LI.I

ncipiū. qꝛ tam̄ eſt ad cuiꝰꝓprie eſt cauſa ſpūſſancti.eſſe ſeqͥtur aliud .i. diuerſū ī eſſentia cū etiaꝫ eadem ſitvirtus ſpirandi ī vtroqꝫ non tn̄ vnꝰ eoꝝ eſt pͥncipiū primariū alter ſcd̓ariū ¶ Ad ſcd̓m ꝓpter qd̓ vnūqd̓qꝫ taledd̓m ꝙ veritatē ꝓpoſitio hꝫ vbi eſt ratio cauſalitatis. hͦaūt nō eſt īꝓpoſito. ¶ Ad tertiū ſpūſſanctꝰ a patre dd̓mꝙ hͦ n̄ facit. ꝙ plꝰ hēat a patre qͣꝫ a filio cuꝫ totū eque habeat ab vtroqꝫ. ſed ip̄a ſpiratio aliqͦ mō ꝯꝑet̉ ad patrē qͦnō ad filiū. qꝛ ī filio ē a patre ⁊ nō ecōuerſo.D tertiū ſic ꝓcediture videt̉ ꝙ ſpūſſanctꝰ ꝓcedat a patre mediāte filio. illud enī ꝑ qd̓ aliqͥdꝓcedit videt̉ eē mediū ī ꝓceſſiōe. ſꝫ ſpūſſanctꝰꝓcedit a pr̄e ꝑ filiuꝫ. gͦ ꝓcedit a patre mediāteFilio. ¶ Pͣ Spūſſanctꝰ ē tertia ī trinitate ꝑſona. tertiūvero nō exit a pͥmo niſi ꝑ mediū. gͦ ſpūſſanctꝰ non exita patre niſi mediāte filio. ¶ Pͣ Duoꝝ ab eodē pͥncipioeque ⁊ īmediate ꝓcedētiū. vnuꝫ nō eſt pͥncipiū alteriusſi gͦ filius ⁊ ſpūſſanctꝰ eque īmediate a patre ꝓcedunt flius nō eēt pͥncipium ſpūſſancti. ¶ Cōtra eque īmediate ꝓcedit creat̉a atribꝰ ꝑſonis ꝓpt̓ vnā virtutē creādi.ſimplicit̓ ſpūſſāctꝰ a duobꝰ ꝓpt̓ vnā ꝟtutē ſpirādi ¶ PͣSi nō eēt eque īmediata ꝓceſſio nō eēt equalis germnitas. gͦ nec equalis dilectio. ¶ ℟º dd̓m ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ ſūtſpiratores ſpūſſancti ꝑ ꝟtutē ſpiratiuā q̄ vna ē ī vtroqꝫgͦ ꝓceſſio ſpūſſancti ꝯꝑetur ad virtutem ꝑ ſpiratiuā immediate ab vtroqꝫ ꝓcedit. Si aūt ꝯꝑetur ad patrē ⁊ filium vt ſunt ſpirantes ſic a patre procedit ſpūſſanctusquodāmodo mediate ⁊ quodāmodo īmediate. mediate qͥdem qͣꝫtuꝫ ad hoc ꝙ ſpūſſanctus ꝓcedit afilio. hocenī filius habet a patre. immediate aūt inqͣꝫtum pater⁊ filiꝰ ſimul ſpirāt ſpūmſāctuꝫ. ſicut Seth fuit ab Adā⁊ mediate ⁊ īmediate. mediate qͥdem inqͣꝫtū Seth fuitab Eua q̄ fuit ab Adā. īmediate vero inqͣꝫtuꝫ euā ⁊ adāſimul genuerūt ſeth. ¶ Ad primū id ꝑ qd̓ aliqͥd ꝓcedit⁊cͣ. dd̓m ꝙ verum ē. naꝫ hec p̄poſitio ꝑ notat habitudinem cauſalitatis vel inſtrumenti. ſed hic notat ſolā habitudinē aucͣtis. nihilominꝰ tn̄ verū eſt. qꝛ filius eſt medium vno modo inqͣꝫtum a patre habet ꝙ ſpiret ¶ Adſcd̓m de tertia ꝑſona dd̓m ꝙ verū eſt vbi pͥmuꝫ ⁊ ſcd̓momnimodo ſūt diuerſa in nullo vnita. ſꝫ hic pater ⁊ filius ſūt vnū in ſpirādo. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ veꝝ eſt qn̄ꝓcedūt ab eodē pͥncipio eodē modo aliter nō. nam eua⁊ abel ꝓceſſerūt īmediate ab adā tn̄ abel ꝓcedit ab eua.vel dd̓m qd̓ falſum eſt. nam creature īmediate ꝓcedūt adeo ⁊ tn̄ inter eos eſt ordo cauſalitatis.O qͣrtum ſic ꝓceditur. videt̉ ꝙ reſpectu proceſſionis ſpūſſancti nō ſit aſſignāda patri vl̓attribuēda aucͣtas. pr̄ enī nō ſe hꝫ ad ꝓceſſionē ſpūſſācti niſi ꝑ aliquā relatōeꝫ originis.q̄ eſt cōmunis ſpiratio. ſi gͦ in ſpirādo ſpiritūſanctū attribuit̉ patri aucͣtas. videt̉ ꝙ aucͣtas ſit idem qd̓ ꝯmunis ſpiratio. ⁊ ſic nō tm̄ erit. patrꝭ ſꝫ ⁊ filij. ¶ Pͣ Pateret filius ī ſpirādo ſpm̄ſāctū ꝯueniūt. ſi ergo patri attribuit̉ aucͣtas filio attribuitur ſubaucͣtas. ⁊ ita qͣꝫtuꝫ adaliquid filius eēt ſub patre ⁊ inferior eo qd̓ eſt hereticūPͣEadē potentia eſt qͣ pater ſpiritūſanctuꝫ ſpirat etfilius. ſi ergo potentia ſpirandi in patre d̓r aucͣtas parirōne in filio aucͣtas dicet̉ qd̓ nō ꝯceditur ¶ Contra eſtqd̓ d̓r in glo. Roma. v. ſuꝑ illud charitas dei diffuſa eſt⁊cͣ. in patre inqͣꝫtum manet aucͣtas. in filio natiuitas.in ſpūſancto ꝯmunitas. ¶ ℟º dd̓m ꝙ nomen aucͣtisapud nos deſignat prima originē. ille enī d̓r auctor alicuius ẜmonis qͥ pͥmo illum inuenit. de ratione autemoriginis duo ſūt. quoꝝ vnū eſt vt ab ea ſit aliqͥd Aliudeſt vt non ſit ab aliquo qͣꝫuis ergo ī diuinis ꝑſonis nō

ſint pͥus ⁊ poſteriusibi cōceditur. a patre nāqꝫ filius ⁊ ſpūſſanctꝰ hn̄t qͥcqͥdſunt vel poſſunt vl̓ oꝑant̉. ip̄e vero pater a nullo aliqͥdhabet. ſic gͦ in ſpirando ſpūmſanetuꝫ patri attribuit̉ auctoritas. qꝛ filiꝰ habet a patre ꝙ ſpiret. pater aūt a nullo. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ ī nomīe aucͣtis īcludūturtres ꝓprietates. d̓r enī pater auctor in ſpiratiōe ſpūſſancti ẜm ꝙ ſpūſſanctus eſt a patre qd̓ ad ꝯmunē ſpiratōeꝫꝑtinet. ⁊ iteꝝ ẜm ꝙ filius a patre habet hͦ qd̓ ſpiret ꝑ generationē. ⁊ ſic īcludit paternitatē. ⁊ iteꝝ qd̓ pater nonhꝫ hoc ab alio qd̓ ꝑtinet ad īnaſcibilitatē qͣꝫuis ergo cōmunis ſpiratio ꝯueniat patri ⁊ filio nō tn̄ aucͣtas ſpirādi. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ qͥdam vtūtur nomīe ſub aucͣtisin filio ſicut nomīe aucͣtis ī patre. ītelligentes ꝑ p̄poſitionē deſignari ordinē originis ⁊ non minoratōis. ſedqꝛ hoc nomē in vſu ſctōꝝ nō īuenit̉. ⁊ quādā ſubiectionem imꝑtat. videt̉ ideo alijs eſſe tacendū nec ſeqͥtur ꝙſi in patre ſit aucͣtas ꝙ in filio ſit ſubaucͣtas. qꝛ aucͣtasnihil dicit qd̓ non ꝑtineat ad originem. ſubaucͣtas aūtimꝑtat ſubiectionem. