LI.I

¶ P Quicqͥd intelligitur in diuinis excluſa ꝑ intellectum diſtinctōe ꝑſonarum eſt eſſentiale. ſed hmōi ē donum. excluſa enī diſtinctiōe ꝑſonarum deus poſſet dare ſeip̄m. ergo ē eſſentiale. ¶ Cōtra donū ꝓcedit a dante eſſentia diuina a nullo ꝓcedit. ergo nō poteſt dici donum. ¶ ℟º dicendū ꝙ donum reſpectu dati poteſt dicere auctoritatē in dāte. ⁊ ſic cum ī diuinis nō ſit auctoritas niſi rōne originis donum eſt ꝑſonale. vl̓ tm̄ libertatē reſpectu dati. vt ſcꝫ illd̓ qd̓ dat̉ libe̓ habeat̉ ⁊ ſic cūtota trinitas libe̓ hēat ſeip̄aꝫ p̄t dare ſeip̄am. qꝛ ſic nōreqͥt̉ diſtinctio dati a dāte ſed ab eo cui dat̉ ⁊ ſic donū ēeſſentiale. ¶ Ad primū omne nomen ꝯnotans ⁊cͣ. dicēdum ꝙ dupliciter poteſt nomen ꝯnotare effectū in creatura vel ẜm rōnem pͥncipij alicuius oꝑationis tm̄. ⁊ ſiccum oꝑatio ſit totius trinitatis eſt eſſentiale. vel ita ꝙcum rōne pͥncipij reſpectu creature ꝯnotat aliquod notionale vt incarnatio dicit oꝑationem in creatura queꝯmunis ē tribus ꝑſonis ⁊ tm̄ oꝑatiōis q̄ eſt ꝑſona filij.⁊ tale rōne notionis eſt ꝑſonale. ⁊ hmōi eſt hoc nomendonū. quia p̄ter reſpectum quē ꝯnotat ad illum cui donabile eſt poteſt imꝑtare reſpectū ad illū a quo eſt ſicuta pͥncipio. ⁊ ex hac ꝑte eſt notionale. ¶ Ad ſcd̓m donūꝯuenit eēntie. dd̓m ꝙ ſi dare imꝑtat auctoritatē reſpectu dati in dante ſic eſſentia nō dicit̉ dari. ſed alio modo vt dictum eſt ¶ Ad tēttiū dd̓m ꝙ donū in cuiꝰ rōneimꝑtatur auctoritas nō remaneret nō intellecta diſtinctione ꝑſonaꝝ. ⁊ ꝑ hoc ptꝫ ſolutio ad vltimū.D ſcd̓m ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ donum nonſit ꝓprium ſpūiſancto. om̄e enī qd̓ datur donum ē. filius datur Eſa. ix. filius datꝰ eſt nobis. ergo ip̄e eſt donum ¶ Pͣ Aut filius fuitdonabilis ab eterno aut non. ſi ſic ergo donū quia donum ab aptitudine dādi dicit̉. ſi nō ergo ꝯtra rōneꝫ ſueꝓprietatis fuit ꝙ daret̉. ¶ Pͣ Spūſſanctus nō habetniſi vnam notionē que eſt eius ꝓceſſio. ſed alio modo īnoteſcit ſpūſſanctus inqͣꝫtum eſt donū ⁊ inqͣꝫtum eſt ꝓcedens. ergo videt̉ ꝙ notio qua donum dicit̉ nō ſit propria ſpūiſancto et ita nec donum. ¶ Cōtra in li. de triAugꝰ dicit ſicut in trinitate ſolus filiꝰ eſt ꝟbum. ita ſelus ſpūſſanctus dicit̉ donum. ¶ ℟º dd̓m ꝙ in hoc diſfert donum ⁊ datum pͥncipaliter. qꝛ datum poteſt dicialiqͥd quocūqꝫ modo datur. ſꝫ donum dicit̉ illud qd̓ deſua rōne habet qd̓ detur qͣſi ordinē ad danduꝫ ſpūſſanctus aūt ex rōne ſue ꝓceſſionis habet qd̓ det̉. qꝛ ꝓceditvt amor qͥ eſt primū donum. filius aūt non habet ex ratione ſue ꝓceſſionis vt det̉. ⁊ ideo ꝓprie loquēdo ſpūſſāctus ſolus eſt donū. ſed vterqꝫ poteſt dici datum. ¶ Adprimū omne qd̓ datur. dd̓m ꝙ nō eſt verū ẜm ꝙ donꝓprie accipitur ẜm ꝙ datur ex naturali aptitudine quāhabet ad hoc vt detur ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ filius ab eterno fuit habilis vt daretur in temporeſ. tamen iſta habilitas nō imꝑtatur in rōne ſue ꝓceſſionis ſed imꝑtaturin ꝓceſſione ſpūſſancti. ¶ Ad tertium dd̓m ꝙ ſicut vnaeēntia ẜm rē materialiter ſignificat̉ vt differes rōne ſicvna ꝓprietas ẜm rem ſignificat̉ materialit̓ ⁊ vt differēerōne. hinc eſt ꝙ ꝓprietas ſpūſſancti ſignificat̉ ⁊ noīe ſpiritus quo ad actu ꝓcedendi ⁊ noīe amoris quo ad modum ꝓceſſionis ⁊ nomīe doni quo ad rōnem donationis ſuꝑadditā qͣꝫuis ſit vna ꝓprietas realit̓ ſpūſſancti.D tertiū ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ ꝑ donū qd̓eſt ſpūſſanctus nō dent̉ alia dona. dona enīſpūſſancti appropriata non dicūtur dari ꝑ filiū. ergo nec dona appropriata filio: vt ſapīa(debēt dici dari ꝑ ſpm̄ſanctū. ¶ Pͣ Filiꝰ datus ē nobisEſa. ix. ſed ſpūſſanctus nō habet. auctoritatē in filiuꝫ. gnon eſt nobis datus ꝑ eum ¶ Pͣ Pater generādo filiu

dedit ei totā ſuā eſſentiā. hoc autē nō fecit ꝑ ſpm̄ſanctūergo non om̄ia dant̉ ꝑ ſpm̄ſanctū ¶ Pͣ Circūſcripto ꝑintellectū ſpūſancto nihilominus a deo fieret diſtributio gr̄e ⁊ donoꝝ. gͦ videt̉ cuꝫ ceſſante cauſa nō ceſſet effectus ꝙ diſtributio donoꝝ n̄ fiat ꝑ ſpm̄ſanctū ¶ Cōtraẜm ph̓m. id qd̓ eſt primū cauſa eſt omniū alioꝝ donoꝝſed ſpūſſanctꝰ in genere donoꝝ primū eſt. qꝛ amor ē primū donum. ergo cauſa eſt omniū alioꝝ donoꝝ. ¶ ℟dd̓m ꝙ aliqͥd datur dupliciter Uno modo ex ꝟtute nature ſicut ſol dat lumē ſuum Alio modo ex liberalitatevolūtatis. ſicut aūt natura eſt pͥncipiuꝫ pͥme dationisita amor eſt pͥncipiū ſcd̓e. vn̄ cum ſpūſſanctus ſit amoroīa dona que dant̉ nob̓ ex diuina liberalitate dicūturdari ꝑ ſpm̄ſanctū. qͣꝫuis non ī omnibꝰ detur ſpūſſāctꝰ:ſed in qͥbuſdam tm̄ vt dictū eſt ſupra ¶ Ad primū ꝙ ſapiētia ⁊ ſcīa ẜm id ꝙ ſunt appropriant̉ filio. ſed ẜm id ꝙdant̉ appropriant̉ ſpūiſancto. ¶ Ad ſcd̓m de filio datodd̓m ꝙ filius datus eſt ꝑ ſpm̄ſanctū nō tamē ita ꝙ ſpirituſſanctꝰ habeat ptātem in filio. ſed ī effectu ꝯnotatoꝑ dationē filij ſcꝫ in opus incarnatiōis. ¶ Ad tertiū deeſſentia diuina dd̓m ꝙ iam patꝫ ſolutio. qꝛ datio illa qͣpater dat eſſentiā