LI.I
eſt vna vtraqꝫ ꝓceſſio. ſcꝫ pater. ⁊ ideo tres ſūt ꝑſone indiuinis. pl̓es aūt eē nō pn̄t qꝛ ꝓceſſiones ꝑſonarū nonpn̄t multiplicari ẜm numeꝝ qꝛ in deo nulla eſt materiamultiplicatio aūt ẜm naturā in eadē ſpē ē ẜm materiaꝫ¶ Ad primū d̓ ītellectu dd̓m ꝙ ꝓceſſio nature eſt ꝑ expſſione ſpeciei vniꝰ in altero. neceſſe ē enī vt genitꝰ habeat ſpeciē generātis. ſpecies aūt ī nat̉a in materiali cuiuſmodi ē diuīa rō ē ītelligēdi inqͣꝫtū hmōi. non aūt rōamādi niſi ẜm qd̓ adiūgit̉ rō boni. ⁊ ideo ī diuinis ip̄aꝓceſſio ꝑ modū nat̉e ē ꝑ modū ītellectꝰ nō aūt ꝑ modūamoris. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ſicut nat̉a in patre ē principiū generatōis inqͣꝫtū eſt idem re ꝙ paternitas q̄ ī filionō ē qͣꝫuis ſit ī eo eadē nat̉a ⁊ ꝓpter hͦ nō gernerat ita libertas ī pr̄e ⁊ filio eſt principiū ſpūſſancti rōne cōis ſpirationis. q̄ qꝛ in ſpūſancto non ē qͣꝫuis ī eo ſit liberalitas nō ꝓducit ex ſe aliam ꝑſona. ¶ Ad tertium dd̓malia attributa vel nō hn̄t rōneꝫ principij actiui in cōi ſicut bonitas vel hn̄t rōneꝫ principij actiui ī cōi ſicut potentia. habent tn̄ oīa rōne principij exēplaris. ⁊ id̓o ẜmalia attributa ꝓceſſiones ī diuinis nō ſumūtur niſi ẜmnaturā ⁊ ītellectū ⁊ voluntatē. ¶ Ad vltimū dd̓m ꝙ relatio ꝯſtituens ꝑſonā dꝫ eē indiuiſibilis ꝓpt̓ hͦ ꝙ ꝑſonaē īcōmunicabil̓ ſꝫ qꝛ ab alio diuidit̉ ẜm diu̓ſos modosab alio exn̄di. ⁊ id̓o ẜm hͦ n̄ accipit̉ vna tm̄ ꝑſona ſꝫ due.¶ DI.XIIic dcēdū ē ⁊c̄. Hicqͥrunt̉ qͣttuor ¶ Primo vtꝝ a patre ⁊ filioꝓcedat ſpūſſanctꝰ. ¶ Scd̓o an ꝓcedat abeis inqͣꝫtū ſūt vnū. ¶ Tertio inqͣꝫtū ſūt vnū in eſſentia¶ Quarto an pr̄ ⁊ filiꝰ ſint vnꝰ ſpirator ſpūſſanctiO primū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ſpūſſanctꝰ nō ꝓcedat a filio. Dicit enim Dam. ſpm̄ a pr̄e dicimus ⁊ ſpm̄ patris noīamꝰ. ¶ Pͣ Nullū ſimplex p̄t eē a duobꝰ. ſꝫ ſpūſſanctus ē ſimplex.nō ē a duobꝰ ¶ Pͣ Spūſſanctꝰ non minꝰ ꝯuenit cū pr̄qͣꝫ filiꝰ. ſi gͦ filiꝰ cōicat cū patre in ſpiratōe ſpūſſancti. v.det̉ ꝙ ſpūſſanctꝰ cōicet cū pr̄e ī generatōe filij ſꝫ hͦ ē falſūgͦ primū. ¶ Pͣ Aut ꝑfecte ſpirat pr̄ ſpm̄ſanctū. aut nonſi nō. gͦ ē aliqͣ imꝑfectio ī patre qd̓ eſt impoſſibile. ſi ꝑfecte gͦ ſuꝑfluit filiꝰ. ¶ Pͣ Io. xvj. d̓r. Ille me clarificabitqꝛ d̓ meo accipiet. gͦ aliqͥd accipiet a filio. ſed qͥcqͥd ē in illo eſt totꝰ ip̄e gͦ ſe totum accipit a filio. gͦ ꝓcedit ab illo.P Io. xv. d̓r. Cū venerit ꝑaclitꝰ quē ego mittaꝫ ⁊cͣ.ſꝫ ſi nō ꝓcederet ab eo nō mitte̓t eum. gͦ ꝓcedit ab ip̄o.