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ qͣꝫuis eadeꝫpotentia ſpirandi ſit ī patre ⁊ filio nō tn̄ ẜm eūdē exiſttie modū. nā filiꝰ hꝫ ea a patre pater aūt a nullo. ⁊ id̓o īpr̄e hꝫ rōneꝫ aucͣtis non autē in filio.XIII¶ DI.Oſt hoc cōſiderāduꝫeſt ⁊cͣ. ¶ Hic queruntur qͣttuor ¶ Primovtrū in deo ſit aliqua ꝓceſſio ¶ Secundovtꝝ ſit vna vel plures. ¶ Tertio qͣliter noīari debeat.¶ Quarto vtꝝ ſpūſſanctus dicatur ingenitusD primū ſic ꝓceditur. videtur ꝙ in deo nullaſit ꝓceſſio. ꝓceſſio enī dicit quēdā motū. ſed īdeo nullꝰ ē motꝰ. ergo nec ꝓceſſio. ¶ Pͣ Proceſſio imꝑtat ſeꝑatōeꝫ ꝓcedentis ab eo vndeprocedit ſed in deo nulla eſt ſeꝑatio. gͦ nec ꝓceſſio ¶ PͣOmnis proceſſio eſt progreſſio ab alio ī aliud. ſed emanatio rei ꝑ ſe ſubſiſtētis nō eſt vt ī aliud. ergo non eſt ꝓceſſio. talis āt ē emanatio ꝑſone a ꝑſona. gͦ ⁊cͣ. ¶ CōtraIoh̓ .xvj. d̓r Spūs ꝑaclitus qͥ a patre ꝓcedit. ¶ Pͣ Inaīa eſt imago trinitatis. ſꝫ ī aīa īuenitur noticiā ꝓcedere a mente ⁊ amor ab vtroqꝫ. gͦ eſt ꝓceſſio in diuinis ꝑſonis. ¶ ℟º dd̓m ꝙ ꝓceſſio dupliciter accipit̉. Uno modo ẜm exitū alicuiꝰ ab alio. ⁊ ſic effectus dicūtur ꝓcedere a ſuis cauſis ⁊ principia a ſuis pͥncipijs. ¶ Alio modoẜm motū alicuius ī aliquid ſicut d̓r id qd̓ mouet̉ ẜm locum ꝓcedere in locū. ⁊ qꝛ in deo nō eſt motꝰ aliqͥs. ideoꝓceſſio ſcd̓o modo deo ꝯuenire nō p̄t niſi ꝑ quādā methaphorā inqͣꝫtum ſimilitudinē ſuam in alio ꝓducit. ⁊ſic incipit eſſe ẜm ſuam ſil̓itudinē vbi pͥus hoc mō nonerat. ⁊ ꝑ hunc modū d̓r ꝓcedere in creaturas. eſt auteꝫin diuis exitus alicuiꝰ ab alio ſicut a pͥncipio ẜm illudIoh̓ .xvj. Exiui a patre ⁊ veni ī mūdū. ⁊ id̓o qͣꝫtum adhoc vna ꝑſona d̓r ꝓcedere ab alia. inqͣꝫtum ē ab ea ſicuta pͥncipio. ¶ Ad primū ꝓceſſio dicit motū dd̓m ꝙ proceſſus rei a re a qua differt eſſentialiter motꝰ eſt vel mutatio. ſꝫ talis ꝓceſſio nō eſt in deo. ¶ Ad ſcd̓m de ſeꝑatione dd̓m ꝙ hͦ hꝫ locum in ꝓceſſione ꝑ differētiā eſſentialem. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ꝓceſſio localis eſt in aliqͥdſicut iterū motus. ſed qd̓ ꝓcedit a cauſa nō oꝑtet ꝙ ī alterum ꝓcedat. ⁊ ſic ſumit̉ ꝓceſſio in diuinis ꝑſonis.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. videtur ꝙ tm̄ ī diuinis ſitvna ꝓceſſio. Sicut enī paternitas nomīat ꝓprietatē originis vt a qͦ eſt aliquis ita ꝓceſſiovt qͥ ē ab alio. ſꝫ ī diuinis nō p̄t eē niſi vna paternitas. gͦ nec niſi vna ꝓceſſio. ¶ Pͣ In oībꝰ habētibꝰ