filio eſt datio ex ꝓprietate nat̉e. ¶ Adqͣrtum dd̓m ꝙ ſi non eſſet ſpūſſanctꝰ nō eſſet in deo niſiamor eſſentialis ꝑ quē dona darent̉ poſito aūt ſpūſſancto eſt in deo duplex amor eſſentialis ⁊ ꝑſonalis. ⁊ pervtrūqꝫ ītelligūtur dona dari.O quartū ſic ꝓceditur ⁊ videt̉ ꝙ non eodemſpūſſanctꝰ ſit donū ⁊ deus Nō enī eſt eademrō cōmunis ⁊ ꝓprij. ſed donuꝫ ē ꝓpriū .ſſ. deꝰaūt cōmune. gͦ nō eſt eodē donū ⁊ deus ¶ PͣEx relatione ad eos qͥbus datur ⁊ a qͥbꝰ habet ꝙ ſit donum. ex nulla ꝟo relatōe habet ꝙ ſit deus. ergo non eſteodē deus ⁊ donū. ¶ Pͣ Augꝰ nō eo donū eſt ſpūſſanctus quo deus. ¶ Cōtra ſpūſſanctus ꝓcedēdo accepitvt ſit eſſentia. gͦ ꝓceſſione eſt eſſentia. ſꝫ ꝓceſſione eſt donum. gͦ eo eſt deꝰ qͦ eſt donū. ¶ Pͣ Augꝰ ſpūiſācto p̄ſtateſſentiā de vtroqꝫ ꝓceſſio. ergo cum ipſa ꝓceſſio p̄ſtet eioē donū. gͦ eo deus eſt quo donū. ¶ ℟º cum q̄rit̉ an eodem ſit deꝰ quo donū. ſi q̄ritur de ideptitate rei dicendū ꝙ ſic. quia ī diuinis eſſentia ⁊ ꝓprietas idem ſūt re.Si autē q̄ratur de idemptitate rōnis diſtinguēdū eſt.Aut enī ablatiuꝰ ꝯſtituit̉ cū hͦ v̓bo ſit ī rōne forme. ⁊ ſicnō eodē eſt deus qͦ donū. qꝛ diuinitate deꝰ ē. ꝓprietatedonū. aut in rōne pͥncipij ſic eodē ſcꝫ eadē ꝓceſſione deus eſt ⁊ donuꝫ. qꝛ ꝑ ꝓceſſionem iſtam habet qͥcquid habet ⁊ ſic ꝙ ſit deus. ⁊ ꝙ ſit donū ¶ Ad primū nō ē eadēratio dd̓m ꝙ formaliter loquēdo non eodeꝫ ẜm rōnemeſt deus ⁊ donum. ſed qͣſi cauſaliter. ¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓m ꝙqͣꝫuis ex relatōe vt relatio eſt nō ſit deus formaliter loquēdo. tn̄ ex relatiōe vt eſt idē ꝙ actus eterne emanationis habet ꝙ ſit deus. ¶ Ad tertiuꝫ non eodem eſt donum dicendū ꝙ Augꝰ intellexit formaliter loquendonō cauſaliter.Dqͥntuꝫ ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ ſpūſſanctꝰpoſſit dici donū noſtrum. eis enī que dicuntreſpectum ad creaturā poſſumꝰ addere hoc ꝓnomen noſtrum ſicut defenſor noſter. ſed donum dicit reſpectū ad creaturaꝫ. gͦ poteſt dici donū noſtrum. ¶ Pͣ Sāctus nihil diminuit de rōne ſpūs. ſedbene dicit̉ ſpūs noſter vt ſpūs etiaꝫ helie. gͦ ⁊ bene dicit̉ſpūſſanctus noſter ¶ Pͣ Quiſqͥs ē datus nob̓ noſter eſtfilius eſt datus nob̓ gͦ filius noſter eſt. ¶ Pͣ In deo idēeſt deus ⁊ ſapiētia ⁊ eſſentia. ſꝫ bene dicit̉ deus noſter. gͦeſſentia ⁊ ſapiētia nr̄a ¶ ℟ꝰ Illis noībꝰ q̄ aliquā cauſāimꝑtāt reſpectu nr̄i ⁊ p̄dicatur ī cōcreto pn̄t addi dictaꝓnoīa. Et ad hoc notādū eſt ꝙ cū ſint qͣttuor cauſe deꝰ