Druckschrift 
Scripta ad Hanibaldum episcopum super quattuor libros Sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LI.I

eſt vna vtraqꝫ ꝓceſſio. ſcꝫ pater. ⁊ ideo tres ſūt ꝑſone indiuinis. pl̓es aūt eē nō pn̄t qꝛ ꝓceſſiones ꝑſonarū nonpn̄t multiplicari ẜm numeꝝ qꝛ in deo nulla eſt materiamultiplicatio aūt ẜm naturā in eadē ſpē ē ẜm materiaꝫ Ad primū d̓ ītellectu dd̓m ꝙ ꝓceſſio nature eſt ꝑ expſſione ſpeciei vniꝰ in altero. neceſſe ē enī vt genitꝰ habeat ſpeciē generātis. ſpecies aūt ī nat̉a in materiali cuiuſmodi ē diuīa rō ē ītelligēdi inqͣꝫtū hmōi. non aūt rōamādi niſi ẜm qd̓ adiūgit̉ rō boni. ⁊ ideo ī diuinis ip̄aꝓceſſio ꝑ modū nat̉e ē ꝑ modū ītellectꝰ nō aūt ꝑ modūamoris. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ſicut nat̉a in patre ē principiū generatōis inqͣꝫtū eſt idem re ꝙ paternitas q̄ ī filionō ē qͣꝫuis ſit ī eo eadē nat̉a ⁊ ꝓpter hͦ nō gernerat ita libertas ī pr̄e ⁊ filio eſt principiū ſpūſſancti rōne cōis ſpirationis. q̄ qꝛ in ſpūſancto non ē qͣꝫuis ī eo ſit liberalitas nō ꝓducit ex ſe aliam ꝑſona. Ad tertium dd̓malia attributa vel nō hn̄t rōneꝫ principij actiui in cōi ſicut bonitas vel hn̄t rōneꝫ principij actiui ī cōi ſicut potentia. habent tn̄ oīa rōne principij exēplaris. ⁊ id̓o ẜmalia attributa ꝓceſſiones ī diuinis nō ſumūtur niſi ẜmnaturā ⁊ ītellectū ⁊ voluntatē. Ad vltimū dd̓m ꝙ relatio ꝯſtituens ꝑſonā dꝫ eē indiuiſibilis ꝓpt̓ hͦ ꝙ ꝑſonaē īcōmunicabil̓ ſꝫ qꝛ ab alio diuidit̉ ẜm diu̓ſos modosab alio exn̄di. ⁊ id̓o ẜm hͦ n̄ accipit̉ vna tm̄ ꝑſona ſꝫ due. DI.XIIic dcēdū ē ⁊c̄. Hicqͥrunt̉ qͣttuor Primo vtꝝ a patre ⁊ filioꝓcedat ſpūſſanctꝰ. Scd̓o an ꝓcedat abeis inqͣꝫtū ſūt vnū. Tertio inqͣꝫtū ſūt vnū in eſſentia Quarto an pr̄ ⁊ filiꝰ ſint vnꝰ ſpirator ſpūſſanctiO primū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ſpūſſanctꝰ nō ꝓcedat a filio. Dicit enim Dam. ſpm̄ a pr̄e dicimus ⁊ ſpm̄ patris noīamꝰ. Pͣ Nullū ſimplex p̄t eē a duobꝰ. ſꝫ ſpūſſanctus ē ſimplex.nō ē a duobꝰ Pͣ Spūſſanctꝰ non minꝰ ꝯuenit cū pr̄qͣꝫ filiꝰ. ſi gͦ filiꝰ cōicat cū patre in ſpiratōe ſpūſſancti. v.det̉ ꝙ ſpūſſanctꝰ cōicet cū pr̄e ī generatōe filij ſꝫ hͦ ē falſūgͦ primū. Pͣ Aut ꝑfecte ſpirat pr̄ ſpm̄ſanctū. aut nonſi nō. gͦ ē aliqͣ imꝑfectio ī patre qd̓ eſt impoſſibile. ſi ꝑfecte gͦ ſuꝑfluit filiꝰ. Pͣ Io. xvj. d̓r. Ille me clarificabitqꝛ d̓ meo accipiet. gͦ aliqͥd accipiet a filio. ſed qͥcqͥd ē in illo eſt totꝰ ip̄e gͦ ſe totum accipit a filio. gͦ ꝓcedit ab illo.P Io. xv. d̓r. Cū venerit ꝑaclitꝰ quē ego mittaꝫ ⁊cͣ.