⁊ cōis ſpiratio. ſed vna ꝓprietas ꝑſonalis ē tm̄ vnius ꝑſone. gͦ nō poteſt eē patris ⁊ filij vna ꝓprietas ẜm quaꝫpͥncipium .ſſ. dicātur. ¶ Sꝫ ꝯtra pater ⁊ filiꝰ ſūt vnumpͥncipiū .ſſ. gͦ forma ſignificata ī nomīe pͥncipij eſt vna īvtroqꝫ. hoc enī eſt de natura nominū ſubſtantiuoꝝ vtex p̄dictis ptꝫ. ¶ Pͣ ẜm Anẜ. pr̄ ⁊ filiꝰ ī oībus idem ſūtp̄ter ea in qͥbus diſtinguunt̉ ꝑ relatōem originis ſed inꝓprietate p̄dicta nō diſtinguūt̉ ẜm relatōem originis. gͦp̄dicta ꝓprietas eſt vna ī vtroqꝫ. ¶ ℟º dd̓m ꝙ quandocunqꝫ plures aliqͥd vnū oꝑant̉. oꝑtet ꝙ oꝑatio ſingulorū ſit ꝑtialis reſpectu cōmunis oꝑationis qua oꝑatuꝫefficit̉. ſi ſinguli habeant diſtinctas oꝑationes ſicut patet in trahētibus nauem. conatus enī vniuſcuiuſqꝫ eſtꝑs totius tractionis q̄ ex oībus actionibꝰ ſingularibꝰreſultat. nō aūt poteſt dici ꝙ pater ⁊ filius ꝑtialit̓ ſintpͥncipium .ſſ. quia ſic eēt vterqꝫ inſufficiēs ⁊ deficientis

e 3