¶ ℟. dd̓m ꝙ neceſſe ē ponere ſpm̄ſanctū a pr̄e ⁊ filio ꝓcedere. aliter enī ſeqͥtur adminus triplex inconueniēsQuoꝝ primū ē ꝙ pater ⁊ filiꝰ nō ſūt ꝑfecte vnū qd̓ ē hreſis arrij. ex hoc enī ꝙ ꝑfecte pater ⁊ filiꝰ ſūt vnuꝫ ſeqͥꝙ pater ⁊ filiꝰ ī oībꝰ cōmunicat niſi ī paternitate ⁊ filiatione. eē aūt principiū ſpūſſancti neqꝫ ad rōneꝫ paternitatis ꝑtinet neqꝫ ad rōneꝫ filiatōis. vn̄ oꝑtet ꝙ ī hͦ pr̄⁊ filiꝰ cōicāt. Scd̓m eſt ꝙ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ non eſſent ꝑſone diſtincte qd̓ ē error ſabellij. nā cum tres ꝑſone ſintvniꝰ eſſentie nō p̄t eē ꝑſonaꝝ diſtinctio niſi ẜm relationes originis ꝓut vna ꝑſona ē ab alia ſpūs aūt ſanctꝰ afilio nō diſtinguit̉ ꝑ hͦ ꝙ eſt a patre. Si gͦ nō diſtinguit̉ab eo ꝑ hoc ꝙ vnꝰ eoꝝ ē ab alio nulla erit diſtinctio ītereos nō aūt filiꝰ eſt a ſpūſancto. qꝛ ex hͦ ꝙ filiꝰ eſt ſoluꝫ apatre ē. reſtat gͦ vt ſpūſſanctus ſit a filio. Tertium eſt ꝙſpūſſanctꝰ ſit creat̉a qd̓ ē error macedonij in his enī inqͥbꝰ ꝓceſſus neceſſariꝰ eſt vniꝰ ab altero neceſſe ē ꝙ vnūſit ab vno. ſꝫ ī his q̄ ꝓducūtur vt volita poſſibile eſt abvno ꝓcedere plura. Si gͦ p̄ter ꝓceſſionē filij qͥ nature ordine a ſolo patre ꝓcedit. ꝓcedat vt ē a ſolo patre .ſſ. ſequit̉ ꝙ ſpūs non ꝓcedat a patre nature ordine. ſꝫ ſoluꝫ
qꝛ pacer ſic voluit. hic aūt modus ē qͦ a deo creature ꝓcedūt. ſeqͥtur gͦ ſpm̄ſanctū eē creatura qd̓ eſt hereticuꝫ.ideo oꝑtet dicere ꝙ ſpūſſanctꝰ ſit a pr̄e ⁊ filio ¶ Ad primū de Dam̄. dd̓m ꝙ Dam̄. nō negat ita eē tn̄ non affirmat. qꝛ d̓r fuiſſe tꝑe qͦ incepit ꝯtrouerſia ſuꝑ hac q̄ſtione īter grecos ⁊ latinos. vn̄ in ꝑſona grecoꝝ loquēs dicit. nō dicimꝰ non tn̄ negat ita eſſe. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙveꝝ eſt a duobꝰ diuerſis ꝑ eſſentiā. qꝛ q̄ differūt ꝑ eſſentiā differūt etīā ꝑ v̓tutē ⁊ oꝑatiōem. ¶ Ad tertiū dd̓mquia ſpūſſanctꝰ ꝓcedit a filio. ideo filiꝰ nō p̄t ꝓcedere aſpūſancto. qꝛ impoſſibile ē ꝙ reſpectu eiuſdē ideꝫ ſe habeat ī rōne principij ⁊ eius qd̓ ē a principio. ¶ Ad qͣrtūdd̓m ꝙ ꝑfecte ſpirat pater nō tn̄ filiꝰ ſuꝑfluit. quia ſuntvnū in ſpirādo ⁊ hͦ nō ē ex imꝑfectōe patris qꝛ indigeatfilij adiutorio. ſꝫ ex ꝑfectōe filij. qꝛ in oībꝰ aſſimilat̉ patri q̄ nō repugnāt ꝓprietati eiuſdem.D ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ſpūſſanctus nonꝓcedat a patre ⁊ filio inqͣꝫtū ſūt vnū. ſpūſſanctus ꝓcedit a patre a filio vt nexus amborū.nexio aūt nō ē vniꝰ ſꝫ pluriū. gͦ ꝓcedit ab eisvt ſūt pl̓es nō vt ſūt vnuꝫ. ¶ Pͣ Spūſſanctus ē amormutuꝰ pr̄is ⁊ filij vt dictū ē ſupra. ſed amor mutuꝰ eſt aduobꝰ. gͦ ⁊ ſpūſſanctꝰ. ¶ Pͣ Actus ſunt ſuppoſitoꝝ. ſi gͦſpirare eſt actꝰ patrꝭ ⁊ filij. oꝑtet ꝙ ſit actꝰ eoꝝ inqͣꝫtumſūt ſuppoſita q̄daꝫ. ſꝫ ſuppoſitū patris diſtinguit̉ a ſuppoſito filij. gͦ ꝓcedit ab eis ſpūſſanctus inqͣꝫtuꝫ ſunt diſtincti. ¶ Cōtra pl̓es ſūt pater ⁊ filiꝰ ſuis ꝓprietatibusgͦ ſi ab eis ſpūſſanctꝰ ꝓcedit vt ſunt pl̓es. gͦ ꝓcedit a patre: vt pater ē. ⁊ a filio vt filius ē. gͦ pater paternitate filius filiatōe refert̉ ad ſpiritūſanctū qd̓ falſū ē. ¶ Pͣ Pater ⁊ filius inqͣꝫtum ſūt pl̓es diſtinguūt̉ nō aūt vniūturſed ſpūſſanctꝰ ē vnio patris ⁊ filij. g nō ꝓcedit abeis inqͣꝫtum ſūt pl̓es. ¶ ℟. actus ē alicuiꝰ vt agētis ⁊ alicuiꝰvt principij actionis. ſi ergo li inqͣꝫtum replicet ꝯditionem agētis ſic pater ⁊ filiꝰ inqͣꝫtū ſunt pl̓es ſpirant ſpiritūſanctū. ſi aūt replicet ꝯditionē principij actiōis ſicinqͣꝫtū ſunt vnū in ꝟtute ſpiratiua ſpirāt ſpiritūſanctū¶ Ad primū de nexu dd̓m ꝙ nexus nō ē vniꝰ ſꝫ pluriūnō tn̄ ſolū vt pl̓es ſunt ſꝫ vt ꝯiūgunt̉ in aliqͦ vno. ¶ Adſcd̓m dd̓m ꝙ amor mutuꝰ eſt pluriū ſꝫ tn̄ vnicoꝝ ī aliqͦvno. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ſpirare ē pluriū ſuppoſitoꝝ cōueniētiū tn̄ in vna ꝟtute ſpiratiua. ¶ Ad qͣrtuꝫ dd̓m ꝙqͣꝫuis ꝓcedat ab eis vt pl̓es ſunt ẜm rōneꝫ agentiū. nōtn̄ ẜm formā eos plurificātē ſcꝫ paternitatē ⁊ filiationēinqͣꝫtum ſūt ſpiratōis principiū. ſꝫ ẜm formaꝫ vnā in qͣꝯueniūt. ¶ Ad qͥntū dd̓m ꝙ inqͣꝫtū pl̓es ſūt ſolum nonꝯueniūt ſpirādo ſpiritūſanctū. ſꝫ inqͣꝫtū ſūt pl̓es agentes ꝑ vnā virtutē ſpiratiuā in vtroqꝫ.O tertiū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ſpūſſanetus ꝓcedat a patre ⁊ filio. inqͣꝫtū ſūt vnū in nat̉a. natura nō cōmunicat̉ niſi ꝑ actū nature. gͦ cumꝑ ſpiratōem natura ꝯmunicet̉ ſpiratiōis eritnatura ip̄a pͥncipiū. gͦ pater ⁊ filiꝰ inqͣꝫtum ſūt vnū ī natura ſpirāt ſpiritūſanctū. ¶ Pͣ Nō p̄t eē ī duobꝰ ſuppoſitis diſtinctis vna ꝓprietas. qꝛ ꝓprietates numeraturẜm ſuppoſita. gͦ nō ſpirāt vt ſūt vnuꝫ in notiōe aliqͣ ſedin eſſentia. ¶ Pͣ Anẜ. dicit ꝙ ridiculū ē dicere ꝙ ꝓpterrelationē tota eſſentia patris ⁊ filij ſit in ſpirituſancto⁊ nō potius ꝓpter eſſentiam ¶ Contra in vnitate eſſen.tie ꝯueniunt tres ꝑſone. gͦ ſi ſpirare cōuenit duobꝰ ẜmꝙ ſūt vnū in eſſentia ꝯuenit etiā tertie ꝑſone ¶ PͣOīsactus ꝓprius aliqͦrum egreditur a forma aliquā que eſtꝓpria ip̄orum vnitas aūt eſſentie non eſt forma propriaillorum duorū. ergo non eſt eſſentia in eis ſpirandi pͥncipium quod eſt actus proprius illorum ¶ ℟º eſſentiatm̄ ī patre ⁊ filio non poteſt eē ſpirationis pͥncipiū nec