ſꝫ ſi nō ꝓcederet ab eo nō mitte̓t eum. gͦ ꝓcedit ab ip̄o. ℟. dd̓m ꝙ neceſſe ē ponere ſpm̄ſanctū a pr̄e ⁊ filio ꝓcedere. aliter enī ſeqͥtur adminus triplex inconueniēsQuoꝝ primū ē ꝙ pater ⁊ filiꝰ nō ſūt ꝑfecte vnū qd̓ ē hreſis arrij. ex hoc enī ꝙ ꝑfecte pater ⁊ filiꝰ ſūt vnuꝫ ſeqͥꝙ pater ⁊ filiꝰ ī oībꝰ cōmunicat niſi ī paternitate ⁊ filiatione. eē aūt principiū ſpūſſancti neqꝫ ad rōneꝫ paternitatis ꝑtinet neqꝫ ad rōneꝫ filiatōis. vn̄ oꝑtet ꝙ ī hͦ pr̄⁊ filiꝰ cōicāt. Scd̓m eſt ꝙ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ non eſſent ꝑſone diſtincte qd̓ ē error ſabellij. nā cum tres ꝑſone ſintvniꝰ eſſentie nō p̄t eē ꝑſonaꝝ diſtinctio niſi ẜm relationes originis ꝓut vna ꝑſona ē ab alia ſpūs aūt ſanctꝰ afilio nō diſtinguit̉ ꝑ hͦ ꝙ eſt a patre. Si gͦ nō diſtinguit̉ab eo ꝑ hoc ꝙ vnꝰ eoꝝ ē ab alio nulla erit diſtinctio ītereos nō aūt filiꝰ eſt a ſpūſancto. qꝛ ex hͦ ꝙ filiꝰ eſt ſoluꝫ apatre ē. reſtat gͦ vt ſpūſſanctus ſit a filio. Tertium eſt ꝙſpūſſanctꝰ ſit creat̉a qd̓ ē error macedonij in his enī inqͥbꝰ ꝓceſſus neceſſariꝰ eſt vniꝰ ab altero neceſſe ē ꝙ vnūſit ab vno. ſꝫ ī his q̄ ꝓducūtur vt volita poſſibile eſt abvno ꝓcedere plura. Si gͦ p̄ter ꝓceſſionē filij qͥ nature ordine a ſolo patre ꝓcedit. ꝓcedat vt ē a ſolo patre .ſſ. ſequit̉ ꝙ ſpūs non ꝓcedat a patre nature ordine. ſꝫ ſoluꝫ

qꝛ pacer ſic voluit. hic aūt modus ē qͦ a deo creature ꝓcedūt. ſeqͥtur gͦ ſpm̄ſanctū eē creatura qd̓ eſt hereticuꝫ.ideo oꝑtet dicere ꝙ ſpūſſanctꝰ ſit a pr̄e ⁊ filio Ad primū de Dam̄. dd̓m ꝙ Dam̄. nō negat ita eē tn̄ non affirmat. qꝛ d̓r fuiſſe tꝑe qͦ incepit ꝯtrouerſia ſuꝑ hac q̄ſtione īter grecos ⁊ latinos. vn̄ in ꝑſona grecoꝝ loquēs dicit. nō dicimꝰ non tn̄ negat ita eſſe. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙveꝝ eſt a duobꝰ diuerſis ꝑ eſſentiā. qꝛ q̄ differūt ꝑ eſſentiā differūt etīā ꝑ v̓tutē ⁊ oꝑatiōem. Ad tertiū dd̓mquia ſpūſſanctꝰ ꝓcedit a filio. ideo filiꝰ nō p̄t ꝓcedere aſpūſancto. qꝛ impoſſibile ē ꝙ reſpectu eiuſdē ideꝫ ſe habeat ī rōne principij ⁊ eius qd̓ ē a principio. Ad qͣrtūdd̓m ꝙ ꝑfecte ſpirat pater nō tn̄ filiꝰ ſuꝑfluit. quia ſuntvnū in ſpirādo ⁊ hͦ nō ē ex imꝑfectōe patris qꝛ indigeatfilij adiutorio. ſꝫ ex ꝑfectōe filij. qꝛ in oībꝰ aſſimilat̉ patri q̄ nō repugnāt ꝓprietati eiuſdem.D ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ſpūſſanctus nonꝓcedat a patre ⁊ filio inqͣꝫtū ſūt vnū. ſpūſſanctus ꝓcedit a patre a filio vt nexus amborū.nexio aūt nō ē vniꝰ ſꝫ pluriū. gͦ ꝓcedit ab eisvt ſūt pl̓es nō vt ſūt vnuꝫ. Pͣ Spūſſanctus ē amormutuꝰ pr̄is ⁊ filij vt dictū ē ſupra. ſed amor mutuꝰ eſt aduobꝰ. gͦ ⁊ ſpūſſanctꝰ. Pͣ Actus ſunt ſuppoſitoꝝ. ſi gͦſpirare eſt actꝰ patrꝭ ⁊ filij. oꝑtet ꝙ ſit actꝰ eoꝝ inqͣꝫtumſūt ſuppoſita q̄daꝫ. ſꝫ ſuppoſitū patris diſtinguit̉ a ſuppoſito filij. gͦ ꝓcedit ab eis ſpūſſanctus inqͣꝫtuꝫ ſunt diſtincti. Cōtra pl̓es ſūt pater ⁊ filiꝰ ſuis ꝓprietatibusgͦ ſi ab eis ſpūſſanctꝰ ꝓcedit vt ſunt pl̓es. gͦ ꝓcedit a patre: vt pater ē. ⁊ a filio vt filius ē. gͦ pater paternitate filius filiatōe refert̉ ad ſpiritūſanctū qd̓ falſū ē. Pͣ Pater ⁊ filius inqͣꝫtum ſūt pl̓es diſtinguūt̉ nō aūt vniūturſed ſpūſſanctꝰ ē vnio patris ⁊ filij. g nō ꝓcedit abeis inqͣꝫtum ſūt pl̓es. ℟. actus ē alicuiꝰ vt agētis ⁊ alicuiꝰvt principij actionis. ſi ergo li inqͣꝫtum replicet ꝯditionem agētis ſic pater ⁊ filiꝰ inqͣꝫtū ſunt pl̓es ſpirant ſpiritūſanctū. ſi aūt replicet ꝯditionē principij actiōis ſicinqͣꝫtū ſunt vnū in ꝟtute ſpiratiua ſpirāt ſpiritūſanctū Ad primū de nexu dd̓m ꝙ nexus nō ē vniꝰ ſꝫ pluriūnō tn̄ ſolū vt pl̓es ſunt ſꝫ vt ꝯiūgunt̉ in aliqͦ vno. Adſcd̓m dd̓m ꝙ amor mutuꝰ eſt pluriū ſꝫ tn̄ vnicoꝝ ī aliqͦvno. Ad tertiū dd̓m ꝙ ſpirare ē pluriū ſuppoſitoꝝ cōueniētiū tn̄ in vna ꝟtute ſpiratiua. Ad qͣrtuꝫ dd̓m ꝙqͣꝫuis ꝓcedat ab eis vt pl̓es ſunt ẜm rōneꝫ agentiū. nōtn̄ ẜm formā eos plurificātē ſcꝫ paternitatē ⁊ filiationēinqͣꝫtum ſūt ſpiratōis principiū. ſꝫ ẜm formaꝫ vnā in qͣꝯueniūt. Ad qͥntū dd̓m ꝙ inqͣꝫtū pl̓es ſūt ſolum nonꝯueniūt ſpirādo ſpiritūſanctū. ſꝫ inqͣꝫtū ſūt pl̓es agentes ꝑ vnā virtutē ſpiratiuā in vtroqꝫ.O tertiū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ſpūſſanetus ꝓcedat a patre ⁊ filio. inqͣꝫtū ſūt vnū in nat̉a. natura nō cōmunicat̉ niſi ꝑ actū nature. gͦ cumꝑ ſpiratōem natura ꝯmunicet̉ ſpiratiōis eritnatura ip̄a pͥncipiū. gͦ pater ⁊ filiꝰ inqͣꝫtum ſūt vnū ī natura ſpirāt ſpiritūſanctū. Pͣ Nō p̄t eē ī duobꝰ ſuppoſitis diſtinctis vna ꝓprietas. qꝛ ꝓprietates numeraturẜm ſuppoſita. gͦ nō ſpirāt vt ſūt vnuꝫ in notiōe aliqͣ ſedin eſſentia. Pͣ Anẜ. dicit ꝙ ridiculū ē dicere ꝙ ꝓpterrelationē tota eſſentia patris ⁊ filij ſit in ſpirituſancto⁊ nō potius ꝓpter eſſentiam Contra in vnitate eſſen.tie ꝯueniunt tres ꝑſone. gͦ ſi ſpirare cōuenit duobꝰ ẜmꝙ ſūt vnū in eſſentia ꝯuenit etiā tertie ꝑſone PͣOīsactus ꝓprius aliqͦrum egreditur a forma aliquā que eſtꝓpria ip̄orum vnitas aūt eſſentie non eſt forma propriaillorum duorū. ergo non eſt eſſentia in eis ſpirandi pͥncipium quod eſt actus proprius illorum ℟º eſſentiatm̄ ī patre ⁊ filio non poteſt eē ſpirationis pͥncipiū nec